Ένα Πάσχα με Γολγοθά (και ποιος είναι τελικά αυτός ο Λ?)

 Πάσχα στο νοσοκομείο. Κατά ένα περίεργο τρόπο είναι ένας κατανυκτικός τρόπος να περάσεις αυτές τις μέρες. Εννοώ, νιώθεις την αγωνία, και αν τα πράγματα πάνε καλά, βιώνεις την Ανάσταση. Αν όχι..οκ, δεν θέλω να το σκέφτομαι...Κατέβηκα μες στην τρελή χαρά για τις διακοπές..Είχα σκοπό να μην αφήσω Γκαζόμπαρο για Γκαζόμπαρο για καφέδες και ποτάκια. Να δω τους φίλους μου. Να περάσω λίγο χρόνο με τους δικούς μου. Ακόμα και να φλερτάρω. Και γιατί όχι? Ήμουν αποφασισμένη να μην σκεφτώ τον Θ. και να μην πέσω στο τριπάκι να βάλω στον εαυτό μου περιορισμούς και δεσμεύσεις που στην ουσία δεν υπάρχουν μεταξύ μας.Είμαι 25 χρονών και τώρα είναι ο καιρός να κάνω την ζωή μου. Με τον Θ. μετά το Σαββατοκύριακοπου περάσαμε μαζί δεν άλλαξε κάτι. Ίσως μέσα μας να νιώθαμε ότι είχαμε μοιραστεί κάτι πιο ουσιαστικό, ότι γνωρίσαμε λίγο καλύτερα ο ένας τον άλλον, ότι δεν ήμαστε απλώς δύο σώματα και μια χημεία…όμως στην καθημερινότητα δεν είχε αλλάξει τίποτα. Απλές κουβέντες στην αίθουσα των δασκάλων, μία συνάντηση εκτός σχολείου στην καφετέρια όπου εγώ είχα πάει με την συνάδελφο των Αγγλικών και εκείνος με τη γυναίκα του και κάποιο φιλικό ζευγάρι και ένα τυπικό φιλί στο μάγουλο για Καλό Πάσχα. Εν τω μεταξύ μάζευα τα χαρτιά μου για να κάνω αίτηση για μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία. Συστατικές, βιογραφικά, αιτησεις και ένα σωρό χαρτομάνι…Και ήρθε η Μεγάλη Δευτέρα στην Αθήνα πια. Ήμουν σε κάτι ψώνια στο κέντρο όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ξέρω τώρα αυτό που θα πω δεν έχει καμία λογική εξήγηση αλλά τη στιγμή που έβγαζα το κινητό από την τσάνα μου,ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η φωνή της μητέρας μου είχε μία ελαφριά νότα υστερίας. ‘Ο μπαμπάς…νομίζω έπαθε έμφραγμα..έρχεται ασθενοφόρο..έλα αμέσως’ Άρπαξα το μπράτσο της φίλης μου και στην αρχή με ψυχραιμία της είπα τι συνέβη. Πήγαμε για ταξί. Ήρθε μαζί μου. Μέσα στο ταξί με έπιασαν τα κλάματα και θυμάμαι τον ταξιτζή να μου λέει ‘Μη κλαις ρε κοπελιά, θα είναι καλά ο μπαμπάς σου, θα δεις’. Τελικά ήταν έμφραγμα, κατά κάποιο τρόπο ελαφράς μορφής (βέβαια τι ελαφράς μορφής που έμεινε 8 μέρες στο νοσοκομείο) αλλά έκανε ένα σωρό εξετάσεις που βρήκαν κάποιες βουλωμένες αρτηρίες και έκανε μπαλονάκι και μην σας τα πολυλογώ εγώ και η μαμά μου καθίσαμε στο νοσοκομείο με βάρδιες όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και ανήμερα, οι δύο κολλητές μου έρχονταν να με δουν στο νοσοκομείο, ο Α. που έλειπε για Πάσχα με έπαιρνε 2 φορές τη μέρα τηλέφωνο και έδειξε ένα καινούργιο πρόσωπο τον πιθανό του ρόλο στη ζωη μου.
Μετά τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν είχα αρχίσει να επικοινωνώ στο facebook με έναν παλιό μου συμμαθητή από το Γυμνάσιο. Τον συμπαθούσα τότε και μπορώ να πω ότι στην Τρίτη γυμνασίου τον είχα δει και κάπως αλλιώς αλλά δεν έγινε τίποτα γιατί α)δεν νομίζω να με έβλεπε εκείνος έτσι και β) ήμουν πολύ μαζεμένη ως προς τα αγοράκια και μάλλον έτεινα ελαφρώς προς το αγοροκόριτσο στυλ οπότε forget it. Τον Λ. λοιπόν τον έκανα εγώ add. Τον βρήκα από μια κοινή μας συμμαθήτρια που απ’ότι κατάλαβα κάνουν ακόμα πολλή παρέα. Στο facebook έχω λίγα άτομα και είναι αυστηρά άτομα που ξέρω και ποτέ άγνωστοι ή έστω φίλοι φίλων. Άτομα που έχουμε και προσωπική επαφή. Τον Λ. όμως τον έκανα παρότι είχαμε χαθεί γιατί μου τράβηξε το ενδιαφέρον η εξέλιξή του. Στο Γυμνάσιο φαινόταν η εξυπνάδα του και το κάπως αντισυμβατικό του πνεύμα. Ανακάλυψα λοιπόν ότι πλέον έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και γράφει σε free press,σε ένα modern περιοδικό μεγάλου ομίλου και σε ένα site χμμ αμφιβόλου ποιότητας-ας το πούμε κουτσομπολίστικο. Διάβασα όλα τα άρθρα του. Ακόμα και αυτά του site από τα οποία δεν περιμένεις και την απίστευτη ποιότητα, έχουν ένα ιδιαίτερο στυλ. Έτσι λοιπόν, γίναμε ‘φίλοι’ και κατά καιρούς αρχίσαμε να μιλάμε στο chat. Αρχικά κάναμε χιουμοριστικά σχόλια ο ένας στο status του άλλου ή σε κάποιες φωτό, με πείραζε για την ομάδα που υποστηρίζω (Πανιώνιος-από έναν πρώην που χωρίσαμε αλλά έμεινε το κόλλημα με την ομάδα, ο Λ. είναι Παναθηναϊκός) και γενικά είχαμε αναπτύξει μια διαδικτυακή οικειότητα. Δεν είχαμε βγει ούτε μία φορά. Όμως νομίζω ότι φλερτάραμε κάπως… το φλερτ στο διαδίκτυο είναι λίγο περίεργο, δεν το συνειδητοποιείς ή καμιά φορά το συνεχίζεις γιατί ξέρεις ότι μόλις πατήσεις αποσύνδεση, τέλος. Είχαμε πει λοιπόν να βγούμε τις μέρες του Πάσχα, πράγμα που ακυρώθηκε λόγω της κατάστασης στο σπίτι. Ανταλλάξαμε όμως κινητά και μου έστελνε μηνύματα συμπαράστασης.
Αυτό τον καιρό κατεβαίνω Αθήνα κάθε σαββατοκύριακο για να περνάω χρόνο με τους δικούς μου. Ο μπαμπάς μου είναι σπίτι και ξεκουράζεται με αναρρωτική άδεια από τη δουλειά του. Η μητέρα μου τα καταφέρνει μόνη της και μου λέει να μην ταλαιπωρούμαι και εγώ αλλά δεν μπορώ να μείνω μακριά. Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να είχε πεθάνει ο μπαμπάς μου (ναι, τελικά είμαι κορίτσι του μπαμπά) και με πιάνουν τα κλάματα. Που είσαι Θ.? Δεν μπορείς να μου σταθείς, να με παρηγορήσεις, να πάρω δύναμη από σένα. Είσαι αλλού και το ξέρω. Όμως υπάρχει πλέον ο Λ., ένας 25χρονος,που οι φίλοι μου μου λένε ‘καλά, ποιος είναι αυτός ο Λ, που φλερτάρετε στο face?’, ο οποίος με πήρε αγκαλιά το Σάββατο που βγήκαμε για καφέ πρώτη φορά και μου ψιθύρισε στ’ αυτί ‘cos she’s a supergirl and supergirls don’t cry’ και ένιωσα ότι κουράστηκα να είμαι supergirl. Και απέναντι μου βρισκόταν ένα πιθανό superboy με ανάκατα μαλλιά και all star. Αυτός είναι τελικά ο Λ.