Απαντήσεις ή ερωτήσεις?

Είχα τελειώσει την προηγούμενη φορά με μία ερώτηση..Καθώς την έγραφα, δεν την είχα συνειδητοποιήσει πλήρως. Για να απεξαρτηθείς από κάτι, προυποθέτει ότι είσαι εξαρτημένος, έχεις εθιστεί. Ήμουν λοιπόν εγώ όλο αυτό το διάστημα ένα junkie? Εγώ που το έπαιζα(?) κουλ και όδεν τρέχει τίποτα, ήμουν κολλημένη μαζί του? Ειλικρινά, την τελευταία εβδομάδα έχω μπερδευτεί τόσο όσο ποτέ άλλοτε. Θα μου πει κάποιος, γιατί τώρα? Μεσολάβησε κάτι? Ναι και όχι. Βασικά μεσολάβησε μοναξιά. Παρότι το διάστημα που είμαι εδώ, ζω μόνη και οι φίλοι μου, η οικογένειά μου και πριν το αγόρι μου είναι μακριά, νομίζω πως είχα καλοδεχτεί αυτή τη μοναχικότητα. Στην Αθήνα τα φοιτητικά μου χρόνια τα έζησα και με το παραπάνω, έβγαινα, δούλευα με ιδιαίτερα και είχα το δικό μου αρτζιλίκι,έκανα φιλίες, πήγα εκδρομές, βγήκα, ξενύχτησα, ψιλομέθυσα (δεν έχω κάνει βέβαια ποτέ μεγάλο μεθύσι), φλέρταρα, τα έφτιαχνα, τα χάλγα..Έμενα με τους γονείς μου και είχα πάντα γύρω μου κόσμο. Το είδα σαν μια καλοδεχούμενη αλλαγή να είμαι μόνη μου εδώ. Ασχολιόμουν με τη δουλειά μου, διάβαζα βιβλία, έβλεπα ταινίες στο dvd, κατέβαζα σήριαλ από το ίντερνετ, άνοιγα τηλεόραση μόνο για να βλέπω csi στον ΣΚΑΙ και έκανα εκδρομές στη γύρω περιοχή, εγώ και το αμαξάκι μου. Ο πρώτος χρόνος κύλησε νερό, κατέβαινα και ένα σαββατοκύριακο το μήνα Αθήνα (και γυρνούσα εδώ κομμάτια) και μια χαρά. Ήρθαν και οι δικοί μου, ήρθαν και οι φίλοι μου και τον Ιούλιο γύρισα στο πατρικό μου, για να ξαναφύγω τον Σεπτέμβρη. Όμως, φέτος κάτι δεν πάει καλά. Και η ιστορία με τον Θ. βοήθησε να βγει στην επιφάνεια αυτό το κάτι. Νιώθω μόνη. Μιλάω απελπιστικά πολλές ώρες με τους φίλους μου. Προχτές με είχε πάρει τηλέφωνο ο Α. και μου έλεγε ότι ήταν έξω από το καφέ που συνιαντόμασταν και ετοιμάζανε πάρτυ και του είπα για αστείο παίρνω το αμάξι και έρχομαι, σε 3 ωρίτσες θα'μαι εκεί και γέλαγαμε αλλά εγώ ήμουν έτοιμη να κλάψω γιατί ένιωθα να μου λείπει ο αστείος κολλητός μου που μ'αγαπάει και μου έχει πει τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσα να ακούσω για μένα. Θέλω να του πω ότι έχω μπλέξει ενώ δεν ήθελα να μπλέξω και ότι 5 καλά πη.....ματα κινδυνεύουν να με μετατρέψουν σε κάποια που δεν είμαι εγώ και θα μ'αγαπάει εκείνος ακόμα? Όμως δεν του είπα τίποτα, γιατί εγώ είμαι αυτή που οι άλλοι παίρνουν για συμβουλές και για να ακούσουν μια ψύχραιμη φωνή και γιατί ακούω τον καθένα τους να έχει τα δικά του και γιατί ειλικρινά δε βλέπω τι μπορεί να μου πουν που να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Νιώθω περισσότερο μόνη φέτος, γιατί φέτος παλεύω να μη δεθώ με ένα άτομο που κάτω από άλλες συνθήκες θα δενόμουν και θα το είχα ερωτευτεί και θα τον είχα στη ζωή μου. Θα μου ήταν πολύ πιο εύκολο να το κάνω αυτό αν είχα κοντά μου δικούς μου ανθρώπους. Και δεν εννοώ κοντά με την έννοια του 'σε νιώθω, σε καταλαβαίνω'. Εννοώ κυριολεκτικά κοντά. Να είμαστε μαζί, να κάνουμε πράγματα, να μιλάμε, να καθόμαστε απλώς στον ίδιο χώρο, έτσι ώστε η σκέψη μου να μη γυρίζει πίσω. Έχω ανάγκη την επαφή. Το μέρος εδώ δεν ευνοεί φιλίες, με την έννοια ότι το περιβάλλον του σχολείου αποτελείται από ανθρώπους που έχουν οικογένεια και κανένα κοινό στοιχείο μαζί μου. Πάμε καμιά φορά για φαί όλοι μαζί ή πιο σπάνια για κανένα καφέ αλλά δεν είναι το ίδιο. Πάω σε ενα γυμναστηριο που είναι λίγοτ ης κακιάς ώρας και συχνάζουν μερικοί γλοιώδεις τύποι με μπράτσα και καθόλου μυαλό και τύπισσες που τους γουστάρουν. Πηγαίνω άκαιρες ώρες για να τους αποφεύγω όλους αυτούς.
Προχθές λοιπόν συνέβησαν την ίδια μέρα δύο πράγματα στο σχολείο σε σχέση με τον Θ. που ήταν λίγο σα σκωτσέζικο ντους. Αρχικά κατάλαβα ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Θ. για να του ευχηθούν που γιόρταζε. Το κατάλβα από κάτι αναφορές μιας συναδέλφου. Ένιωσα πολύ περίεργα. Από τη μία πειράχτηκα που εγώ δεν ήμουν καλεσμένη (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε θέμα καλέσματος και δεν ήταν κάτι του τύπου το σπίτι είναι ανοιχτό, περάστε) και από την άλλη σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία διάθεση να δω το σπίτι του και ξανά τη γυναίκα του (στο γήπεδό της αυτή τη φορά). Αλλά ένιωσα τόσο αποκομένη. Και για λίγη ώρα έβαλα στο μυαλό μου ότι τελικά μπορεί και για εκείνον, να ήμουν μια ωραία περιπέτεια, λίγο αλάτι όπως λένε στο καθημερινό φαγητό του γάμου του και τώρα οκ, τέλος, πήραμε μια γεύση και όλα γίνονται όπως παλιά. Ίσως τελικά να έπρεπε να μείνω με αυτή την εντύπωση για να αρχίσω να βάζω τα πράγματα σε μία σειρά αλλά τελικά ήρθε μια συζήτηση από εκείνες τις ξεκάρφωτες που δεν έχουν καμία σχέση με σένα και σου αποκαλύπτουν μια αλήθεια που σε αφορά. Ήμασταν λοιπόν στο διάλειμμα μαζεμένοι και μας έλεγε ένας συνάδελφος μεγαλος για έναν τύπο στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια που είχε δει μια κοπέλα και του άρεσε και πήγε να τη ζητήσει από τους γονείς της. Και εκείνοι θέλοντας να 'ξεφορτωθούν' τη μεγάλη κόρη, έδωσαν τα χέρια και του την έδειξαν. Και εκείνος που μόλις μάθαινε ότι υπήρχε και άλλη κόρη και μόλις είχε συμφωνήσει να παντρευτεί εκείνη και όχι την κοπέλα που είχε δει η οποία ήταν η μικρότερη κόρη, από ντροπή δέχτηκε. (απίστευα αλλά ναι, έτσι γίνονταν τότε τα πράγματα). Λέγαμε λοιπόν τον κακομοίρη που φορτώθηκε την άλλη και πετάγεται ένας άλλος δάσκαλος και λέει ότι το πραγματικό μαρτύριο του θα ήταν που θα έβλεπε την άλλη, αυτήπου είχε ερωτευτει, κάθε μέρα για όλη την υπόλοιπη ζωή του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή είδα τον Θ. που τόση ώρα δεν μιλούσε και στεκόταν στο παράθυρο κοιτάζονταας απέξω, να κουνα το κεφάλι του σαν να έλεγε 'Ξέρω τι λες'. Με χτύπησε σαν ρεύμα. Τον κατάλαβα. Τόσο καιρό ασχολούμαι με το νιώθω εγώ αλλά δεν έχω σκεφτεί την δική του πλευρά. Αν του αρέσω τόσο πολύ ώστε να κάνει σεξ μαζί μου στις τουαλέτες και τα αυτοκίνητα, τότε μπορεί να μην του αρέσω απλώς. Αν με έχει ερωτευτεί? Αν ερωτεύτηκε εμένα, αυτό που είμαι,μια νέα, αυθόρμητη κοπέλα με ζωή τόσο διαφορετική από τη δική του και ξέρει ότι οι δικοί του δεσμοί είναι πολύ ισχυροί για να τους σπάσει και έτσι μένει παγιδευμένος σε μια κατάσταση που κάθε μέρα βλέπει μπροστά του τον έρωτα και δεν μπορεί να τον ζήσει? Με το να αφεθούμε σε ένα κομμάτι αυτού του πάθους (το καθαρό σαρκικό) ήταν μια ελάχιστη παραχώρηση σ'αυτό που νιώθαμε και οι δύο και απαγορεύοταν να το ζήσουμε. Σαν να πληρώνεις την ελάχιστη δόση σε μια πιστωτική. Το χρέος παραμένει.
Και θα μου πεις το κατάλαβες αυτό από ένα βλέμμα? Θα σας απαντήσω, το ψυλλιάστηκα από το βλέμμα. Το κατάλαβα από αυτά που έγιναν σήμερα. Τα οποία θέλω όμως λίγο να τα βάλω μέσα μου πριν τα γράψω εδώ.