Χρόνια Πολλά

Απλώς ένα σύντομο post για να ευχηθώ Χρόνια Πολλά, καλή χρονιά και μακάρι το 2011 να φέρει ότι ο καθένας μας έχει ανάγκη ή τουλάχιστον να μη μας πάρει όσα έχουμε στη ζωή μας και μας είναι απαραίτητα και ίσως τα θεωρούμε δεδομένα..Μετά την πρωτοχρονιά, θέλω να κάτσω να γράψω μια ανασκόπηση της χρονιάς όπως την έζησα εγώ και να αποτυπώσω εδώ ότι σκέφτομαι ότι πρέπει ν'αλλάξω, να κρατήσω ή να παλέψω πιο πολύ..Εύχομαι στους σταθερούς μου φίλους του blog, Ziggy, Chrissa, Als, Cho, Dealsend και Maria να είναι ευτυχισμένοι, υγιείς και να τους εμφανιστούν ευχάριστες εκπλήξεις! α!και να συνεχίζουν να με διαβάζουν:) Καλή χρονιά και θα τα πούμε σύντομα!

6 μήνες being 'his woman'

Τελικά όταν κάνεις ένα εκατομμύριο πράγματα, δεν σου μένει χρόνος ούτε να σκεφτείς, ούτε να αναπολήσεις, ούτε τίποτα. Μόνο να ζεις την στιγμή. Και αυτό πιστεύω είναι καλό. Δεν είναι τυχαίο που η συνταγή για όλες τις απογοητεύσεις είναι η εργασιοθεραπεία. Εγώ βέβαια, φτου να μη με ματιάσω, τις έχω ξεπεράσει τις απογοητεύσεις μου και βαδίζω σε έναν δρόμο στρωμένο, βατό και σχεδόν όπως θα τον ήθελα. Πηγαίνω στο σχολείο μου το πρωί , όπου φέτος έχω Τρίτη και τα παιδάκια ακόμα μου φαίνονται πολύ μικρά για να καταλάβουν αυτά που τους λέω, μετά 3 φορές την εβδομάδα τρέχω κέντρο για το μεταπτυχιακό, κάνω και ένα ιδιαίτερο και γυρίζω σπίτι έτοιμη να πέσω σ'έναν γλυκό ύπνο. Όμως δεν πέφτω. Είτε θα προετοιμάσω το μάθημα της επόμενης μέρας, είτε θα ασχοληθώ με διάβασμα/εργασίες μεταπτυχιακού, είτε θα βρω το κουράγιο να ξαναβγώ από το σπίτι και να πάω για καφέ/ποτάκι/βόλτα με τον καλό μου και/ή τους φίλους μου. Τα σαββατοκύριακα είναι πιο χαλαρά, κυρίως οι Κυριακές το πρωί με χουχούλιασμα στο κρεβάτι (ποια είναι υπναρού?χμμμ), καφέ και εφημερίδες. Στην ειδυλλιακή εικόνα προσθέστε βέβαια τον συγκάτοικο του Λ. (ευτυχώς σπάνια ξυπνάει πριν το μεσημέρι λόγω σαββατιάτικου ξενυχτιού). Τον Θ. δεν τον σκέφτομαι πια...Η' για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν τον σκέφτομαι με τον τρόπο που τον ένιωθα πριν κάποιους μήνες. Αρχίζει και γίνεται ανάμνηση. Προχθές, λίγο πριν με πιάσει ο ύπνος αγκαλιά με τη 'Μαντάμ Μποβαρύ', πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη του αν εκείνος με σκέφτεται, αν είναι πλέον ευτυχισμένος και για ένα παράλογο δευτερόλεπτο κοίταξα το γραφείο που είχε πάνω του το κινητό μου. Μετά συνήλθα, κοίταξα τη φωτογραφία που έχω κολλήσει πάνω από το κρεβάτι μου που δείχνει εμένα και τον Λ. να κάνουμε μια αγκαλιά (την έβγαλε σε άκυρη φάση ο κολλητός-συγκάτοικος του Λ. και είναι η αγαπημένη μου) και για άλλο ένα δευτερόλεπτο ξανακοίταξα το κινητό μου φλερτάροντας με την ιδέα να στείλω στον Λ. 'σ'αγαπώ'. Αλλά μετά συνήλθα πάλι. Αυτά δεν τα στέλνεις την πρώτη φορά. Τα λες. 6 μήνες μαζί αξίζει να το πεις παρέα με ένα φιλί...

Δεν έχει συννεφιά

Καλό φθινόπωρο! Ήταν ένα όμορφο καλοκαίρι για εμένα, ελπίζω και για εσάς. Ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να γράψω ούτε λέξη όλον αυτό τον καιρό στο blog αλλά ελπίζω να μου το συγχωρέσετε. Πραγματικά ο υπολογιστής δεν άνοιξε ούτε ένα word τους τρεις τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην ανεμελιά και χαλάρωση που κατά κύριο λόγο ήταν τα βασικά συστατικά του φετινού καλοκαιριού. Ή ‘φταίει’ το ότι περνούσα καλά και έχω κάπως συνδέσει το blog με δύσκολες στιγμές και εξομολογήσεις. Πάντως, τώρα που αρχίζει η καινούργια σχολική χρονιά, ένιωσα πόσο μου είχε λείψει να γράφω και να επικοινωνώ μαζί σας.


Ξέρω ότι κάποιοι κάνουν μια νέα αρχή, όπως η Ziggy. Ελπίζω να είναι όπως την φαντάζεσαι και ακόμα καλύτερη! Κάποιοι άλλοι επιστρέφουμε στη βάση μας και μερικοί όπως εγώ αλλάζουμε βάση. Μετά από 3 χρόνια επιστρέφω στο ρόλο της φοιτήτριας, διατηρώντας όμως και το ρόλο της δασκάλας. Με δέχτηκαν σε μεταπτυχιακό του Παιδαγωγικού και έτσι πήρα απόσπαση για σχολείο της Αθήνας. Με αυτά τα δεδομένα και με ένα παιδάκι που το βοηθάω στο διάβασμα, οι 24 ώρες δεν θα είναι πλέον αρκετές. Επιστροφή επίσης στο πατρικό μετά από 2 χρόνια ανεξαρτησίας…χμμμ, να δούμε πως θα πάει αυτό. Και σταθερά εδώ και 4 μήνες ο Λ. Νιώθω πολύ διαφορετικά σ’ αυτή τη σχέση. Βασικά την πιστεύω πολύ. Θα μου πείτε, το καλοκαίρι όλα ωραία είναι και θα συμφωνήσω, κάτσε να πήξετε στις υποχρεώσεις τώρα που θα δουλεύετε/ διαβάζεις 15 ώρες τη μέρα…Εντάξει, θα δούμε. Αλλά δεν είναι σημαντικό που και οι δύο υπολογίζουμε ο ένας στον άλλο ότι θα βοηθάμε και λειτουργούμε ως μονάδες αποσυμπίεσης;

Ο Λ. συγκατοικεί με τον κολλητό του, τον Κ. Ήταν στην ίδια σχολή, εκεί γνωρίστηκαν και έγιναν φίλοι και μετά πήγαν μαζί για μεταπτυχιακό στην Αγγλία, σε άλλους κλάδους αλλά έδεσαν ακόμη περισσότερο. Με τον Κ. έχουμε μια σχέση που δεν θα την έλεγες ιδανική. Μάλλον δύσκολη. Από την μεριά του κυρίως. Ξαφνικά είδε τον κολλητό του να περνάει πολύ χρόνο με μία κοπέλα την οποία ερωτεύτηκε και εκείνη το ίδιο, είναι καλά μαζί, περνάνε πολύ χρόνο σε συναυλίες και σινεμά και ταυτόχρονα εκείνη είναι πολύ cool για να την καταλάβει. Τι εννοώ cool για να μη με περάσετε για ψώνιο. Ας πούμε δεν κάνω σκηνές ζηλοτυπίας, δεν τον πρήζω στα τηλέφωνα, δεν έχω πρόβλημα να βγαίνουμε χωριστά (το θεωρώ πολύ φυσικό να μην είμαστε αυτοκόλλητοι) και κατά βάση είμαι ο εαυτός μου (εντάξει στο πιο περιποιημένο και girlie, αλλά δεν το κάνω αγγαρεία, μου βγαίνει η κοκεταρία με τον Λ.). Δεν ξέρω πως ήταν οι κοπέλες του Κ. αλλά εμένα με βρίσκει ‘περίεργη’. Δεν το έχει πει έτσι βέβαια αλλά ψιλοφαίνεται.

Το καλοκαίρι πήγαμε 4 μέρες Φολέγανδρο με τον Λ. και περάσαμε τ-έ-λ-ε-ι-α, λιώσαμε στα ρακόμελα, στις βόλτες και στα μπάνια σε παραλίες που πας με καΐκι. Και είδαμε και τον Μανώλη Φάμελλο που μ’ αρέσει πάρα πάρα πολύ και έμαθα ότι είναι από εκεί και μ’ έπιασε ένα κάτι και άκουγα το cd την ‘Ευτυχία…’ όλο από την αρχή μέχρι το τέλος και έγραφα στίχους στο facebook. Πήγαμε και με τις κολλητές 4 μέρες Πελοπόννησο, Αρεόπολη, σαν road trip με το αμάξι μου, οδηγήσαμε εναλλάξ, ακούσαμε δυνατά μουσική και τραγουδήσαμε σαν να κρινόταν το μέλλον μας στο X-Factor. Ο μπαμπάς μου φαίνεται να έχει αναρρώσει πλήρως αλλά τον προσέχομε με τη μαμά μου. Γενικά λοιπόν όλα καλά. Καμία επαφή με τον Θ. Δεν τον σκέφτηκα καθόλου εκτός από την ημέρα που παρουσιάστηκα στο νέο μου σχολείο και τότε τον σκέφτηκα πολύ έντονα και ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να τον ακούσω αλλά συγκρατήθηκα. Δεν αξίζει να μπω σε κανένα τριπάκι. Κοιτάμε μπροστά, όσο Ράνια Θρασκιά και αν ακούστηκε αυτό. Καλή αρχή ή καλή συνέχεια, ότι σας εκφράζει!

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί...

As I live and breathe

you have killed me ,you have killed me

Yes I walk around somehow

but you have killed me, you have killed me

http://www.youtube.com/watch?v=j9z0JVTuvq8

Εδώ θα ταίριαζε ίσως ένα άλλο κομμάτι, το περίφημο Love will tear us apart των Joy Division, σαν αποχαιρετισμός δύο ανθρώπων που έφτασαν τόσο κοντά στο να ερωτευτούν αλλά το πάλεψαν και τους έμεινε μια ενδιάμεση κατάσταση απ' την οποία έπρεπε να ξεφύγουν αλλιώς θα τρελαίνονταν..Ναι, μιλάω για εμένα και τον Θ. γιατί από την Παρασκευή είμαι χώμα και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν. Είμαι σε ένα εσωτερικό relapse, επανακύληση, γιατί είμαι τόσο κοντά στο τέλος και το μέσα μου τσινάει τώρα που ξεριζώνω και τα τελευταία κομμάτια σχετικά με τον Θ. 

Από μια αποφασιστικότητα να ξεκινήσω τα πράγματα σωστά με τον Λ. γιατί αλήθεια μ' αρέσει και είναι και γαμώ τα παιδιά, έκοψα κάθε επαφή με τον Θ. Δεν ήθελα να έχω παράλληλη σχέση. Και επίσης επειδή έβλεπα ότι η αυτό που μας ένωνε με τον Θ. ήταν τόσο ισχυρό που δεν θα μπορούσαμε να το ελέγξουμε για πολύ ακόμα. Αν ο Θ. δεν είχε παντρευτεί και κάνει παιδί και τον γνώριζα, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Και ας έχουμε αυτή τη διαφορά ηλικίας, που είναι 42 με 25..17 χρόνια..δεν τα λες και λίγα αλλά τελικά δεν παίζουν και τόσο ρόλο...Τουλάχιστον για αρχή...Δε λέω ότι θα γερνούσαμε μαζί ή ότι θα παντρευόμασταν...αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και όσο πάει...Αλλά τι να το κάνεις, η χρονική στιγμή που γνωριστήκαμε ήταν η χειρότερη. Δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε τελείως αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να μην κάνουμε καμιά ασυναρτησία και διαλύσουμε τη ζωή του. Θα ήταν ψέμα να πω ότι μετανιώνω για τις στιγμές που πέρασα μαζί του. Για το ένα και μοναδικό σαββατοκύριακο που το περάσαμε οι δυο μας σαν να μην υπήρχε ο έξω κόσμος. Όμως ο κόσμος υπάρχει και εμείς κάναμε πίσω. Νόμιζα ότι θα τη βγάλω με μια μικρή απογοήτευση, αλλά τελικά δεν είναι τόσο εύκολο να το βάλω πίσω μου και να προχωρήσω. Χθες γυρίσαμε από το τραπέζι που βγήκαμε όλοι οι δάσκαλοι να αποχαιρετιστούμε. Για μένα δεν ήταν ένας καλοκαιρινός αποχαιρετισμός γιατί ξέρω ότι του χρόνου δεν θα είμαι εκεί. Θα σας πω παρακάτω πως το ξέρω. Έτσι, ήμασταν όλοι αρχικά με μια ξέγνοιαστη διάθεση μιας και είπαμε να αφήσουμε απ'έξω από αυτή τη βραδιά τα οικονομικά και παιδαγωγικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος και να περάσουμε καλά. Είπα και εγώ να χαλαρώσω τη στάση μου απέναντι στον Θ. με τον οποίο λέγαμε πια απλώς τα τυπικά στο σχολείο..Άλλωστε και εγώ το τελευταίο διάστημα είχα ένα σωρό σχολικές και προσωπικές υποχρεώσεις και επίσης μέσα στον ενθουσιασμό μου για τον Λ. δεν μου κακοφαινόταν η απουσία του Θ. από τη σκέψη μου. Ήταν όμως τελευταία βραδιά που θα τον έβλεπα και λέω θα είμαι άνετη και χαλαρή μαζί του, ας μην ξεχνάω ότι με τον Θ. πέρα από την σεξουαλική χημεία έχουμε μια πολύ καλή επικοινωνία στο χιούμορ και μπορούμε να περάσουμε καλά ως συνάδελφοι. Καθώς έπαιρνα θέση δίπλα του λοιπόν, γρήγορα συνειδητοποίησα πόσο καλά συνεννοούμαστε, πόσο με κάνει να γελάω, πόσο θα μου λείψει. Και πάλι όμως, ένιωθα καλά, λίγο το κρασί, λίγο η εύθυμη διάθεση, νομίζω ήμουν σε μια φάση που σκεφτόμουν 'τι ωραία που τον γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο'. Η βραδιά έληξε και με πήγε σπίτι. Στο αμάξι, έτσι όπως μιλούσαμε για γενικά πράγματα, έβαλε ένα cd. Έπαιζε Lou Reed  και Perfect day, Leonard Cohen με το Hallellujah και Morrissey με το You have killed me. Ναι, αυτά άκουγε στα νιάτα του και διάβαζε και ποίηση και ήταν και είναι ένας άντρας που ταιριάζει με μένα. Γιατί μπορεί να ακούω νέο ροκ και να χορεύω μπιτάκια και να ακούω λίγο απ'όλα αλλά και μένα μέσα μου αυτά τα τραγούδια με συγκλονίζουν και ας μη τα έζησα στη γέννησή τους. Μου είπε λοιπόν μέσα στο αμάξι ότι μου έφτιαξε ένα cd να το ακούω στο αμάξι μου και όλα τα τραγούδια είναι τραγούδια που σήμαιναν κάτι για εκείνον αλλά τώρα πια του φέρνουν στο νου εμένα. Για λίγο δε μιλούσα και δεν μιλούσε κανένας μας και είχα γυρίσει το κεφάλι στο παράθυρο και ήτανε 2 η ώρα το πρωί και άκουγα Nick Cave. Έβαλα τα κλάματα γιατί η θλίψη εκείνη τη στιγμή με χτύπησε τόσο έντονα που πόνεσε μέχρι και το μεδούλι των οστών μου. Το ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτόν τον πόνο. Σταμάτησε το αμάξι και με πήρε αγκαλιά, μου είπε μη κλαις σε παρακαλώ, αλλά του είπα 'πήγαινέ με σπίτι' και έτσι με άφησε έξω από το σπίτι μου, κρατώντας ένα cd  που ήδη το έχω ακούσει όλο το σαββατοκύριακο δεκάδες φορές και ούτε τα μηνύματα του Λ. ούτε οι φωνές των φίλων μου που ενθουσιάζονται που θα έρθω Αθήνα μπορούν να με σηκώσουν από το χώμα. Περνάω την μικρή μου κατάθλιψη και δικαιολογούμαι στους δικούς μου που δεν μ'ακούνε και πολύ καλά, ότι η διαδικασία της βαλίτσας και της μετακόμισης με έχει κουράσει. Ξέρω ότι όταν θα είμαι πλέον Αθήνα, στον Λ., στο σπίτι μου, στους φίλους μου, στο Γκάζι και στο Θησείο, ίσως σε διακοπές σε κάποιο νησί, ο Θ. θα είναι μια ανάμνηση που σιγά σιγά θα θολώνει ολοένα και περισσότερο. Αλλά μέχρι τότε δεν μπορώ παρά να κοιτάω ξαπλωμένη το ταβάνι ακούγοντας Love will tear us apart again...
 http://www.youtube.com/watch?v=I-2i2SR_OsU

ΥΓ: Το ξέρω ότι δεν θα είμαι στο μέρος αυτό γιατί είχα κάνει αίτηση για μετάθεση και εγκρίθηκε. Δεν θα είμαι στην Αθήνα αλλά πολύ πιο κοντά της από ότι ήμουν τα 2 αυτά χρόνια. Αλλά ταυτόχρονα έγινα δεκτή σε ένα μεταπτυχιακό του Παιδαγωγικού και θα ζητήσω απόσπαση Αθήνα για να μπορώ να παρακολουθώ τα μαθήματα. Θα ξέρω τον Αύγουστο αν θα την πάρω.

Πρώτο Ραντεβού

Αν κάτι χαρακτηρίζει το πρώτο ραντεβού αυτό νομίζω είναι η λέξη ‘άγχος’. Θα μου αρέσει, θα του αρέσω, θα έχουμε πράγματα να πούμε,  πόσο να πιω, τι να φορέσω, που να πάμε… και μπορεί να ακολουθήσει λίστα ολόκληρη από ερωτήματα που σου καίνε τα εγκεφαλικά κύτταρα στο άψε σβήσε. Αυτό λοιπόν που τόσο παραστατικά περιγράφω δεν το είχα νιώσει ποτέ μέχρι τώρα. Έβλεπα τις φίλες μου (αλλά και κάποιους φίλους) να το περνάνε όλο αυτό και σκεφτόμουν ‘γιατί’? Η δική μου θεωρία ήταν ότι αν αυτός που βγαίνετε αξίζει τον κόπο θα το καταλάβεις σε γενικές γραμμές με τη μία, ακόμα και αν οι συνθήκες δεν είναι οι ιδανικές. Τις λεπτομέρειες θα τις δεις στην πορεία, στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο ραντεβού. Οπότε ποιος ο λόγος να αγχώνεσαι προκαταβολικά? Έβλεπα τους πάντες να θέλουν να βιώσουν εξαρχής την τελειότητα. Η μία μου κολλητή, η Δ., έκανε ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο κάθε φορά. Εγώ πάλι ήμουν του αυτοσχεδιασμού. Παράδειγμα: Βγαίνω με ένα παιδί και με πάει σε ένα μπαρ με τόσο δυνατή μουσική που κάθε επικοινωνία πέρα από ουρλιαχτά είναι αδύνατη. Τον βλέπω που έχει αγχωθεί και ξέρει ότι έκανε λάθος επιλογή. Του λέω εγώ να φύγουμε και να περπατήσουμε μέχρι να βρούμε κάτι που μας αρέσει. Ή μια άλλη φορά είχα διαλέξει εγώ ταινία και ήταν πολύ σινεφίλ για τα γούστα του παρτενέρ μου. Βαρέθηκε τη ζωή του. Βγαίνοντας απ’ το σινεμά, του πρότεινα να πάμε κάπου για ένα χαλαρό ποτό, όπου θέλει εκείνος,  για να τον αποζημιώσω για την ταλαιπωρία. Καταλήξαμε να πίνουμε μπύρα στην παραλία. Θέλω να πω πως όταν έχεις καλή διάθεση και λίγο χιούμορ και είσαι και γενικά καλόβολος άνθρωπος, σπάνια κάποιο ραντεβού θα είναι καταστροφή.

Τώρα γιατί σας πρήζω μία ώρα με θεωρίες για ραντεβού? Γιατί μετά από πολύ καιρό που είχα να το κάνω, βγήκα πρώτο ραντεβού το Σάββατο που μας πέρασε. Η μητέρα μου, μου είχε πει να μην κατέβω (και) αυτό το σαββατοκύριακο γιατί ο μπαμπάς μου αγχώνεται περισσότερο ότι με ταλαιπωρεί. Αλλά εγώ όλη την εβδομάδα μιλούσα με τον Λ. στο face και στο τηλέφωνο και λέγαμε να βρεθούμε για κανένα ποτάκι. Ήθελα να βγούμε. Ανυπομονούσα κάθε βράδυ που θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Καθόμουν τα μεσημέρια στο facebook και έμπαινε και εκείνος  για λίγο ξεκινώντας κάθε φορά τη συζήτηση με τη φράση ‘για χάρη σου μπαίνω, πνίγομαι’.  Ακολουθούσε ένας προκάτ εισαγωγικός διάλογος που παραθέτω παρακάτω:

-Για χάρη σου μπαίνω, πνίγομαι

-Ναι, καλά, όλο στο chat σε βλέπω

-Ε, βέβαια, αφού εσύ έχεις σχολάσει από τις 2 και κάθεσαι..

-Ναι, ξέχασα, εσύ παρακολουθείς μη τυχόν έχει καμιά εξέλιξη κανένας celebrity

Όπως φάνηκε, πετάμε μπηχτές ο ένας στον άλλο για τη δουλειά του. Εκείνος με πειράζει ότι κάθομαι, εγώ ότι γράφει άχρηστα πράγματα. Φυσικά είναι πειράγματα. Μέσα στη κουβέντα λοιπόν, μου πρότεινε το Σάββατο να πάμε σε μία συναυλία ενός νέου συγκροτήματος που τους γνώρισε από το free press. Να ακούσουμε ωραία μουσικούλα και να πιούμε και ένα χαλαρό ποτάκι. Κανονικό ραντεβού δηλαδή. Είχαμε πάει μια φορά για καφέ αλλά ήταν για λίγο και με άλλους μαζί (ήμουν και στη μέση της φάσης με τον πατέρα μου), οπότε δεν πιάνεται. Από την Πέμπτη που μου το πρότεινε άρχισα να έχω ένα άγχος που δεν έχω ξανανιώσει άλλη φορά. Όταν έφτιαχνα το σακ βουαγιάζ μου κάθισα και έκανα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς ρούχων και αξεσουάρ που επέτρεπε η ντουλάπα μου. Και επίσης την Παρασκευή στο σχολείο ένιωθα πολύ περίεργα με τον Θ.

Μεγάλη παρένθεση… Τι γίνεται με τον Θ.? Μετά το σαββατοκύριακο που περάσαμε μαζί, κόψαμε κάθε επαφή.  Ξέρω ότι και για τους δυο μας ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο αλλά ταυτόχρονα τράβηξε την διαχωριστική γραμμή. Δεν το είπαμε ποτέ με λόγια αλλά όταν γυρίζαμε υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Αν συνεχίζαμε μετά από εκείνο το διήμερο θα γινόμασταν ζευγάρι, με πολύ κίνδυνο για την ψυχική υγεία και των δύο μας και της δικής του οικογένειας. Δεν θα αρνηθώ πως στην αρχή ήταν δύσκολο, ειδικά γιατί στο μυαλό μου τριγύριζαν ελεύθερες σκέψεις, στιγμές, εικόνες και εξομολογήσεις  από εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου. Τώρα όμως τα έβαλα σε ένα κουτάκι, το έκλεισα και θα κάνω καιρό να το ανοίξω. Θέλω και έχω την ανάγκη να ξεκινήσω κάτι καινούργιο, κάτι δικό μου. Είμαι τυχερή που υπάρχει ο Λ. γιατί δεν συνεχίζω με κάτι που είναι συμβιβασμός αλλά με κάτι που μου αρέσει πραγματικά. Ναι, υπάρχει ακόμα ένταση ανάμεσα σε μένα και τον Θ. αλλά είναι ελεγχόμενη και σε ένα μήνα από τώρα δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Επιστροφή στο ραντεβού. Έβαλα φουστανάκι και μπαλαρίνες. Ήμουν πολύ girlie. Η συναυλία ήταν πολύ ωραία και η ατμόσφαιρα πολύ ευνοϊκή για να έρθεις πιο κοντά. Το άγχος και η αγωνία έλιωσαν σιγά σιγά μέσα στη μουσική, τον χαλαρό χορό και τα σφηνάκια. Στα χαμόγελα του Λ. και το δικό μου γέλιο με τα αστεία του. Εμφανίστηκαν ένα δευτερόλεπτο πριν σκύψει να με φιλήσει  αλλά μετά καθώς με στριφογύρισε στο μπαρ πριν με ξαναφιλήσει, ήξερα ότι όλα κυλάνε όμορφα. Όταν σταματάει να σε φιλάει ο άλλος και εσύ χαμογελάς και νιώθεις μια γλύκα μέσα σου, ναι, νομίζω είναι η αρχή μιας σχέσης!

Ένα Πάσχα με Γολγοθά (και ποιος είναι τελικά αυτός ο Λ?)

 Πάσχα στο νοσοκομείο. Κατά ένα περίεργο τρόπο είναι ένας κατανυκτικός τρόπος να περάσεις αυτές τις μέρες. Εννοώ, νιώθεις την αγωνία, και αν τα πράγματα πάνε καλά, βιώνεις την Ανάσταση. Αν όχι..οκ, δεν θέλω να το σκέφτομαι...Κατέβηκα μες στην τρελή χαρά για τις διακοπές..Είχα σκοπό να μην αφήσω Γκαζόμπαρο για Γκαζόμπαρο για καφέδες και ποτάκια. Να δω τους φίλους μου. Να περάσω λίγο χρόνο με τους δικούς μου. Ακόμα και να φλερτάρω. Και γιατί όχι? Ήμουν αποφασισμένη να μην σκεφτώ τον Θ. και να μην πέσω στο τριπάκι να βάλω στον εαυτό μου περιορισμούς και δεσμεύσεις που στην ουσία δεν υπάρχουν μεταξύ μας.Είμαι 25 χρονών και τώρα είναι ο καιρός να κάνω την ζωή μου. Με τον Θ. μετά το Σαββατοκύριακοπου περάσαμε μαζί δεν άλλαξε κάτι. Ίσως μέσα μας να νιώθαμε ότι είχαμε μοιραστεί κάτι πιο ουσιαστικό, ότι γνωρίσαμε λίγο καλύτερα ο ένας τον άλλον, ότι δεν ήμαστε απλώς δύο σώματα και μια χημεία…όμως στην καθημερινότητα δεν είχε αλλάξει τίποτα. Απλές κουβέντες στην αίθουσα των δασκάλων, μία συνάντηση εκτός σχολείου στην καφετέρια όπου εγώ είχα πάει με την συνάδελφο των Αγγλικών και εκείνος με τη γυναίκα του και κάποιο φιλικό ζευγάρι και ένα τυπικό φιλί στο μάγουλο για Καλό Πάσχα. Εν τω μεταξύ μάζευα τα χαρτιά μου για να κάνω αίτηση για μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία. Συστατικές, βιογραφικά, αιτησεις και ένα σωρό χαρτομάνι…Και ήρθε η Μεγάλη Δευτέρα στην Αθήνα πια. Ήμουν σε κάτι ψώνια στο κέντρο όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ξέρω τώρα αυτό που θα πω δεν έχει καμία λογική εξήγηση αλλά τη στιγμή που έβγαζα το κινητό από την τσάνα μου,ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η φωνή της μητέρας μου είχε μία ελαφριά νότα υστερίας. ‘Ο μπαμπάς…νομίζω έπαθε έμφραγμα..έρχεται ασθενοφόρο..έλα αμέσως’ Άρπαξα το μπράτσο της φίλης μου και στην αρχή με ψυχραιμία της είπα τι συνέβη. Πήγαμε για ταξί. Ήρθε μαζί μου. Μέσα στο ταξί με έπιασαν τα κλάματα και θυμάμαι τον ταξιτζή να μου λέει ‘Μη κλαις ρε κοπελιά, θα είναι καλά ο μπαμπάς σου, θα δεις’. Τελικά ήταν έμφραγμα, κατά κάποιο τρόπο ελαφράς μορφής (βέβαια τι ελαφράς μορφής που έμεινε 8 μέρες στο νοσοκομείο) αλλά έκανε ένα σωρό εξετάσεις που βρήκαν κάποιες βουλωμένες αρτηρίες και έκανε μπαλονάκι και μην σας τα πολυλογώ εγώ και η μαμά μου καθίσαμε στο νοσοκομείο με βάρδιες όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και ανήμερα, οι δύο κολλητές μου έρχονταν να με δουν στο νοσοκομείο, ο Α. που έλειπε για Πάσχα με έπαιρνε 2 φορές τη μέρα τηλέφωνο και έδειξε ένα καινούργιο πρόσωπο τον πιθανό του ρόλο στη ζωη μου.
Μετά τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν είχα αρχίσει να επικοινωνώ στο facebook με έναν παλιό μου συμμαθητή από το Γυμνάσιο. Τον συμπαθούσα τότε και μπορώ να πω ότι στην Τρίτη γυμνασίου τον είχα δει και κάπως αλλιώς αλλά δεν έγινε τίποτα γιατί α)δεν νομίζω να με έβλεπε εκείνος έτσι και β) ήμουν πολύ μαζεμένη ως προς τα αγοράκια και μάλλον έτεινα ελαφρώς προς το αγοροκόριτσο στυλ οπότε forget it. Τον Λ. λοιπόν τον έκανα εγώ add. Τον βρήκα από μια κοινή μας συμμαθήτρια που απ’ότι κατάλαβα κάνουν ακόμα πολλή παρέα. Στο facebook έχω λίγα άτομα και είναι αυστηρά άτομα που ξέρω και ποτέ άγνωστοι ή έστω φίλοι φίλων. Άτομα που έχουμε και προσωπική επαφή. Τον Λ. όμως τον έκανα παρότι είχαμε χαθεί γιατί μου τράβηξε το ενδιαφέρον η εξέλιξή του. Στο Γυμνάσιο φαινόταν η εξυπνάδα του και το κάπως αντισυμβατικό του πνεύμα. Ανακάλυψα λοιπόν ότι πλέον έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και γράφει σε free press,σε ένα modern περιοδικό μεγάλου ομίλου και σε ένα site χμμ αμφιβόλου ποιότητας-ας το πούμε κουτσομπολίστικο. Διάβασα όλα τα άρθρα του. Ακόμα και αυτά του site από τα οποία δεν περιμένεις και την απίστευτη ποιότητα, έχουν ένα ιδιαίτερο στυλ. Έτσι λοιπόν, γίναμε ‘φίλοι’ και κατά καιρούς αρχίσαμε να μιλάμε στο chat. Αρχικά κάναμε χιουμοριστικά σχόλια ο ένας στο status του άλλου ή σε κάποιες φωτό, με πείραζε για την ομάδα που υποστηρίζω (Πανιώνιος-από έναν πρώην που χωρίσαμε αλλά έμεινε το κόλλημα με την ομάδα, ο Λ. είναι Παναθηναϊκός) και γενικά είχαμε αναπτύξει μια διαδικτυακή οικειότητα. Δεν είχαμε βγει ούτε μία φορά. Όμως νομίζω ότι φλερτάραμε κάπως… το φλερτ στο διαδίκτυο είναι λίγο περίεργο, δεν το συνειδητοποιείς ή καμιά φορά το συνεχίζεις γιατί ξέρεις ότι μόλις πατήσεις αποσύνδεση, τέλος. Είχαμε πει λοιπόν να βγούμε τις μέρες του Πάσχα, πράγμα που ακυρώθηκε λόγω της κατάστασης στο σπίτι. Ανταλλάξαμε όμως κινητά και μου έστελνε μηνύματα συμπαράστασης.
Αυτό τον καιρό κατεβαίνω Αθήνα κάθε σαββατοκύριακο για να περνάω χρόνο με τους δικούς μου. Ο μπαμπάς μου είναι σπίτι και ξεκουράζεται με αναρρωτική άδεια από τη δουλειά του. Η μητέρα μου τα καταφέρνει μόνη της και μου λέει να μην ταλαιπωρούμαι και εγώ αλλά δεν μπορώ να μείνω μακριά. Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να είχε πεθάνει ο μπαμπάς μου (ναι, τελικά είμαι κορίτσι του μπαμπά) και με πιάνουν τα κλάματα. Που είσαι Θ.? Δεν μπορείς να μου σταθείς, να με παρηγορήσεις, να πάρω δύναμη από σένα. Είσαι αλλού και το ξέρω. Όμως υπάρχει πλέον ο Λ., ένας 25χρονος,που οι φίλοι μου μου λένε ‘καλά, ποιος είναι αυτός ο Λ, που φλερτάρετε στο face?’, ο οποίος με πήρε αγκαλιά το Σάββατο που βγήκαμε για καφέ πρώτη φορά και μου ψιθύρισε στ’ αυτί ‘cos she’s a supergirl and supergirls don’t cry’ και ένιωσα ότι κουράστηκα να είμαι supergirl. Και απέναντι μου βρισκόταν ένα πιθανό superboy με ανάκατα μαλλιά και all star. Αυτός είναι τελικά ο Λ.

Πού είσαι other woman?

Ξέρω ότι χάθηκα. Αλλά μες στο Πάσχα έπαθε έμφραγμα ο μπαμπάς μου. Είναι καλύτερα τώρα αλλά τρομάξαμε πολύ. Και εγώ πηγαινοέρχομαι Αθήνα, στα νοσοκομεία στην αρχή και τώρα σπίτι. Γυρίζω εξουθενωμένη,δεν έχω όρεξη να ανοίξω υπολογιστή, ούτε να φάω καν. Σας σκέφτομαι πάντα, θέλω να γράψω αλλά προς το παρόν έχω πατήσει το pause...Σε λίγο καιρό θα επανέλθω..Μου έλειψε το blog..Φιλιά σε όλους!

'Ανήθικη' πρόταση

Πως περάσατε το σαββατοκύριακο? Κλασική ερώτηση. Λοιπόν, έχετε παρατηρήσει σε κάτι ταινίες που κάνουν μια ερώτηση στον πρωταγωνιστή/τρια και του περνάει απ'το μυαλό η πραγματική απάντηση που θα έκανε τους άλλους να κοκκινίσουν/το βάλουν στα πόδια/του ρίξουν μπουνιά, οπότε λέει κάτι κλασικό και δοκιμασμένο και όλοι γυρίζουν στις δουλειές τους? Κάπως έτσι ξεκίνησε η μέρα μου τη Δευτέρα. Με τους συναδέλφους να με ρωτάνε 'πως πέρασες το σαββατοκύριακο' και εγώ να αργώ δύο δευτερόλεπτα πάνω απ'το κανονικό μέχρι να τους πω 'Ήσυχα, σπίτι'. Μέχρι να τους πω ψέμματα δηλαδή και σ'αυτά τα 2 δευτρόλεπτα να περάσει μια εικόνα απ'το μυαλό μου που θα σόκαρε τους αποδέκτες της απάντησης.
Έγινα μυστήρια ε? Aς αρχίσω λοιπόν απ'την αρχή. Ήταν Πέμπτη, ημέρα που ο Θ. έχει εφημερία. Ο συνάδελφος που έχει μαζί του όμως έλειπε εκείνη την μέρα, οπότε προσφέρθηκα να τον αντικαταστήσω. Έτσι βρέθηκα στο προαύλιο του σχολείου κάνοντας γύρους και φωνάζοντας στα παιδιά να μην χτυπιούνται και να μην μαλώνουν. Συνήθως οι εφημερεύοντες βρίσκονται ο κθένας σε διαφορετική μεριά του προαύλιου για να ελέγχουν όλο τον χώρο αλλά σε κάποιες φάσεις συναντιούνται στη μέση. Καθώς λοιπόν βρεθήκαμε και μεις στη μέση του χώρου και σταθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο, κοιταζοντας και οι δύο ευθεία μπροστά για να ελέγχουμε τα παιδιά, μου μίλησε πρώτος. ''Θέλεις να έρθεις μαζί μου το σαββατοκύριακο στην Αθήνα?'' Να τη η 'ανήθικη' πρόταση! Μέχρι τώρα αυτό που κάναμε έμοιαζε με επαναλαμβανόμενα one night stands, που όμως δεν μας έπαιρναν χρόνο. Ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο όμως σε πετάει σε άλλη κατηγορία. Στην επίσημη 'άλλη'. 'Τί εννοείς?' του είπα, σκεπτόμενη ένα χείμμαρο από δικαιολογίες που θα έλεγε εκείνος στο σπίτι και πως του ήρθε τώρα να μου το πει αυτό ενώ ξέρει τα όρια. 'Ξέρω τι σκέφτεσαι. Δεν είναι κάτι που το φτιάχνω για σένα. Αυτό το σαββατοκύριακο θα κατέβω έτσι κι αλλιώς Αθήνα, μόνος. Απλώς σε θέλω μαζί μου. Αν μπορείς έρχεσαι. Αν όχι, κανένα πρόβλημα. Εκτός του ότι θα σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλο ενώ θα μπορούσαμε να κάνουμε έρωτα' Και μ'αυτά, συνέχισε τον κύκλο της εφημερίας του.
Εκείνη τη μέρα στο σπίτι το σκεφτόμουν συνέχεια. Αν άκουγα την παρόρμησή μου, θα έφτιαχνα ένα σακ βουαγιάζ και θα έφευγα μαζί του με τη μια. Αλλα δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Έπρεπε όλα να γίνουν με σχέδιο. Να έχει αυτός δικαιολογία, εγώ το ίδιο (γιατί μπορεί να μένω μόνη αλλά δεν μπορώ να εξαφανιστώ από προσώπου γης για 2 μέρες) και επίσης πέρα από τα πρακτικά ζητήματα, πέρα από την αλλαγή στους κανόνες αυτής της 'σχέσης', με προβλημάτιζε η ιδέα να μεινουμε μαζί 2 μέρες. Είμαστε 2 άνθρωποι που δουλεύουμε μαζί αλλά βρικόμαστε ουσιαστικά στα διαλείμματα, δεν ξέρουμε πραγματικά ο ένας τον άλλο, μας ενώνει μια σωματική έλξη αλλά πως θα είμαστε μαζί, κανείς μας δεν το ξέρει...Και το θέμα είναι, θα ήθελε να το μάθει? Θα ωφελούσε σε κάτι?Μήπως θα μας έβαζε σε ένα τριπάκι που πάλευα να αποφύγω από την αρχή?
Μ'αυτές τις σκέψεις ήρθε η Παρασκευή, δεν μπορούσαμε να πούμε κουβέντα και μόνο στο σχόλασμα με πέτυχε και μου είπε 'Αύριο φεύγω γύρω στις 10. Αν θες να έρθεις, έλα με το αμάξι μεχρι ...(παραλείπω όνομα περιοχής) και θα σε περιμένω εκεί μέχρι τις 11. Θέλω να πάμε μαζί Αθήνα.' 'Δεν ξέρω' του είπα. 'Εσύ αποφασίζεις'
Είχε φτάσει Παρασκευή βράδυ και είχα αποφασίσει να μην πάω. Δεν μου χρειαζόταν. Πήγα στο βιντεοκλαμπ, πήρα ταινίες για το σαββατοκύριακο και έπεσα για ύπνο. Ξύπνησα χωρίς ξυπνητήρι στις 9 και 10. Έβαλα βιαστικά μια αλλαξιά ρούχα και ένα νυχτικό σε μια τσάντα, πήρα κινητό, αντισυλλιπτικα, πορτοφόλι και κλειδιά αυτοκινήτου και μπήκα στο αμάξι. Λειτούργησα σχεδόν ενστικτωδώς. Είχα ανάγκη να το ζήσω αυτό, να το παω μέχρι τέλους. Ήθελα να έχω την αίσθηση να κάνω έρωτα μαζί του, όχι βιαστικό σεξ. Η m. είχε γράψει σε ένα σχόλιο την προηγούμενη φορά 'θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό'.. Ακριβώς έτσι ένιωθα.
Έγινε όπως μου είπε. Οδήγησα μέχρι ένα σημείο και τον βρήκα να με περιμένει στο δικό του αμάξι. Άφησα το δικό μου και ξεκινήσαμε. Ήταν περίεργα στην αρχή. Σκεφτόμουν πού πάω, τι κάνω? Δεν πολυμιλούσαμε. Μετά, δεν άντεξα 'Τι είπες στη γυναίκα σου?' 'Έχουμε ένα σαββατοκύριακο το χρόνο ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό είναι το δικό μου'. Μια ερώτηση  με έκαιγε. 'Πες μου, το έχεις ξανακάνει?' 'Να την απατήσω? Όχι, είσαι η πρώτη. Και δεν νομίζω να υπάρξει άλλη. Ξέρω τι σκέφτεσαι, λες ναι καλά. Αλλά είναι πολύ για μένα. Ξέρω ότι θα φύγεις του χρόνου και δεν με παίρνει να σ'ερωτευτώ και ούτε θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα. Είναι μόνο ένα σαββατοκύριακο και δεν θα γίνει πάλι'  Δεν με παίρνει να σ'ερωτευτώ..Ούτε έμενα με παίρνει.
Πως ήταν λοιπόν αυτό το σαββατοκύριακο? Ήταν σαν όνειρο. Δεν το λεώ με τη ρομαντική διάθεση, το λέω με τον τρόπο ότι πως βλέπεις ένα όνειρο-άσχετα αν είναι καλό ή κακό- και ξυπνάς μες στον ύπνο σου και είσαι κάπου ενδιάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.. Έτσι.. Μείναμε σε ένα ξενοδοχείο. Βγήκαμε έξω μόνο μια φορά για φαγητό. Μιλήσαμε όσο δεν έχουμε μιλήσει αυτον τον ενάμιση χρόνο που γνωριζόμαστε. Και κάναμε πολλές φορές έρωτα. Αυτό το κομμάτι θα μείνει τόσο έντονα χαραγμένο μέσα μου. Δεν γίνεται να ταιριάζουν τόσο πολύ δύο σώματα που δεν μπορούν να είναι μαζί..Είναι αδιέξοδο..Κι όμως εμείς συγχρονιστήκαμε τέλεια..
Γυρίσαμε Κυριακή βράδυ. Στη διαδρομή ένιωθα μια γλυκό μούδιασμα καθώς ακουμπούσα πάνω του και έκλεινα που και που τα μάτια. Μ'άφησε στο αμάξι μου, πήγαμε χωριστά σπίτια μας. Με το που μπήκα σπίτι έπεσα στο κρεβάτι και πριν με πάρει ο ύπνος σκέφτηκα ότι το να ξυπνήσω την Δευτέρα για πρώτη φορά μου φαινόταν τόσο απογοητευτικό...

Χωρίς δεύτερες σκέψεις

Διαβάζοντας τα σχόλια στην τελευταία ανάρτηση έγινε ακόμα πιο έντονο ένα συναίσθημα που είχα αρχίσει να αισθάνομαι εδώ και λίγο καιρό..Ότι πια δεν είμαστε ξένοι..Ναι,σίγουρα δεν γνωριζόμαστε, ούτε είμαστε φίλοι αλλά παρολαυτά κάτι μας ενώνει. Νομίζω ότι η καλύτερη τοποθέτηση θα ήταν η εξής: Είμαστε άγνωστοι αλλά όχι ξένοι. Γιατί εγώ σας μιλάω για πράγματα που δεν ξέρει κανείς άλλος και εσείς μπορεί απλώς να διαβάζετε ή να μου απαντάτε κιόλας, με το να μοιράζεστε με τη σειρά σας κάτι δικό σας. Μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα που έχω όταν ετοιμάζομαι να διαβάσω ένα νέο σχόλιο σαν μια ζεστασιά που απλώνεται μέσα μου και νιώθω πολύ τυχερή..Γι'αυτό, για τη Ziggy, την Chrissa, την m. και τον Dealsend, και ίσως και για άλλους που με διαβάζουν αλλά δεν τους ξέρω, το όνομά μου δεν είναι Other Woman..Δεν είμαι πιστεύω μόνο η άλλη γυναίκα πια για εσάς..Είμαι η Εύα..

Καινούργια εβδομάδα, νέος μήνας, η Άνοιξη..Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα τις απαραίτητες κινήσεις για να διασφαλίσω ότι δεν θα ξαναπεράσω την ίδια αγωνία. Τελικά η επίσκεψη σε γυναικολόγο ήταν απαραίτητη γιατί με τα αντισυλλυπτικά θα φτιάξει και η περίοδος μου. Αν υπάρχει μια λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιες αποφάσεις μου την περίοδο αυτή είναι ο έλεγχος. Όχι όμως με την έννοια που έδινα λίγο καιρό πριν. Ελέγχεις αυτά που ελέγχονται. Τελικά τα συναισθήματα δεν κοντρολάρονται τόσο εύκολα. Απλώς ξέρω πια τι θέλω. Θέλω τον Θ. Δεν θέλω να έχουμε κανονική σχέση ούτε να χωρίσει και να είμαστε μαζί. Θέλω να εξερευνήσουμε λίγο ακόμα αυτήν την ερωτική έλξη που πρώτη φορά ένιωσα μαζί του και για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι σίγουρη ότι θα ξαναβρώ. Ξέρω πια ότι του χρόνου δεν θα είμαι εδώ, είτε γιατί θα έχω περάσει στο μεταπτυχιακό και θα έχω επιστρέψει Αθήνα είτε γιατί θα δηλώσω άλλη περιοχή για μετάθεση..Δεν πρόκειται λοιπόν εκ των πραγμάτων ότι έχουμε να κρατήσει για πολύ..όπως το βλέπω, με το Πάσχα που θα είμαι Αθήνα, 3 μήνες το πολύ..Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό ή στην καρδιά του και να ξέρω τι θα είμαι εγώ για εκείνον..μια ανάσα από το γάμο του, την καθημερινότητά του, μία κρίση ηλικίας και αποφάσεων, ένα απωθημένο..Μία εκτόνωση? Δεν ξέρω..πάντως από τη μεριά μου, μετά από αυτή τη συζήτηση που είχαμε αφήσει στη μεση, του ξεκαθάρισα τη θέση μου.
Ήταν δύο μέρες μετά την επαλήθευση του αρνητικού τεστ εγκυμοσύνης. Εκείνες τις μέρες ήμουν κάπως σκεφτική και δύσθυμη..Με είχε επηρεάσει το σκηνικό. Και παρότι δεν ήμουν έγκυος, οι αναγούλες συνέχιζαν ακάθεκτες. Αρκετά παιδιά από την τάξη μου λείπανε. Προφανώς περνούσα και εγώ την ίωση αλλά με τον χειρότερο τρόπο, ο οποίος δεν είναι να είσαι τέζα γιατί τότε μένεις στο κρεβάτι σου, παίρνεις τα φάρμακα σου και αναρρώνεις αλλά με τον τρόπο του ότι είσαι ντεμί άρρωστη. Δηλαδή έχεις μονίμως δέκατα, τα οποία σε τσακίζουν αλλά δεν είσαι του θανατά άρα πας δουλειά με το κεφάλι βαρύ, με πονόκοιλο και αναγούλες. Τέλος πάντων, ένιωθα τόσο χάλια που δεν κατέβηκα καν στο γραφείο των δασκάλων και έμεινα στη τάξη να διορθώνω κάτι εκθέσεις που όμως διάβαζα κάθε γραμμή δυο-τρεις φορές για να την καταλάβω και να πάω παρακάτω. Εκεί λοιπόν που διόρθωνα, τον βλέπω να στέκεται στην κάσα της πόρτας. Με ρώτησε αν είμαι καλά και του είπα ότι είμαι μέτρια. Τον ρώτησα και εγώ για το γιο του γιατί την προηγούμενη μέρα είχε κάνει εμετό στο διάλειμμα και τον ειχε παέι σπίτι. Μου είπε ότι ήταν καλύτερα. Καθόμασταν για λίογ χωρίς να λέμε κάτι. Η φίλη μας η αμηχανία. Ταυτόχρονα σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να με φιλήσει. "Εμείς τί κάνουμε?" με ρώτησε. "Περιμένουμε" του απάντησα. "Τι ακριβώς?"."Να μην μπορούμε άλλο". Χτύπησε κουδούνι και σκέφτηκα ότι δεν θα είχε χρόνο να μου απαντήσει κάτι αλλά πρόλαβε και μου είπε ότι αν περιμένουμε να φτασουμε σε αυτό το σημείο, εκείνος έχει ήδη φτάσει και απλώς συγκρατείται. "Τότε μη το κάνεις άλλο" ήταν η τελευταία μου φράση πριν τα πρώτα παιδιά γεμίσουν τον διάδρομο. Με κοίταξε με μία λάμψη στο βλέμμα και έφυγε για την τάξη του.
Ήταν Τετάρτη οπότε είχαμε στη διάθεση μας 2 μέρες πριν το σαββατοκύριακο. Θα μπορούσαμε να βρεθούμε στο κενό μας της Πέμπτης αλλά προέκυψε και ένα κενό της διευθύντριας και έκατσε στο γραφείο μαζί μας οπότε κανένας από τους 2 μας δε ρισκάρισε να εξαφανιστουμε. Την Παρασκευή έχουμε εξάωρο χωρίς κενά και οι δυο μας και ππαραμείναμε να ρίχνουμε κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο στα διαλλείμματα ή να αγγιζόμαστε τυχαία. Αυτες οι καθυστερήσεις στο να βρεθούμε μετά από τόσο καιρό που έχουμε να κάνουμε σεξ, λειτουργούν απίστευτα διεγερτικά. Όλο το σαββατοκύριακο τον σκεφτόμουν, μέχρι και ερωτικό όνειρο μαζί του είδα. Τον ήθελα απεγνωσμένα, όσο δεν τον είχα ποθήσει τόσο καιρό. Η απόφαση μου να λειτουργήσω ενστικτωδώς με απελευθέρωσε. Σήμερα φορούσα ένα φουστάνάκι στο σχολείο, όχι γιατί ήθελα να είμαι κοκέτα αλλά γιατί ήθελα κάτι χωρίς εμπόδια. Την τρίτη ώρα, την ώρα που εγώ έχω Αγγλικά και εκείνος Γυμναστική, η αίθουσα των υπολογιστών άνοιξε ξανά και κλεΊδωσε αμέσως. Ήταν το πιο καυτό σεξ που έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Με προφύλαξη. Αλλά και έναν δυνατό οργασμό που έπρεπε να δαγκώσω το δέρμα του πανω από το πουκάμισο για να πνίξω τη φωνή μου. Ευτυχώς άφησα ένα πρόσκαιρο μόνο κοκκίνισμα στο δερμα του, που σε 5 λεπτά είχε φύγει. Και όσο κι αν ακούγεται κυνικό, ναι, το σεξ αυτό δεν χωρά δεύτερες σκέψεις.

(+) ή (-)?

Είναι 5 λεπτά που νιώθεις σαν να πρόκειται να αλλάξουν τη ζωή σου. Μπορεί και να μπορούν. Μπορεί να περιμένεις με μεγάλη ανυπομονησία να περάσουν. Μπορεί απ' την άλλη να μη θες να περάσουν ποτέ γιατί φέρνουν μία απάντηση που δε θες να ξέρεις. Η ίδια απάντηση που κάποιον θα τον κάνει πολύ ευτυχισμένο ενώ κάποιον άλλο πολύ δυστυχισμένο. 5 λεπτά που περιμένεις ένα συν (+) ή ένα πλην (-). 5 λεπτά που θα σoυ αποκαλύψουν πόσο σκατά τα έχεις κάνει, στη δική μου περίπτωση.
Είχα σκοπό να γράψω εδώ για το πόσο τέλεια πέρασα στο Λονδίνο, πόσο μου είχε λείψει η Ε. και να αφιερώσω και μία μικρή παράγραφο στην απόφαση που πήρα για τον Θ. και τη σχέση μου μαζί του. Αλλά τα σχέδια είναι για να ακυρώνονται. Είναι για να έρχεται κάτι και να στα ανατρέπει. Όπως γίνεται στη ζωή. Νομίζεις ότι τα έχεις όλα τακτοποιημένα και τσουπ, σου έρχεται ο οδοστρωτήρας.
Είμαι υπερβολική αλλά είναι γιατί ακόμα τρέμουν τα χέρια μου από το άγχος και την αγωνία. Σήμερα έκανα τεστ εγκυμοσύνης. Δεν είχα ξανακάνει ποτε ως τώρα, ούτε ποτέ είχα μπει καν στη διαδικασία να αναρωτηθώ μήπως είμαι έγκυος. Με λίγα λόγια, πρόσεχα. Είναι ένα πράγμα στο οποίο είμαι απόλυτη. Δεν θέλω να βρεθώ σε μία κατάσταση που θα είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Το σκέφτηκα πρώη φορά όταν η Δ. η κολλητή μου από τη σχολή ήρθε μια μέρα κάτωχρη στο μάθημα και μου ξεφούρνησε ότι ηταν έγκυος. Ήταν σε μια σχέση τριών μηνών και μόλις 20. Δεν υπήρχε περίπτωση να το κρατήσει. Κλείσαμε ραντεβού σε νοσοκομείο και έκανε έκτρωση. Είχα φάει όλα μου τα νύχια από το άγχος. Μονο όταν βγήκε και βεβαιώθηκα ότι ήταν καλά, ηρέμησα. Αλλά η ψυχολογία της ήταν άλια. Είχε ένα σωρό ενοχές και έναν μεγάλο φόβο ότι δεν θα ξαναέμενε έγκυος. Δεν μιλάμε ποτέ για αυτό, παρότι το ξέρουμε μόνο οι δυο μας, αλλά ξέρω ότι πάντα το σκέφτεται. Εκεί λοιπόν, όσο περίμενα να τελειώσει η επέμβαση, σκεφτόμουν ότι και εγώ στη θέση της το ίδιο θα έκανα, γιατί θεωρώ ότι το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο όταν δεν είσαι στις κατάλληλες συνθήκες είναι κακό και για σένα και για το παιδί. Αλλά μια έκτρωση δεν είναι ποτε ανώδυνη, ούτε απλό πράγμα. Οπότε πάντα πρόσεχα. Πάντα προφυλακτικό.
Να όμως που χαλάρωσα. Να που το εντονο πάθος σου θολώνει και την κρίση και όλα. Από τις πέντε ερωτικές μου επαφές με τον Θ. οι 3 ήταν χωρίς προφυλακτικό. Θεωρητικά βέβαια υπήρχε αυτό που λέμε διακεκομένη συνουσία αλλά αυτό δεν είναι σοβαρή προφύλαξη. Και όμως,δεν μου πέρασε απ' το μυαλό αυτό το ενδεχόμενο. Ούτε την τελευταία φορά, στο αμάξι, μετά τον γάμο που δεν τηρήθηκε ούτε αυτό το 'ελλιπές' μέτρο. Και ενώ για ένα μήνα δεν είχα περίοδο, επειδή ο κύκλος μου είναι ασταθής,δεν έδωσα σημασία. Κάπου να πω την αλήθεια είχα ξεχάσει και τις μέρες. Και έτσι στο ταξιδάκι μου ημουν όλο χαχαχα και χουχουχου, μες στην τρελή χαρά. Γύρισα ταλαιπωρημένη στο σπίτι εδώ και πήγα σχολείο με 3 ώρες ύπνου. Όλα καλά μέχρι που έβγαλα τα άντερά μου την Παρασκευή. Όλο το σαββατοκύριακο ήμουν μες στις αναγούλες. Η αλήθεια είναι ότι στα παιδιά κυκλοφορεί μια ίωση με εμετούς και θεώρησα αρχικά ότι με κόλλησαν. Αλλά μετά από το χθεσινό πρωινό ξύπνημα με μια ζαλάδα που γύριζε όλο το δωμάτιο΄, μου καρφωθηκε η υποψια. Έχουν περάσει δύο μήνες από την επαφή μου με τον Θ. Δεν έχω περίοδο αυτούς τους μήνες. Τώρα έχω εμφανίσει ζαλάδες, εμετούς και αναγούλες. Έπαθα μια κρίση πανικού. Είναι δυνατόν να έχω φερθεί τόσο ανώριμα και ηλίθια? Να μείνω έγκυος μην έχοντας καν σχέση? Σήμερα πήγα σε άλλο χωριό και πήρα από το φαρμακείο τεστ εγκυμοσύνης. Δεν ήθελα να πάω εδώ γιατί τα κουτσομπολιά δεν αργούν. Γύρισα σπίτι και το έκανα κατευθείαν. Δεν άντεχα λεπτό να μην ξέρω.
5 λεπτά..Περιμενοντας ένα συν ή ένα πλην. Έφαγα πάλι όλα μου τα νύχια από την αγωνία. Παρακαλούσα να βγει αρνητικό. Ήμουν μόνη γιατί εγώ το είχα επιλέξει αλλά ειλικρινά δεν ηξερα τι θα έκανα αν έδειχνε θετικό. Μου δόθηλε χάρη λοιπόν. Βγήκε αρνητικό. Εβαλα τα κλάμματα από ανακούφιση. Έκανα και δεύτερο για σιγουριά. Πλην. Ανάσανα ελεύθερα. Καμιά απόφαση δεν έχει σημασία πια. Από τύχη δεν μπήκα στο δίλημμα μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και δεν σκοπεύω να κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Ποτέ ένα αρνητικό πρόσημο δεν ήταν τόσο καλοδεχούμενο.

Αξίζει?

Έρχεται λοιπόν κάποτε η ώρα να πάψεις να ζεις μόνος σου την ιστορία..Το σενάριο αποκτά συν-γραφέα. Μέχρι τώρα σκεφτόσουν μόνο (για) τον εαυτό σου αλλά κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να μπεις στη θέση του άλλου. Ήρθε η στιγμή αυτή και για μένα. Ήρθε η ώρα που πρέπει να μιλήσω με τον έτερο πρωταγωνιστή. Αυτή που τα γυναικεία περιοδικά σε παροτρύνουν και τα αντρικά την απεύχονται: 'Που πάει η σχέση μας?' Βέβαια στη δική μου περίπτωση δεν υφίσταται σχέση. Άρα το ερώτημα είναι 'Τι κάνουμε τώρα?' Όπου τώρα είναι η κατάσταση που έχουμε φτάσει. Την οποία έχω αμελήσει να περιγράψω εδώ γιατί συνέβαιναν διάφορα και με αποσπούσαν από το διάβασμα.
Τα γράφω αυτά καθισμένη στο παιδικό δωμάτιο του πατρικού μου στην Αθήνα. Να σας θυμίσω ότι αύριο πρωι πρωι πετάω για Λονδίνο. Έχω έναν απίστευτο ενθουσιασμό που μετριάζει αρκετά τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό μου την τελευταία εβδομάδα. Ταυτόχρονα ακούω την διασκευή του Μαζωνάκη στο παλιό εκείνο τραγούδι των ΟΠΑ, 'Όπως χτυπάει η καρδιά μου κάθε βράδυ, κάθε χτύπος είναι και ένα σου χάδι, είναι και ένα σου σημάδι'. Κάπως έτσι αισθάνομαι όταν είμαι μαζί με τον Θ. Και εννοώ κάθε φορά που είμαστε στον ίδιο χώρο, χωρίς καν να αγγιζόμαστε. Από την αρχή τόνισα ότι αυτό που είχαμε ήταν κατά βάση σεξουαλικό, μια χημεία που δεν την έχω συνατήσει μέχρι τώρα. Και μπορεί καθώς ο καιρός περνάει να δημιουργούνται καινούργια πράγματα ανάμεσά μας, όμως η ένταση του πάθους παραμένει αμείωτη. Και δεν θα πω ψέματα. Μ'αρέσει πολύ αυτή η ένταση που βιώνω. Μ'αρέσει που μου δημιουργεί αυτήν την αναστάτωση. Και οι δεύτερες σκέψεις σχετικά με την γυναίκα του, την μη διαθεσιμότητά του και την κατάσταση μας γενικά δεν αρκούν για να με κάνουν να ξενερώσω. Δεν θέλω να αφήσω αυτές τις στιγμές πάθους που έχουμε μοιραστεί. Συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες ότι ένας από τους λόγους που ήμουνα σε χάλια διάθεση ήταν το ότι πίστευα ότι δεν θα ξαναέκανα σεξ μαζί του. Ακούγεται πολύ φτηνό? Δεν ξέρω...Απλώς ξέρω ότι δεν συμβαίνει συχνά να συναντάς μια σούπερ σεξουαλική χημεία, που ακόμα και τις συνθήκες που βρισκόμασταν εμείς να σε κάνει να παραμιλάς. Δεν με νοιάζει αν θα αρκούμαι σε σεξ ενός τετάρτου. Σε άβολη θέση. Με τα ρούχα. Μου αρέσει. Δεν θέλω να το σταματήσω. Και όσο δεν απαιτώ κάτι άλλο από εκείνον, όσο δε στερώ το χρόνο του από την επίσημη ζωή του, δεν μπορώ να αυτομαστιγωθώ.
Αυτά συνειδητοποίησα πολύ πρόσφατα και ήμουν έτοιμη να του δώσω ένα σήμα ότι τον θέλω αλλά με πρόλαβε εκείνος. Μου είπε ότι θέλει να μιλήσουμε. Μετά από ένα μήνα σχεδόν που ανταλλάσσαμε τυπικότητες. Μετά από την αλλαγή που είχα διαισθανθεί. Μετά από εκείνο το χαρακτηριστικό κούνημα του κεφαλιού στη φράση 'θα πρέπει να βλέπει κάθε μέρα αυτή που ερωτεύτηκε χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα'. Οκ, να μιλήσουμε. Που αλλού? Στη περίφημη αίθουσα υπολογιστών. Μόλις μπήκαμε, τάχα για να διαβάσουμε την καινούργια εγκύκλιο, ένιωσα παράξενα. Πλέον την έχω συνδέσει με σεξ. Αλλά τώρα πήραμε δυο καρέκλες και καθήσαμε ο ένας απέναντι από τον άλλο με τον πάγκο των υπολογιστών ανάμεσά μας. Κλασσικά στην αρχή δεν μιλούσε κανείς. Δεν κρατήθηκα και του είπα ότι είμαστε καλύτερα σ'αυτήν την αίθουσα όταν δεν μιλάμε. Με κοίταξε και μου απάντησε ότι με το ζόρι κρατιέται να μην έρθει επάνω μου. Πριν προλάβω να του πω να μην αντιστέκεται, ότι εγώ δεν έχω θέμα με αυτό που μας συνέβαινε, μου πέταξε ότι δεν του αρκεί πια.
'Τι εννοείς? Θες να το μετατρέψουμε σε κανονική παράνομη σχέση? Δεν μπορώ και δεν θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία.' Μες στο μυαλό μου, ένα μέρος μου ήθελε να μου απαντήσει 'ναι', για να τον δω σαν ένα ακόμα παντρεμένο που περνάει μια πρώτη κρίση και βρίσκει μια μικρούλα, έτσι ώστε να το δώ σαν κάτι μη ξεχωριστό, μπας και κατευνάσω λίγο τα συναισθήματά μου. Αλλά το ξέρω ότι δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες. 'Όχι,δεν θέλω αυτό. Δεν αξίζει ούτε σε σένα, ούτε στην Κ. (σύζυγος), ούτε εγώ ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Αλλά δεν μπορώ να σε βλέπω και να μη σ'αγγίζω. Και η σκέψη ότι θα σε έχω για ένα τέταρτο και μετά θα κάνω σαν να είσα μια απλή συνάδελφος, με τρελαίνει.' Του είπα οτι αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα. Δεν γίνεται να συμβιβαστούν οι δύο αυτές καταστάσεις. Ή θα πάψουμε να κάνουμε το οτιδήποτε και θα ξεχάσουμε ότι έγινε ποτέ και έτσι κι αλλιώς σε λίγους μήνες θα φύγω ή θα βρισκόμαστε εδώ και θα κάνουμε σεξ χωρις καμία κουβέντα και καμία δέσμευση μέχρι ένας από τους δυο μας να το βαρεθεί και να πει τέρμα. Εγώ μπορώ να αντέξω και τις δύο εκδοχές. Αν και θα προτιμούσα τη δεύτερη. Του το είπα ξεκάθαρα. Και ενώ στα αυτιά των περισσότερων θα ακουγόταν πολύ πρόστυχο, εκείνος το κατάλαβε. 'Δε θέλω να κάνουμε σχέση, δεν θέλω να χωρίσεις τη γυναίκα σου, δεν θέλω να μου αφιερώνεις χρόνο από την ζωή σου.' Αυτό πάνω κάτω ήταν το δικό μου μερος στη συζήτηση. Και ήμουν απόλυτη. Σηκώθηκα και έφυγα. Απλώς δεν αντεχω να μπω στη διαδικασία να  ακούσω αυτό που θα μου  έλεγε αν καθόμουν. Δε θέλω να με νοιάζει αν με έχει ερωτευτεί. Δεν έχει χώρο για μένα και εγώ δεν έχω διάθεση να γίνω επισήμως η άλλη.
Στο ταξιδι θα είμαι με την κολλητή μου, θα δω μια τέλεια πόλη, θα περάσω τέλεια και θα διαπιστώσω ότι δεν αξίζει να μπω σε διαδικασίες κρυφτού. Δεν αξίζει. Δεν αξίζει. Ούτε και για να δω πως θα είναι να κάνουμε έρωτα κανονικά μια φορά. όχι, δεν αξίζει. Δεν αξίζει. Αξίζει?

Οι φίλοι

Καλό μήνα!Πήρε κανείς είδηση ότι έρχονται απόκριες?Μάλλον όχι. Εγώ προσωπικά είχα από μικρή μια αντιπάθεια προς αυτή τη 'γιορτή'. Βαριέμαι να μεταμφιέζομαι. Και πάνω απ'όλα μου τη δίνει η Καθαρά Δευτέρα..δεν τρώω τίποτα από τα παραδοσιακά φαγώσιμα εκτός από τη λαγάνα και δεν είμαι του αετού. Ούτε του πικ νικ. Ούτε των δημοτικών τραγουδιών που παίρνουν την εκδίκησή τους εκείνη τη μέρα. Με λίγα λόγια τη βαριέμαι!!!! Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που εκείνο το τριήμερο θα είμαι κάπου πολύ πολύ μακριά..Πετάω για Λονδίνο!!!Πάω στην κολλητή μου την Ε. που σας είχα αναφέρει ότι κάνει μάστερ στα Οικονομικά. Είναι στο LSE (London School of Economics) και εγώ είχα κλείσει τα εισιτήρια από την ώρα που πήγε (Σεπτέμβρη δηλαδή) για να μην πληρώσω το βάρος μου σε χρυσάφι αν το άφηνα τελευταία στιγμή. Είναι η πρώτη φορά που θα πάω Αγγλία και έχω ενθουσιαστεί. Αλλά μεταξύ μας, και στο Τιμπουκτού να πήγαινα, πάλι ενθουσιασμένη θα ήμουν γιατί μου έχει λείψει η Ε. Πάρα πολύ! Είμαστε φίλες εδώ και 12 χρόνια. Από όταν καθίσαμε μαζί στην πρώτη Γυμνασίου. Εκείνη ήταν πολύ μαζεμένη, εγώ πιο καπετάν φασαρίας. Η Ε. έβγαζε 19.9 και πολλοί την έλεγαν 'φυτό'. Εγώ τη θαύμαζα για το μυαλό της. Ασχολιόταν πάντα με πράγματα που για μας φάνταζαν πολύ σοβαρά για την ηλικία μας αλλά εκείνη ήταν ώριμη και καλλιεργημένη. Βοηθούσε τους πάντες και για μένα έχει σταθεί σε πολλά. Περάσαμε σε διαφορετικές σχολές αλλά παρότι κάναμε και νέες παρέες (και φιλίες) δεν σταματήσαμε να είμαστε εκεί η μία για την άλλη. Όταν πήρε υποτροφία για το μάστερ στην Αγγλία έκλαιγε από τη χαρά της. Και εγώ μαζί! Στέλναμε κάτι θηριώδη email στις αρχές με όοοοοοοολες τις λεπτομέρειες της ζωής εκεί και εδώ, τα της προσαρμογής κτλ. Ευτυχώς ανακαλύψαμε το skype και μιλάμε κανονικά, γιατί πιάστηκαν τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο. Η Ε. πέρασε μια ζόρικη ερωτική απογοήτευση πέρσι και δεν ήμουν Αθήνα να κάνουμε τα κλασσικά που βλέπεις στα σήριαλ (λιώνουμε στον καναπέ, τρώμε κουβάδες παγωτού, πίνουμε μέχρι σκασμού). Τώρα είναι καλά αλλά νομίζω ότι ένας από τους λόγους που χάρηκε τόσο πολύ που φεύγει ήταν που θα έβαζε μια απόσταση στο παρελθόν της.
Έτσι λοιπόν, θα φύγω Πέμπτη μεσημέρι από εδώ, θα πάω με Κτελ μέχρι την Αθήνα (δεν παίρνω αμάξι γιατί στην επιστροφή θα είμαι πτώμα για να οδηγήσω τρεις ώρες και..) και Παρασκευή πρωί πετάω! Στο σχολείο ευτυχώς έχουμε πάρτυ μασκέ την Παρασκευή οπότε μου δώσανε άδεια! Δευτέρα μεσημέρι θα'μαι Αθήνα, ένας ύπνος στα κτελ και Δευτέρα βράδυ πίσω.
Έκανα αρκετές μερούλες να γράψω γιατί είχα μια επίσκεψη έκπληξη! Θυμάστε που έλεγα ότι νιώθω μόνη και θα ήθελα κάποιον να έχω παρέα κτλ? Οι φίλοι σου μερικές φορές έχουν ένστικτο (ή ακουγόμουν πολύ χάλια στο τηλέφωνο-παίζει και αυτή η εκδοχή). ΄Ετσι, την Τετάρτη βγαίνοντας από το σχολείο, βλέπω μπροστά μου τον Α. με ένα σακ βοαγιάζ στον ώμο και ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά (που τα σκέπαζε το σκουφί του γιατί είχε προφανώς ψοφήσει από το ψοφόκρυο που έκανε την προηγούμενη εβδομάδα). Νομίζω πως γίναμε λίγο θέαμα γιατί εγώ έτρεξα κατά πάνω του φωνάζοντας 'τι λες τώρα' και κάναμε σα χαζά. Τα παιδιά μου την επόμενη μέρα μου λέγανε ανάμεσα σε πνιχτά γελάκια 'κυρία ήρθε το αγόρι σας?' και ναι ο Α. θα μπορούσε άνετα να είναι το αγόρι μου αν δεν του αρέσανε τα αγόρια. Επίσης έχει την χαρά να είναι ακόμα φοιτητής και έτσι έχει ελεύθερο χρόνο και τη δνατότητα να επισκεφτεί τη μοναχική του φίλη! Έμεινε μέχρι χτες, όπου το μεσημέρι τον έβαλα στο Κτελ για Αθήνα. Περάσαμε τέλεια. Κάναμε εξορμήσεις στη γύρω περιοχή, φάγαμε σε παραδοσιακές ταβέρνες, μαγείρεψε ο έναας στον άλλο, ήπιαμε κρασί, κατεβάσαμε σήριαλ και είδαμε ταινίες, είπαμε τον πόνο μας, δηλαδή εκείνος τον δικό του γιατί εγώ σ'αυτό τον τομέα σφίγγα. Δεν μπόρεσα να του το πω. Είναι χαζό, ίσως, γιατί ο Α. έχοντας νιώσει σε πολλές περιπτώσεις την απόρριψη και την κριτική για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, θα ήταν ο τελευταίος από το περιβάλλον μου που θα με έκρινε.Αλλά δεν μου βγήκε. Προτίμησα να απολαύσω την παρέα του και να αφήσω τις εξομολογήσεις για αυτό εδώ το blog.
Αυτό το post ήταν μια παρένθεση στην ιστορία. Υπάρχει μία εξέλιξη που θα τη γράψω μόλις τελειώσω τα διορθώματα του τεστ Μαθηματικών.

Με μέτρο

Άκουσα αυτό το τραγούδι. Μου το έστειλε η κολλητή μου..Και για κάποιο λόγο κλειδώθηκε μέσα μου..Ίσως για το στίχο 'δε θέλω άλλο με μέτρο να σ'αγαπάω..'?
http://www.youtube.com/watch?v=yLxmcFRhkJ0

Απαντήσεις ή ερωτήσεις?

Είχα τελειώσει την προηγούμενη φορά με μία ερώτηση..Καθώς την έγραφα, δεν την είχα συνειδητοποιήσει πλήρως. Για να απεξαρτηθείς από κάτι, προυποθέτει ότι είσαι εξαρτημένος, έχεις εθιστεί. Ήμουν λοιπόν εγώ όλο αυτό το διάστημα ένα junkie? Εγώ που το έπαιζα(?) κουλ και όδεν τρέχει τίποτα, ήμουν κολλημένη μαζί του? Ειλικρινά, την τελευταία εβδομάδα έχω μπερδευτεί τόσο όσο ποτέ άλλοτε. Θα μου πει κάποιος, γιατί τώρα? Μεσολάβησε κάτι? Ναι και όχι. Βασικά μεσολάβησε μοναξιά. Παρότι το διάστημα που είμαι εδώ, ζω μόνη και οι φίλοι μου, η οικογένειά μου και πριν το αγόρι μου είναι μακριά, νομίζω πως είχα καλοδεχτεί αυτή τη μοναχικότητα. Στην Αθήνα τα φοιτητικά μου χρόνια τα έζησα και με το παραπάνω, έβγαινα, δούλευα με ιδιαίτερα και είχα το δικό μου αρτζιλίκι,έκανα φιλίες, πήγα εκδρομές, βγήκα, ξενύχτησα, ψιλομέθυσα (δεν έχω κάνει βέβαια ποτέ μεγάλο μεθύσι), φλέρταρα, τα έφτιαχνα, τα χάλγα..Έμενα με τους γονείς μου και είχα πάντα γύρω μου κόσμο. Το είδα σαν μια καλοδεχούμενη αλλαγή να είμαι μόνη μου εδώ. Ασχολιόμουν με τη δουλειά μου, διάβαζα βιβλία, έβλεπα ταινίες στο dvd, κατέβαζα σήριαλ από το ίντερνετ, άνοιγα τηλεόραση μόνο για να βλέπω csi στον ΣΚΑΙ και έκανα εκδρομές στη γύρω περιοχή, εγώ και το αμαξάκι μου. Ο πρώτος χρόνος κύλησε νερό, κατέβαινα και ένα σαββατοκύριακο το μήνα Αθήνα (και γυρνούσα εδώ κομμάτια) και μια χαρά. Ήρθαν και οι δικοί μου, ήρθαν και οι φίλοι μου και τον Ιούλιο γύρισα στο πατρικό μου, για να ξαναφύγω τον Σεπτέμβρη. Όμως, φέτος κάτι δεν πάει καλά. Και η ιστορία με τον Θ. βοήθησε να βγει στην επιφάνεια αυτό το κάτι. Νιώθω μόνη. Μιλάω απελπιστικά πολλές ώρες με τους φίλους μου. Προχτές με είχε πάρει τηλέφωνο ο Α. και μου έλεγε ότι ήταν έξω από το καφέ που συνιαντόμασταν και ετοιμάζανε πάρτυ και του είπα για αστείο παίρνω το αμάξι και έρχομαι, σε 3 ωρίτσες θα'μαι εκεί και γέλαγαμε αλλά εγώ ήμουν έτοιμη να κλάψω γιατί ένιωθα να μου λείπει ο αστείος κολλητός μου που μ'αγαπάει και μου έχει πει τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσα να ακούσω για μένα. Θέλω να του πω ότι έχω μπλέξει ενώ δεν ήθελα να μπλέξω και ότι 5 καλά πη.....ματα κινδυνεύουν να με μετατρέψουν σε κάποια που δεν είμαι εγώ και θα μ'αγαπάει εκείνος ακόμα? Όμως δεν του είπα τίποτα, γιατί εγώ είμαι αυτή που οι άλλοι παίρνουν για συμβουλές και για να ακούσουν μια ψύχραιμη φωνή και γιατί ακούω τον καθένα τους να έχει τα δικά του και γιατί ειλικρινά δε βλέπω τι μπορεί να μου πουν που να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Νιώθω περισσότερο μόνη φέτος, γιατί φέτος παλεύω να μη δεθώ με ένα άτομο που κάτω από άλλες συνθήκες θα δενόμουν και θα το είχα ερωτευτεί και θα τον είχα στη ζωή μου. Θα μου ήταν πολύ πιο εύκολο να το κάνω αυτό αν είχα κοντά μου δικούς μου ανθρώπους. Και δεν εννοώ κοντά με την έννοια του 'σε νιώθω, σε καταλαβαίνω'. Εννοώ κυριολεκτικά κοντά. Να είμαστε μαζί, να κάνουμε πράγματα, να μιλάμε, να καθόμαστε απλώς στον ίδιο χώρο, έτσι ώστε η σκέψη μου να μη γυρίζει πίσω. Έχω ανάγκη την επαφή. Το μέρος εδώ δεν ευνοεί φιλίες, με την έννοια ότι το περιβάλλον του σχολείου αποτελείται από ανθρώπους που έχουν οικογένεια και κανένα κοινό στοιχείο μαζί μου. Πάμε καμιά φορά για φαί όλοι μαζί ή πιο σπάνια για κανένα καφέ αλλά δεν είναι το ίδιο. Πάω σε ενα γυμναστηριο που είναι λίγοτ ης κακιάς ώρας και συχνάζουν μερικοί γλοιώδεις τύποι με μπράτσα και καθόλου μυαλό και τύπισσες που τους γουστάρουν. Πηγαίνω άκαιρες ώρες για να τους αποφεύγω όλους αυτούς.
Προχθές λοιπόν συνέβησαν την ίδια μέρα δύο πράγματα στο σχολείο σε σχέση με τον Θ. που ήταν λίγο σα σκωτσέζικο ντους. Αρχικά κατάλαβα ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Θ. για να του ευχηθούν που γιόρταζε. Το κατάλβα από κάτι αναφορές μιας συναδέλφου. Ένιωσα πολύ περίεργα. Από τη μία πειράχτηκα που εγώ δεν ήμουν καλεσμένη (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε θέμα καλέσματος και δεν ήταν κάτι του τύπου το σπίτι είναι ανοιχτό, περάστε) και από την άλλη σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία διάθεση να δω το σπίτι του και ξανά τη γυναίκα του (στο γήπεδό της αυτή τη φορά). Αλλά ένιωσα τόσο αποκομένη. Και για λίγη ώρα έβαλα στο μυαλό μου ότι τελικά μπορεί και για εκείνον, να ήμουν μια ωραία περιπέτεια, λίγο αλάτι όπως λένε στο καθημερινό φαγητό του γάμου του και τώρα οκ, τέλος, πήραμε μια γεύση και όλα γίνονται όπως παλιά. Ίσως τελικά να έπρεπε να μείνω με αυτή την εντύπωση για να αρχίσω να βάζω τα πράγματα σε μία σειρά αλλά τελικά ήρθε μια συζήτηση από εκείνες τις ξεκάρφωτες που δεν έχουν καμία σχέση με σένα και σου αποκαλύπτουν μια αλήθεια που σε αφορά. Ήμασταν λοιπόν στο διάλειμμα μαζεμένοι και μας έλεγε ένας συνάδελφος μεγαλος για έναν τύπο στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια που είχε δει μια κοπέλα και του άρεσε και πήγε να τη ζητήσει από τους γονείς της. Και εκείνοι θέλοντας να 'ξεφορτωθούν' τη μεγάλη κόρη, έδωσαν τα χέρια και του την έδειξαν. Και εκείνος που μόλις μάθαινε ότι υπήρχε και άλλη κόρη και μόλις είχε συμφωνήσει να παντρευτεί εκείνη και όχι την κοπέλα που είχε δει η οποία ήταν η μικρότερη κόρη, από ντροπή δέχτηκε. (απίστευα αλλά ναι, έτσι γίνονταν τότε τα πράγματα). Λέγαμε λοιπόν τον κακομοίρη που φορτώθηκε την άλλη και πετάγεται ένας άλλος δάσκαλος και λέει ότι το πραγματικό μαρτύριο του θα ήταν που θα έβλεπε την άλλη, αυτήπου είχε ερωτευτει, κάθε μέρα για όλη την υπόλοιπη ζωή του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή είδα τον Θ. που τόση ώρα δεν μιλούσε και στεκόταν στο παράθυρο κοιτάζονταας απέξω, να κουνα το κεφάλι του σαν να έλεγε 'Ξέρω τι λες'. Με χτύπησε σαν ρεύμα. Τον κατάλαβα. Τόσο καιρό ασχολούμαι με το νιώθω εγώ αλλά δεν έχω σκεφτεί την δική του πλευρά. Αν του αρέσω τόσο πολύ ώστε να κάνει σεξ μαζί μου στις τουαλέτες και τα αυτοκίνητα, τότε μπορεί να μην του αρέσω απλώς. Αν με έχει ερωτευτεί? Αν ερωτεύτηκε εμένα, αυτό που είμαι,μια νέα, αυθόρμητη κοπέλα με ζωή τόσο διαφορετική από τη δική του και ξέρει ότι οι δικοί του δεσμοί είναι πολύ ισχυροί για να τους σπάσει και έτσι μένει παγιδευμένος σε μια κατάσταση που κάθε μέρα βλέπει μπροστά του τον έρωτα και δεν μπορεί να τον ζήσει? Με το να αφεθούμε σε ένα κομμάτι αυτού του πάθους (το καθαρό σαρκικό) ήταν μια ελάχιστη παραχώρηση σ'αυτό που νιώθαμε και οι δύο και απαγορεύοταν να το ζήσουμε. Σαν να πληρώνεις την ελάχιστη δόση σε μια πιστωτική. Το χρέος παραμένει.
Και θα μου πεις το κατάλαβες αυτό από ένα βλέμμα? Θα σας απαντήσω, το ψυλλιάστηκα από το βλέμμα. Το κατάλαβα από αυτά που έγιναν σήμερα. Τα οποία θέλω όμως λίγο να τα βάλω μέσα μου πριν τα γράψω εδώ.

Νέα Χρονιά, Ίδια Μυαλά

Χρόνια Πολλά!
Περάσανε και οι γορτές..επιστροφή στα θρανία, τα γραφεία και γενικά την καθημερινή ζωή..χωρίς χρυσόσκονες..Κάποιοι φαντάζομαι με νέες αποφάσεις, τα περίφημα New Year's Resolutions που λέμε και στα ελληνικα:)..κάποιοι άλλοι με τις παλιές..Μας βολέψανε ρε παιδί μου, δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από πέρσι. Προσωπικά δεν έβαλα κανένα στόχο για τη νέα χρονιά..παραμένουν οι ίδιοι με την προηγούμενη..Να ξεκινήσω το Σεπτέμβρη το μεταπτυχιακό στο Παιδαγωγικό, άρα να είμαι Αθήνα. Να μην ερωτευτώ τον Θ. Απλά πράγματα. Τώρα πως είναι στόχος να μην ερωτευτείς κάποιον, είναι κάπως μπερδεμένο. Και όχι απόλυτα στο χέρι σου. Αλλά ένα κομμάτι του είναι. Δηλαδή αν σκεφτείς ότι ένα μεγάλο κομμάτι του έρωτα είναι η σχέση που χτίζεις στο μυαλό σου με τον άλλο, τότε κάτι γίνεται. Απαγορεύεις στον εαυτό σου να τον σκέφτεται. Επίσης, ο χρόνος που περνάς με τον άλλο είναι βασικός. Αν δεν περνάς καθόλου χρόνο με τον άλλο, επίσης κάπως ξεφεύγεις απ'την παγίδα.
Τις μέρες των γιορτών, που με τον Θ.δεν είχαμε καμία επαφή, ούτε το τυπικό Χρόνια Πολλά που είπα/έστειλα σε κάποιους συναδέλφους, επέτρεψα για λίγο στον εαυτό μου να τον σκεφτεί. Συχνά το μυαλό μου ξεστράτιζε σε εικόνες του να είναι με το γιο του σε κάποιο λούνα παρκ ή παγοδρόμιο και μετά τον φανταζόμουν σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι με πεθερικά, κουνιάδους, θειες και διάφορα κουτσούβελα να τρέχουν γύρω γύρω. Δεν θα τις έλεγες πολύ ερωτικές σκέψεις. Και πράγματι, δεν μου έβγαζαν τίποτα ερωτικό, ούτε καν στοργικό παρά μόνο μία αίσθηση του πόσο διαφορετικά κυλάνε οι ζωές μας και πόσο άλλοι άνθρωποι είμαστε. Και μετά σκεφτόμουν τι σχέση έχουν αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι με αυτά τα δύο σεξουαλικά όντα που συνεβρίσκονται σε αυτοκίνητα και γραφεία. Όταν είμαστε μακριά, νομίζω ότι όλο αυτό είναι ακατανόητο. Μολις βρεθούμε στο ίδιο δωμάτιο όμως, η εξήγηση μου φαίνεται απλή και προφανής. Χημεία. Με θέλει και τον θέλω, σωματικά αρχικά αλλά και ένα μέρος της προσωπικότητάς μας, αυτής που έχουμε αφήσει να φανεί ως συνάδελφοι. Το δικό του χιούμορ, τον δικό μου αυθορμητισμό. Επίσης σκέφτηκα ότι για τα δεδομένα της επαρχίας, παντρεύτηκε μεγάλος, γυρω στα 32-33, με βάση την ηλικία του γιου του. Από επιλογή? Έζησε τη ζωή του? Και αν ναι, τι κάνει τώρα μαζί μου?
Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις γιορτές έπεσε φέτος Παρασκευή. Είχε εφημερία και δεν τον είδα σχεδόν καθόλου. Τώρα είμαστε στη μέση της επόμενης εβδομάδας και ζήτημα να έχουμε αντταλλάξει πέντε κουβέντες. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ μόνοι μετά το περιστατικό στο αμάξι. Μου είχε πει 'θα τρελαθώ'. Μήπως αποφάσισε να 'λογικευτεί'? Και αν είναι έτσι, τι γίνεται άραγε? Δεν θα μιλήσουμε ποτέ γι' αυτό? Τι να πούμε κιόλας...δεν έχουμε πει μέχρι σήμερα, τι να συζητήσουμε αν τελειώσει...φαντάζομαι ότι σ'αυτού του είδους τις σχέσεις, αν ο ένας από τους δυο αποφασίσει να το τελειώσει, δεν χρειάζεται ούτε εξήγηση ούτε τίποτα.. και όχι ότι θέλω εξήγηση..απλώς αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό θα μπαίνω στο γραφείο των δασκάλων και θα νιώθω τρελή αμηχανία? Για πόσο καιρο δεν θα μπορώ να τον ακουπήσω χωρίς να νιώθω ηλεκτρική εκκένωση? Θα μπορέσω να κάνω μια σχέση, κανονική, που να έχει τόσο πάθος, που να μην τον χρειάζομαι πια από εκείνον?
Μήπως μπήκα σε απεξάρτηση και δεν το ξέρω ακόμα?