Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
6 μήνες being 'his woman'
Τελικά όταν κάνεις ένα εκατομμύριο πράγματα, δεν σου μένει χρόνος ούτε να σκεφτείς, ούτε να αναπολήσεις, ούτε τίποτα. Μόνο να ζεις την στιγμή. Και αυτό πιστεύω είναι καλό. Δεν είναι τυχαίο που η συνταγή για όλες τις απογοητεύσεις είναι η εργασιοθεραπεία. Εγώ βέβαια, φτου να μη με ματιάσω, τις έχω ξεπεράσει τις απογοητεύσεις μου και βαδίζω σε έναν δρόμο στρωμένο, βατό και σχεδόν όπως θα τον ήθελα. Πηγαίνω στο σχολείο μου το πρωί , όπου φέτος έχω Τρίτη και τα παιδάκια ακόμα μου φαίνονται πολύ μικρά για να καταλάβουν αυτά που τους λέω, μετά 3 φορές την εβδομάδα τρέχω κέντρο για το μεταπτυχιακό, κάνω και ένα ιδιαίτερο και γυρίζω σπίτι έτοιμη να πέσω σ'έναν γλυκό ύπνο. Όμως δεν πέφτω. Είτε θα προετοιμάσω το μάθημα της επόμενης μέρας, είτε θα ασχοληθώ με διάβασμα/εργασίες μεταπτυχιακού, είτε θα βρω το κουράγιο να ξαναβγώ από το σπίτι και να πάω για καφέ/ποτάκι/βόλτα με τον καλό μου και/ή τους φίλους μου. Τα σαββατοκύριακα είναι πιο χαλαρά, κυρίως οι Κυριακές το πρωί με χουχούλιασμα στο κρεβάτι (ποια είναι υπναρού?χμμμ), καφέ και εφημερίδες. Στην ειδυλλιακή εικόνα προσθέστε βέβαια τον συγκάτοικο του Λ. (ευτυχώς σπάνια ξυπνάει πριν το μεσημέρι λόγω σαββατιάτικου ξενυχτιού). Τον Θ. δεν τον σκέφτομαι πια...Η' για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν τον σκέφτομαι με τον τρόπο που τον ένιωθα πριν κάποιους μήνες. Αρχίζει και γίνεται ανάμνηση. Προχθές, λίγο πριν με πιάσει ο ύπνος αγκαλιά με τη 'Μαντάμ Μποβαρύ', πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη του αν εκείνος με σκέφτεται, αν είναι πλέον ευτυχισμένος και για ένα παράλογο δευτερόλεπτο κοίταξα το γραφείο που είχε πάνω του το κινητό μου. Μετά συνήλθα, κοίταξα τη φωτογραφία που έχω κολλήσει πάνω από το κρεβάτι μου που δείχνει εμένα και τον Λ. να κάνουμε μια αγκαλιά (την έβγαλε σε άκυρη φάση ο κολλητός-συγκάτοικος του Λ. και είναι η αγαπημένη μου) και για άλλο ένα δευτερόλεπτο ξανακοίταξα το κινητό μου φλερτάροντας με την ιδέα να στείλω στον Λ. 'σ'αγαπώ'. Αλλά μετά συνήλθα πάλι. Αυτά δεν τα στέλνεις την πρώτη φορά. Τα λες. 6 μήνες μαζί αξίζει να το πεις παρέα με ένα φιλί...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Καλοστέριωτη Ευάκι!!! Οι καταδικασμένοι σε χαιρετούν!Τα φιλιά μου και στους δυό σας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΧρύσσα μου, σε χαιρετώ και σου λέω εξαρχής ότι μου έλειψε να μαθαίνω νέα σου και σε σκεφτόμουν πολύ καθώς έγραφα την ανωτέρω ανάρτηση. Δεν μ'αρέσει ο όρος 'καταδικασμένη', να αλλαχθεί άμεσα παρακαλώ! Ακόμα κι αν είσαι στην ίδια φάση που σε άφησα (εκείνος να μην μπορεί να χωρίσει αλλά να είστε κολλημένοι μεταξύ σας), νομίζω ότι σε κάποιο χρονικό διάστημα το θέμα θα λυθεί πλέον μόνο του (κούραση, φθορά?). Θα ξυπνήσεις και θα θες να έχεις ξυπνήσει στην αγκαλιά κάποιου και τότε θα είσαι έτοιμη να κάνεις το επόμενο βήμα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύα μου...με διάθεση για χιούμορ το είπα το "καταδικασμένοι" , τουλάχιστο έχω που έχω τα χάλια μου στα αισθηματικά, να μη με παίρνω και πολύ στα σοβαρά και απελπίζομαι. Ναι, η κατάσταση ίδια είναι, με τη διαφορά ότι η κούραση όλο και μεγαλώνει απο την πλευρά μου, δυστυχώς είμαι τόσο φυγόπονη που περιμένω να μη νιώθω τπτ πια για να φύγω, προς το παρόν η σκέψη ότι θα τον αφήσω τρόπαιο στη γυναίκα του μου κάνει τον εγωισμό ΤΕΡΑΣ...Και να αυτό δεν είναι αγάπη, ευτυχώς ή δυστυχώς η αγάπη αποδεικνύεται μόνο με πράξεις και η δική μου απόδειξη είναι ότι ενώ είμαι σαν τα κρύα τα νερά, είμαι στη σχέση μου απόλυτα και μονογαμικά, χωρίς καμία σκέψη για κάτι άλλο.Σε φιλώ, γράψε μας νέα σου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυάκι....ο καλός Θεός με βοήθησε! Τα μάγια λύθηκαν.Βρήκα επιτέλους την δύναμη να χωρίσω, είμαι πολύ καλά, σα να ξαναγεννήθηκα, δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα καλό, είναι σαν να μην αισθάνομαι τπτ...δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό αυτό ή μια άμυνα του μυαλού μου, ότι κι αν είναι είμαι ευγνώμων...Σκέφτηκα πως θα χαιρόσουν αν σου το έλεγα. Να βάλει ο Θεός το χέρι του και ποτέ ξανά να μην περάσω κάτι τέτοιο...
ΑπάντησηΔιαγραφήΧρύσσα μου μόλις άνοιξα τον υπολογιστή μου και το είδα το μήνυμα σου!Η αλήθεια είναι ότι ενθουσιάστηκα!!!Μπράβο σου!!!Χαίρομαι πιο πολύ απ'όλα επειδή σ'ακούω χαλαρή, ήρεμη και κατασταλαγμένη!Εντάξει, σίγουρα στην πορεία μπορεί να σου εμφανιστεί κάποιο σύμπτωμα χωρισμού, νοσταλγία ή αίσθημα μοναξιάς αλλά μην το βάλεις κάτω!Τώρα που ξεκόλλησες, πάμε γι'άλλα, φιλικά επαγγελματικά και κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα και ερωτικά..Με κάποιον που να τον νιώθεις ολόδικό σου!Σου στέλνω πολά φιλιά!!Αλήθεια, παίζει να χαμογελάω μόνη μου με τα νέα σου!
ΑπάντησηΔιαγραφή