Αξίζει?

Έρχεται λοιπόν κάποτε η ώρα να πάψεις να ζεις μόνος σου την ιστορία..Το σενάριο αποκτά συν-γραφέα. Μέχρι τώρα σκεφτόσουν μόνο (για) τον εαυτό σου αλλά κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να μπεις στη θέση του άλλου. Ήρθε η στιγμή αυτή και για μένα. Ήρθε η ώρα που πρέπει να μιλήσω με τον έτερο πρωταγωνιστή. Αυτή που τα γυναικεία περιοδικά σε παροτρύνουν και τα αντρικά την απεύχονται: 'Που πάει η σχέση μας?' Βέβαια στη δική μου περίπτωση δεν υφίσταται σχέση. Άρα το ερώτημα είναι 'Τι κάνουμε τώρα?' Όπου τώρα είναι η κατάσταση που έχουμε φτάσει. Την οποία έχω αμελήσει να περιγράψω εδώ γιατί συνέβαιναν διάφορα και με αποσπούσαν από το διάβασμα.
Τα γράφω αυτά καθισμένη στο παιδικό δωμάτιο του πατρικού μου στην Αθήνα. Να σας θυμίσω ότι αύριο πρωι πρωι πετάω για Λονδίνο. Έχω έναν απίστευτο ενθουσιασμό που μετριάζει αρκετά τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό μου την τελευταία εβδομάδα. Ταυτόχρονα ακούω την διασκευή του Μαζωνάκη στο παλιό εκείνο τραγούδι των ΟΠΑ, 'Όπως χτυπάει η καρδιά μου κάθε βράδυ, κάθε χτύπος είναι και ένα σου χάδι, είναι και ένα σου σημάδι'. Κάπως έτσι αισθάνομαι όταν είμαι μαζί με τον Θ. Και εννοώ κάθε φορά που είμαστε στον ίδιο χώρο, χωρίς καν να αγγιζόμαστε. Από την αρχή τόνισα ότι αυτό που είχαμε ήταν κατά βάση σεξουαλικό, μια χημεία που δεν την έχω συνατήσει μέχρι τώρα. Και μπορεί καθώς ο καιρός περνάει να δημιουργούνται καινούργια πράγματα ανάμεσά μας, όμως η ένταση του πάθους παραμένει αμείωτη. Και δεν θα πω ψέματα. Μ'αρέσει πολύ αυτή η ένταση που βιώνω. Μ'αρέσει που μου δημιουργεί αυτήν την αναστάτωση. Και οι δεύτερες σκέψεις σχετικά με την γυναίκα του, την μη διαθεσιμότητά του και την κατάσταση μας γενικά δεν αρκούν για να με κάνουν να ξενερώσω. Δεν θέλω να αφήσω αυτές τις στιγμές πάθους που έχουμε μοιραστεί. Συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες ότι ένας από τους λόγους που ήμουνα σε χάλια διάθεση ήταν το ότι πίστευα ότι δεν θα ξαναέκανα σεξ μαζί του. Ακούγεται πολύ φτηνό? Δεν ξέρω...Απλώς ξέρω ότι δεν συμβαίνει συχνά να συναντάς μια σούπερ σεξουαλική χημεία, που ακόμα και τις συνθήκες που βρισκόμασταν εμείς να σε κάνει να παραμιλάς. Δεν με νοιάζει αν θα αρκούμαι σε σεξ ενός τετάρτου. Σε άβολη θέση. Με τα ρούχα. Μου αρέσει. Δεν θέλω να το σταματήσω. Και όσο δεν απαιτώ κάτι άλλο από εκείνον, όσο δε στερώ το χρόνο του από την επίσημη ζωή του, δεν μπορώ να αυτομαστιγωθώ.
Αυτά συνειδητοποίησα πολύ πρόσφατα και ήμουν έτοιμη να του δώσω ένα σήμα ότι τον θέλω αλλά με πρόλαβε εκείνος. Μου είπε ότι θέλει να μιλήσουμε. Μετά από ένα μήνα σχεδόν που ανταλλάσσαμε τυπικότητες. Μετά από την αλλαγή που είχα διαισθανθεί. Μετά από εκείνο το χαρακτηριστικό κούνημα του κεφαλιού στη φράση 'θα πρέπει να βλέπει κάθε μέρα αυτή που ερωτεύτηκε χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα'. Οκ, να μιλήσουμε. Που αλλού? Στη περίφημη αίθουσα υπολογιστών. Μόλις μπήκαμε, τάχα για να διαβάσουμε την καινούργια εγκύκλιο, ένιωσα παράξενα. Πλέον την έχω συνδέσει με σεξ. Αλλά τώρα πήραμε δυο καρέκλες και καθήσαμε ο ένας απέναντι από τον άλλο με τον πάγκο των υπολογιστών ανάμεσά μας. Κλασσικά στην αρχή δεν μιλούσε κανείς. Δεν κρατήθηκα και του είπα ότι είμαστε καλύτερα σ'αυτήν την αίθουσα όταν δεν μιλάμε. Με κοίταξε και μου απάντησε ότι με το ζόρι κρατιέται να μην έρθει επάνω μου. Πριν προλάβω να του πω να μην αντιστέκεται, ότι εγώ δεν έχω θέμα με αυτό που μας συνέβαινε, μου πέταξε ότι δεν του αρκεί πια.
'Τι εννοείς? Θες να το μετατρέψουμε σε κανονική παράνομη σχέση? Δεν μπορώ και δεν θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία.' Μες στο μυαλό μου, ένα μέρος μου ήθελε να μου απαντήσει 'ναι', για να τον δω σαν ένα ακόμα παντρεμένο που περνάει μια πρώτη κρίση και βρίσκει μια μικρούλα, έτσι ώστε να το δώ σαν κάτι μη ξεχωριστό, μπας και κατευνάσω λίγο τα συναισθήματά μου. Αλλά το ξέρω ότι δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες. 'Όχι,δεν θέλω αυτό. Δεν αξίζει ούτε σε σένα, ούτε στην Κ. (σύζυγος), ούτε εγώ ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Αλλά δεν μπορώ να σε βλέπω και να μη σ'αγγίζω. Και η σκέψη ότι θα σε έχω για ένα τέταρτο και μετά θα κάνω σαν να είσα μια απλή συνάδελφος, με τρελαίνει.' Του είπα οτι αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα. Δεν γίνεται να συμβιβαστούν οι δύο αυτές καταστάσεις. Ή θα πάψουμε να κάνουμε το οτιδήποτε και θα ξεχάσουμε ότι έγινε ποτέ και έτσι κι αλλιώς σε λίγους μήνες θα φύγω ή θα βρισκόμαστε εδώ και θα κάνουμε σεξ χωρις καμία κουβέντα και καμία δέσμευση μέχρι ένας από τους δυο μας να το βαρεθεί και να πει τέρμα. Εγώ μπορώ να αντέξω και τις δύο εκδοχές. Αν και θα προτιμούσα τη δεύτερη. Του το είπα ξεκάθαρα. Και ενώ στα αυτιά των περισσότερων θα ακουγόταν πολύ πρόστυχο, εκείνος το κατάλαβε. 'Δε θέλω να κάνουμε σχέση, δεν θέλω να χωρίσεις τη γυναίκα σου, δεν θέλω να μου αφιερώνεις χρόνο από την ζωή σου.' Αυτό πάνω κάτω ήταν το δικό μου μερος στη συζήτηση. Και ήμουν απόλυτη. Σηκώθηκα και έφυγα. Απλώς δεν αντεχω να μπω στη διαδικασία να  ακούσω αυτό που θα μου  έλεγε αν καθόμουν. Δε θέλω να με νοιάζει αν με έχει ερωτευτεί. Δεν έχει χώρο για μένα και εγώ δεν έχω διάθεση να γίνω επισήμως η άλλη.
Στο ταξιδι θα είμαι με την κολλητή μου, θα δω μια τέλεια πόλη, θα περάσω τέλεια και θα διαπιστώσω ότι δεν αξίζει να μπω σε διαδικασίες κρυφτού. Δεν αξίζει. Δεν αξίζει. Ούτε και για να δω πως θα είναι να κάνουμε έρωτα κανονικά μια φορά. όχι, δεν αξίζει. Δεν αξίζει. Αξίζει?