Νέα Χρονιά, Ίδια Μυαλά

Χρόνια Πολλά!
Περάσανε και οι γορτές..επιστροφή στα θρανία, τα γραφεία και γενικά την καθημερινή ζωή..χωρίς χρυσόσκονες..Κάποιοι φαντάζομαι με νέες αποφάσεις, τα περίφημα New Year's Resolutions που λέμε και στα ελληνικα:)..κάποιοι άλλοι με τις παλιές..Μας βολέψανε ρε παιδί μου, δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από πέρσι. Προσωπικά δεν έβαλα κανένα στόχο για τη νέα χρονιά..παραμένουν οι ίδιοι με την προηγούμενη..Να ξεκινήσω το Σεπτέμβρη το μεταπτυχιακό στο Παιδαγωγικό, άρα να είμαι Αθήνα. Να μην ερωτευτώ τον Θ. Απλά πράγματα. Τώρα πως είναι στόχος να μην ερωτευτείς κάποιον, είναι κάπως μπερδεμένο. Και όχι απόλυτα στο χέρι σου. Αλλά ένα κομμάτι του είναι. Δηλαδή αν σκεφτείς ότι ένα μεγάλο κομμάτι του έρωτα είναι η σχέση που χτίζεις στο μυαλό σου με τον άλλο, τότε κάτι γίνεται. Απαγορεύεις στον εαυτό σου να τον σκέφτεται. Επίσης, ο χρόνος που περνάς με τον άλλο είναι βασικός. Αν δεν περνάς καθόλου χρόνο με τον άλλο, επίσης κάπως ξεφεύγεις απ'την παγίδα.
Τις μέρες των γιορτών, που με τον Θ.δεν είχαμε καμία επαφή, ούτε το τυπικό Χρόνια Πολλά που είπα/έστειλα σε κάποιους συναδέλφους, επέτρεψα για λίγο στον εαυτό μου να τον σκεφτεί. Συχνά το μυαλό μου ξεστράτιζε σε εικόνες του να είναι με το γιο του σε κάποιο λούνα παρκ ή παγοδρόμιο και μετά τον φανταζόμουν σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι με πεθερικά, κουνιάδους, θειες και διάφορα κουτσούβελα να τρέχουν γύρω γύρω. Δεν θα τις έλεγες πολύ ερωτικές σκέψεις. Και πράγματι, δεν μου έβγαζαν τίποτα ερωτικό, ούτε καν στοργικό παρά μόνο μία αίσθηση του πόσο διαφορετικά κυλάνε οι ζωές μας και πόσο άλλοι άνθρωποι είμαστε. Και μετά σκεφτόμουν τι σχέση έχουν αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι με αυτά τα δύο σεξουαλικά όντα που συνεβρίσκονται σε αυτοκίνητα και γραφεία. Όταν είμαστε μακριά, νομίζω ότι όλο αυτό είναι ακατανόητο. Μολις βρεθούμε στο ίδιο δωμάτιο όμως, η εξήγηση μου φαίνεται απλή και προφανής. Χημεία. Με θέλει και τον θέλω, σωματικά αρχικά αλλά και ένα μέρος της προσωπικότητάς μας, αυτής που έχουμε αφήσει να φανεί ως συνάδελφοι. Το δικό του χιούμορ, τον δικό μου αυθορμητισμό. Επίσης σκέφτηκα ότι για τα δεδομένα της επαρχίας, παντρεύτηκε μεγάλος, γυρω στα 32-33, με βάση την ηλικία του γιου του. Από επιλογή? Έζησε τη ζωή του? Και αν ναι, τι κάνει τώρα μαζί μου?
Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις γιορτές έπεσε φέτος Παρασκευή. Είχε εφημερία και δεν τον είδα σχεδόν καθόλου. Τώρα είμαστε στη μέση της επόμενης εβδομάδας και ζήτημα να έχουμε αντταλλάξει πέντε κουβέντες. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ μόνοι μετά το περιστατικό στο αμάξι. Μου είχε πει 'θα τρελαθώ'. Μήπως αποφάσισε να 'λογικευτεί'? Και αν είναι έτσι, τι γίνεται άραγε? Δεν θα μιλήσουμε ποτέ γι' αυτό? Τι να πούμε κιόλας...δεν έχουμε πει μέχρι σήμερα, τι να συζητήσουμε αν τελειώσει...φαντάζομαι ότι σ'αυτού του είδους τις σχέσεις, αν ο ένας από τους δυο αποφασίσει να το τελειώσει, δεν χρειάζεται ούτε εξήγηση ούτε τίποτα.. και όχι ότι θέλω εξήγηση..απλώς αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό θα μπαίνω στο γραφείο των δασκάλων και θα νιώθω τρελή αμηχανία? Για πόσο καιρο δεν θα μπορώ να τον ακουπήσω χωρίς να νιώθω ηλεκτρική εκκένωση? Θα μπορέσω να κάνω μια σχέση, κανονική, που να έχει τόσο πάθος, που να μην τον χρειάζομαι πια από εκείνον?
Μήπως μπήκα σε απεξάρτηση και δεν το ξέρω ακόμα?