Δύσκολοι αποχαιρετισμοί...

As I live and breathe

you have killed me ,you have killed me

Yes I walk around somehow

but you have killed me, you have killed me

http://www.youtube.com/watch?v=j9z0JVTuvq8

Εδώ θα ταίριαζε ίσως ένα άλλο κομμάτι, το περίφημο Love will tear us apart των Joy Division, σαν αποχαιρετισμός δύο ανθρώπων που έφτασαν τόσο κοντά στο να ερωτευτούν αλλά το πάλεψαν και τους έμεινε μια ενδιάμεση κατάσταση απ' την οποία έπρεπε να ξεφύγουν αλλιώς θα τρελαίνονταν..Ναι, μιλάω για εμένα και τον Θ. γιατί από την Παρασκευή είμαι χώμα και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν. Είμαι σε ένα εσωτερικό relapse, επανακύληση, γιατί είμαι τόσο κοντά στο τέλος και το μέσα μου τσινάει τώρα που ξεριζώνω και τα τελευταία κομμάτια σχετικά με τον Θ. 

Από μια αποφασιστικότητα να ξεκινήσω τα πράγματα σωστά με τον Λ. γιατί αλήθεια μ' αρέσει και είναι και γαμώ τα παιδιά, έκοψα κάθε επαφή με τον Θ. Δεν ήθελα να έχω παράλληλη σχέση. Και επίσης επειδή έβλεπα ότι η αυτό που μας ένωνε με τον Θ. ήταν τόσο ισχυρό που δεν θα μπορούσαμε να το ελέγξουμε για πολύ ακόμα. Αν ο Θ. δεν είχε παντρευτεί και κάνει παιδί και τον γνώριζα, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Και ας έχουμε αυτή τη διαφορά ηλικίας, που είναι 42 με 25..17 χρόνια..δεν τα λες και λίγα αλλά τελικά δεν παίζουν και τόσο ρόλο...Τουλάχιστον για αρχή...Δε λέω ότι θα γερνούσαμε μαζί ή ότι θα παντρευόμασταν...αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και όσο πάει...Αλλά τι να το κάνεις, η χρονική στιγμή που γνωριστήκαμε ήταν η χειρότερη. Δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε τελείως αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να μην κάνουμε καμιά ασυναρτησία και διαλύσουμε τη ζωή του. Θα ήταν ψέμα να πω ότι μετανιώνω για τις στιγμές που πέρασα μαζί του. Για το ένα και μοναδικό σαββατοκύριακο που το περάσαμε οι δυο μας σαν να μην υπήρχε ο έξω κόσμος. Όμως ο κόσμος υπάρχει και εμείς κάναμε πίσω. Νόμιζα ότι θα τη βγάλω με μια μικρή απογοήτευση, αλλά τελικά δεν είναι τόσο εύκολο να το βάλω πίσω μου και να προχωρήσω. Χθες γυρίσαμε από το τραπέζι που βγήκαμε όλοι οι δάσκαλοι να αποχαιρετιστούμε. Για μένα δεν ήταν ένας καλοκαιρινός αποχαιρετισμός γιατί ξέρω ότι του χρόνου δεν θα είμαι εκεί. Θα σας πω παρακάτω πως το ξέρω. Έτσι, ήμασταν όλοι αρχικά με μια ξέγνοιαστη διάθεση μιας και είπαμε να αφήσουμε απ'έξω από αυτή τη βραδιά τα οικονομικά και παιδαγωγικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος και να περάσουμε καλά. Είπα και εγώ να χαλαρώσω τη στάση μου απέναντι στον Θ. με τον οποίο λέγαμε πια απλώς τα τυπικά στο σχολείο..Άλλωστε και εγώ το τελευταίο διάστημα είχα ένα σωρό σχολικές και προσωπικές υποχρεώσεις και επίσης μέσα στον ενθουσιασμό μου για τον Λ. δεν μου κακοφαινόταν η απουσία του Θ. από τη σκέψη μου. Ήταν όμως τελευταία βραδιά που θα τον έβλεπα και λέω θα είμαι άνετη και χαλαρή μαζί του, ας μην ξεχνάω ότι με τον Θ. πέρα από την σεξουαλική χημεία έχουμε μια πολύ καλή επικοινωνία στο χιούμορ και μπορούμε να περάσουμε καλά ως συνάδελφοι. Καθώς έπαιρνα θέση δίπλα του λοιπόν, γρήγορα συνειδητοποίησα πόσο καλά συνεννοούμαστε, πόσο με κάνει να γελάω, πόσο θα μου λείψει. Και πάλι όμως, ένιωθα καλά, λίγο το κρασί, λίγο η εύθυμη διάθεση, νομίζω ήμουν σε μια φάση που σκεφτόμουν 'τι ωραία που τον γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο'. Η βραδιά έληξε και με πήγε σπίτι. Στο αμάξι, έτσι όπως μιλούσαμε για γενικά πράγματα, έβαλε ένα cd. Έπαιζε Lou Reed  και Perfect day, Leonard Cohen με το Hallellujah και Morrissey με το You have killed me. Ναι, αυτά άκουγε στα νιάτα του και διάβαζε και ποίηση και ήταν και είναι ένας άντρας που ταιριάζει με μένα. Γιατί μπορεί να ακούω νέο ροκ και να χορεύω μπιτάκια και να ακούω λίγο απ'όλα αλλά και μένα μέσα μου αυτά τα τραγούδια με συγκλονίζουν και ας μη τα έζησα στη γέννησή τους. Μου είπε λοιπόν μέσα στο αμάξι ότι μου έφτιαξε ένα cd να το ακούω στο αμάξι μου και όλα τα τραγούδια είναι τραγούδια που σήμαιναν κάτι για εκείνον αλλά τώρα πια του φέρνουν στο νου εμένα. Για λίγο δε μιλούσα και δεν μιλούσε κανένας μας και είχα γυρίσει το κεφάλι στο παράθυρο και ήτανε 2 η ώρα το πρωί και άκουγα Nick Cave. Έβαλα τα κλάματα γιατί η θλίψη εκείνη τη στιγμή με χτύπησε τόσο έντονα που πόνεσε μέχρι και το μεδούλι των οστών μου. Το ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτόν τον πόνο. Σταμάτησε το αμάξι και με πήρε αγκαλιά, μου είπε μη κλαις σε παρακαλώ, αλλά του είπα 'πήγαινέ με σπίτι' και έτσι με άφησε έξω από το σπίτι μου, κρατώντας ένα cd  που ήδη το έχω ακούσει όλο το σαββατοκύριακο δεκάδες φορές και ούτε τα μηνύματα του Λ. ούτε οι φωνές των φίλων μου που ενθουσιάζονται που θα έρθω Αθήνα μπορούν να με σηκώσουν από το χώμα. Περνάω την μικρή μου κατάθλιψη και δικαιολογούμαι στους δικούς μου που δεν μ'ακούνε και πολύ καλά, ότι η διαδικασία της βαλίτσας και της μετακόμισης με έχει κουράσει. Ξέρω ότι όταν θα είμαι πλέον Αθήνα, στον Λ., στο σπίτι μου, στους φίλους μου, στο Γκάζι και στο Θησείο, ίσως σε διακοπές σε κάποιο νησί, ο Θ. θα είναι μια ανάμνηση που σιγά σιγά θα θολώνει ολοένα και περισσότερο. Αλλά μέχρι τότε δεν μπορώ παρά να κοιτάω ξαπλωμένη το ταβάνι ακούγοντας Love will tear us apart again...
 http://www.youtube.com/watch?v=I-2i2SR_OsU

ΥΓ: Το ξέρω ότι δεν θα είμαι στο μέρος αυτό γιατί είχα κάνει αίτηση για μετάθεση και εγκρίθηκε. Δεν θα είμαι στην Αθήνα αλλά πολύ πιο κοντά της από ότι ήμουν τα 2 αυτά χρόνια. Αλλά ταυτόχρονα έγινα δεκτή σε ένα μεταπτυχιακό του Παιδαγωγικού και θα ζητήσω απόσπαση Αθήνα για να μπορώ να παρακολουθώ τα μαθήματα. Θα ξέρω τον Αύγουστο αν θα την πάρω.