Χωρίς δεύτερες σκέψεις

Διαβάζοντας τα σχόλια στην τελευταία ανάρτηση έγινε ακόμα πιο έντονο ένα συναίσθημα που είχα αρχίσει να αισθάνομαι εδώ και λίγο καιρό..Ότι πια δεν είμαστε ξένοι..Ναι,σίγουρα δεν γνωριζόμαστε, ούτε είμαστε φίλοι αλλά παρολαυτά κάτι μας ενώνει. Νομίζω ότι η καλύτερη τοποθέτηση θα ήταν η εξής: Είμαστε άγνωστοι αλλά όχι ξένοι. Γιατί εγώ σας μιλάω για πράγματα που δεν ξέρει κανείς άλλος και εσείς μπορεί απλώς να διαβάζετε ή να μου απαντάτε κιόλας, με το να μοιράζεστε με τη σειρά σας κάτι δικό σας. Μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα που έχω όταν ετοιμάζομαι να διαβάσω ένα νέο σχόλιο σαν μια ζεστασιά που απλώνεται μέσα μου και νιώθω πολύ τυχερή..Γι'αυτό, για τη Ziggy, την Chrissa, την m. και τον Dealsend, και ίσως και για άλλους που με διαβάζουν αλλά δεν τους ξέρω, το όνομά μου δεν είναι Other Woman..Δεν είμαι πιστεύω μόνο η άλλη γυναίκα πια για εσάς..Είμαι η Εύα..

Καινούργια εβδομάδα, νέος μήνας, η Άνοιξη..Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα τις απαραίτητες κινήσεις για να διασφαλίσω ότι δεν θα ξαναπεράσω την ίδια αγωνία. Τελικά η επίσκεψη σε γυναικολόγο ήταν απαραίτητη γιατί με τα αντισυλλυπτικά θα φτιάξει και η περίοδος μου. Αν υπάρχει μια λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιες αποφάσεις μου την περίοδο αυτή είναι ο έλεγχος. Όχι όμως με την έννοια που έδινα λίγο καιρό πριν. Ελέγχεις αυτά που ελέγχονται. Τελικά τα συναισθήματα δεν κοντρολάρονται τόσο εύκολα. Απλώς ξέρω πια τι θέλω. Θέλω τον Θ. Δεν θέλω να έχουμε κανονική σχέση ούτε να χωρίσει και να είμαστε μαζί. Θέλω να εξερευνήσουμε λίγο ακόμα αυτήν την ερωτική έλξη που πρώτη φορά ένιωσα μαζί του και για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι σίγουρη ότι θα ξαναβρώ. Ξέρω πια ότι του χρόνου δεν θα είμαι εδώ, είτε γιατί θα έχω περάσει στο μεταπτυχιακό και θα έχω επιστρέψει Αθήνα είτε γιατί θα δηλώσω άλλη περιοχή για μετάθεση..Δεν πρόκειται λοιπόν εκ των πραγμάτων ότι έχουμε να κρατήσει για πολύ..όπως το βλέπω, με το Πάσχα που θα είμαι Αθήνα, 3 μήνες το πολύ..Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό ή στην καρδιά του και να ξέρω τι θα είμαι εγώ για εκείνον..μια ανάσα από το γάμο του, την καθημερινότητά του, μία κρίση ηλικίας και αποφάσεων, ένα απωθημένο..Μία εκτόνωση? Δεν ξέρω..πάντως από τη μεριά μου, μετά από αυτή τη συζήτηση που είχαμε αφήσει στη μεση, του ξεκαθάρισα τη θέση μου.
Ήταν δύο μέρες μετά την επαλήθευση του αρνητικού τεστ εγκυμοσύνης. Εκείνες τις μέρες ήμουν κάπως σκεφτική και δύσθυμη..Με είχε επηρεάσει το σκηνικό. Και παρότι δεν ήμουν έγκυος, οι αναγούλες συνέχιζαν ακάθεκτες. Αρκετά παιδιά από την τάξη μου λείπανε. Προφανώς περνούσα και εγώ την ίωση αλλά με τον χειρότερο τρόπο, ο οποίος δεν είναι να είσαι τέζα γιατί τότε μένεις στο κρεβάτι σου, παίρνεις τα φάρμακα σου και αναρρώνεις αλλά με τον τρόπο του ότι είσαι ντεμί άρρωστη. Δηλαδή έχεις μονίμως δέκατα, τα οποία σε τσακίζουν αλλά δεν είσαι του θανατά άρα πας δουλειά με το κεφάλι βαρύ, με πονόκοιλο και αναγούλες. Τέλος πάντων, ένιωθα τόσο χάλια που δεν κατέβηκα καν στο γραφείο των δασκάλων και έμεινα στη τάξη να διορθώνω κάτι εκθέσεις που όμως διάβαζα κάθε γραμμή δυο-τρεις φορές για να την καταλάβω και να πάω παρακάτω. Εκεί λοιπόν που διόρθωνα, τον βλέπω να στέκεται στην κάσα της πόρτας. Με ρώτησε αν είμαι καλά και του είπα ότι είμαι μέτρια. Τον ρώτησα και εγώ για το γιο του γιατί την προηγούμενη μέρα είχε κάνει εμετό στο διάλειμμα και τον ειχε παέι σπίτι. Μου είπε ότι ήταν καλύτερα. Καθόμασταν για λίογ χωρίς να λέμε κάτι. Η φίλη μας η αμηχανία. Ταυτόχρονα σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να με φιλήσει. "Εμείς τί κάνουμε?" με ρώτησε. "Περιμένουμε" του απάντησα. "Τι ακριβώς?"."Να μην μπορούμε άλλο". Χτύπησε κουδούνι και σκέφτηκα ότι δεν θα είχε χρόνο να μου απαντήσει κάτι αλλά πρόλαβε και μου είπε ότι αν περιμένουμε να φτασουμε σε αυτό το σημείο, εκείνος έχει ήδη φτάσει και απλώς συγκρατείται. "Τότε μη το κάνεις άλλο" ήταν η τελευταία μου φράση πριν τα πρώτα παιδιά γεμίσουν τον διάδρομο. Με κοίταξε με μία λάμψη στο βλέμμα και έφυγε για την τάξη του.
Ήταν Τετάρτη οπότε είχαμε στη διάθεση μας 2 μέρες πριν το σαββατοκύριακο. Θα μπορούσαμε να βρεθούμε στο κενό μας της Πέμπτης αλλά προέκυψε και ένα κενό της διευθύντριας και έκατσε στο γραφείο μαζί μας οπότε κανένας από τους 2 μας δε ρισκάρισε να εξαφανιστουμε. Την Παρασκευή έχουμε εξάωρο χωρίς κενά και οι δυο μας και ππαραμείναμε να ρίχνουμε κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο στα διαλλείμματα ή να αγγιζόμαστε τυχαία. Αυτες οι καθυστερήσεις στο να βρεθούμε μετά από τόσο καιρό που έχουμε να κάνουμε σεξ, λειτουργούν απίστευτα διεγερτικά. Όλο το σαββατοκύριακο τον σκεφτόμουν, μέχρι και ερωτικό όνειρο μαζί του είδα. Τον ήθελα απεγνωσμένα, όσο δεν τον είχα ποθήσει τόσο καιρό. Η απόφαση μου να λειτουργήσω ενστικτωδώς με απελευθέρωσε. Σήμερα φορούσα ένα φουστάνάκι στο σχολείο, όχι γιατί ήθελα να είμαι κοκέτα αλλά γιατί ήθελα κάτι χωρίς εμπόδια. Την τρίτη ώρα, την ώρα που εγώ έχω Αγγλικά και εκείνος Γυμναστική, η αίθουσα των υπολογιστών άνοιξε ξανά και κλεΊδωσε αμέσως. Ήταν το πιο καυτό σεξ που έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Με προφύλαξη. Αλλά και έναν δυνατό οργασμό που έπρεπε να δαγκώσω το δέρμα του πανω από το πουκάμισο για να πνίξω τη φωνή μου. Ευτυχώς άφησα ένα πρόσκαιρο μόνο κοκκίνισμα στο δερμα του, που σε 5 λεπτά είχε φύγει. Και όσο κι αν ακούγεται κυνικό, ναι, το σεξ αυτό δεν χωρά δεύτερες σκέψεις.