Πρώτο Ραντεβού

Αν κάτι χαρακτηρίζει το πρώτο ραντεβού αυτό νομίζω είναι η λέξη ‘άγχος’. Θα μου αρέσει, θα του αρέσω, θα έχουμε πράγματα να πούμε,  πόσο να πιω, τι να φορέσω, που να πάμε… και μπορεί να ακολουθήσει λίστα ολόκληρη από ερωτήματα που σου καίνε τα εγκεφαλικά κύτταρα στο άψε σβήσε. Αυτό λοιπόν που τόσο παραστατικά περιγράφω δεν το είχα νιώσει ποτέ μέχρι τώρα. Έβλεπα τις φίλες μου (αλλά και κάποιους φίλους) να το περνάνε όλο αυτό και σκεφτόμουν ‘γιατί’? Η δική μου θεωρία ήταν ότι αν αυτός που βγαίνετε αξίζει τον κόπο θα το καταλάβεις σε γενικές γραμμές με τη μία, ακόμα και αν οι συνθήκες δεν είναι οι ιδανικές. Τις λεπτομέρειες θα τις δεις στην πορεία, στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο ραντεβού. Οπότε ποιος ο λόγος να αγχώνεσαι προκαταβολικά? Έβλεπα τους πάντες να θέλουν να βιώσουν εξαρχής την τελειότητα. Η μία μου κολλητή, η Δ., έκανε ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο κάθε φορά. Εγώ πάλι ήμουν του αυτοσχεδιασμού. Παράδειγμα: Βγαίνω με ένα παιδί και με πάει σε ένα μπαρ με τόσο δυνατή μουσική που κάθε επικοινωνία πέρα από ουρλιαχτά είναι αδύνατη. Τον βλέπω που έχει αγχωθεί και ξέρει ότι έκανε λάθος επιλογή. Του λέω εγώ να φύγουμε και να περπατήσουμε μέχρι να βρούμε κάτι που μας αρέσει. Ή μια άλλη φορά είχα διαλέξει εγώ ταινία και ήταν πολύ σινεφίλ για τα γούστα του παρτενέρ μου. Βαρέθηκε τη ζωή του. Βγαίνοντας απ’ το σινεμά, του πρότεινα να πάμε κάπου για ένα χαλαρό ποτό, όπου θέλει εκείνος,  για να τον αποζημιώσω για την ταλαιπωρία. Καταλήξαμε να πίνουμε μπύρα στην παραλία. Θέλω να πω πως όταν έχεις καλή διάθεση και λίγο χιούμορ και είσαι και γενικά καλόβολος άνθρωπος, σπάνια κάποιο ραντεβού θα είναι καταστροφή.

Τώρα γιατί σας πρήζω μία ώρα με θεωρίες για ραντεβού? Γιατί μετά από πολύ καιρό που είχα να το κάνω, βγήκα πρώτο ραντεβού το Σάββατο που μας πέρασε. Η μητέρα μου, μου είχε πει να μην κατέβω (και) αυτό το σαββατοκύριακο γιατί ο μπαμπάς μου αγχώνεται περισσότερο ότι με ταλαιπωρεί. Αλλά εγώ όλη την εβδομάδα μιλούσα με τον Λ. στο face και στο τηλέφωνο και λέγαμε να βρεθούμε για κανένα ποτάκι. Ήθελα να βγούμε. Ανυπομονούσα κάθε βράδυ που θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Καθόμουν τα μεσημέρια στο facebook και έμπαινε και εκείνος  για λίγο ξεκινώντας κάθε φορά τη συζήτηση με τη φράση ‘για χάρη σου μπαίνω, πνίγομαι’.  Ακολουθούσε ένας προκάτ εισαγωγικός διάλογος που παραθέτω παρακάτω:

-Για χάρη σου μπαίνω, πνίγομαι

-Ναι, καλά, όλο στο chat σε βλέπω

-Ε, βέβαια, αφού εσύ έχεις σχολάσει από τις 2 και κάθεσαι..

-Ναι, ξέχασα, εσύ παρακολουθείς μη τυχόν έχει καμιά εξέλιξη κανένας celebrity

Όπως φάνηκε, πετάμε μπηχτές ο ένας στον άλλο για τη δουλειά του. Εκείνος με πειράζει ότι κάθομαι, εγώ ότι γράφει άχρηστα πράγματα. Φυσικά είναι πειράγματα. Μέσα στη κουβέντα λοιπόν, μου πρότεινε το Σάββατο να πάμε σε μία συναυλία ενός νέου συγκροτήματος που τους γνώρισε από το free press. Να ακούσουμε ωραία μουσικούλα και να πιούμε και ένα χαλαρό ποτάκι. Κανονικό ραντεβού δηλαδή. Είχαμε πάει μια φορά για καφέ αλλά ήταν για λίγο και με άλλους μαζί (ήμουν και στη μέση της φάσης με τον πατέρα μου), οπότε δεν πιάνεται. Από την Πέμπτη που μου το πρότεινε άρχισα να έχω ένα άγχος που δεν έχω ξανανιώσει άλλη φορά. Όταν έφτιαχνα το σακ βουαγιάζ μου κάθισα και έκανα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς ρούχων και αξεσουάρ που επέτρεπε η ντουλάπα μου. Και επίσης την Παρασκευή στο σχολείο ένιωθα πολύ περίεργα με τον Θ.

Μεγάλη παρένθεση… Τι γίνεται με τον Θ.? Μετά το σαββατοκύριακο που περάσαμε μαζί, κόψαμε κάθε επαφή.  Ξέρω ότι και για τους δυο μας ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο αλλά ταυτόχρονα τράβηξε την διαχωριστική γραμμή. Δεν το είπαμε ποτέ με λόγια αλλά όταν γυρίζαμε υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Αν συνεχίζαμε μετά από εκείνο το διήμερο θα γινόμασταν ζευγάρι, με πολύ κίνδυνο για την ψυχική υγεία και των δύο μας και της δικής του οικογένειας. Δεν θα αρνηθώ πως στην αρχή ήταν δύσκολο, ειδικά γιατί στο μυαλό μου τριγύριζαν ελεύθερες σκέψεις, στιγμές, εικόνες και εξομολογήσεις  από εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου. Τώρα όμως τα έβαλα σε ένα κουτάκι, το έκλεισα και θα κάνω καιρό να το ανοίξω. Θέλω και έχω την ανάγκη να ξεκινήσω κάτι καινούργιο, κάτι δικό μου. Είμαι τυχερή που υπάρχει ο Λ. γιατί δεν συνεχίζω με κάτι που είναι συμβιβασμός αλλά με κάτι που μου αρέσει πραγματικά. Ναι, υπάρχει ακόμα ένταση ανάμεσα σε μένα και τον Θ. αλλά είναι ελεγχόμενη και σε ένα μήνα από τώρα δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Επιστροφή στο ραντεβού. Έβαλα φουστανάκι και μπαλαρίνες. Ήμουν πολύ girlie. Η συναυλία ήταν πολύ ωραία και η ατμόσφαιρα πολύ ευνοϊκή για να έρθεις πιο κοντά. Το άγχος και η αγωνία έλιωσαν σιγά σιγά μέσα στη μουσική, τον χαλαρό χορό και τα σφηνάκια. Στα χαμόγελα του Λ. και το δικό μου γέλιο με τα αστεία του. Εμφανίστηκαν ένα δευτερόλεπτο πριν σκύψει να με φιλήσει  αλλά μετά καθώς με στριφογύρισε στο μπαρ πριν με ξαναφιλήσει, ήξερα ότι όλα κυλάνε όμορφα. Όταν σταματάει να σε φιλάει ο άλλος και εσύ χαμογελάς και νιώθεις μια γλύκα μέσα σου, ναι, νομίζω είναι η αρχή μιας σχέσης!