Άκουσα αυτό το τραγούδι. Μου το έστειλε η κολλητή μου..Και για κάποιο λόγο κλειδώθηκε μέσα μου..Ίσως για το στίχο 'δε θέλω άλλο με μέτρο να σ'αγαπάω..'?
http://www.youtube.com/watch?v=yLxmcFRhkJ0
Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
Απαντήσεις ή ερωτήσεις?
Είχα τελειώσει την προηγούμενη φορά με μία ερώτηση..Καθώς την έγραφα, δεν την είχα συνειδητοποιήσει πλήρως. Για να απεξαρτηθείς από κάτι, προυποθέτει ότι είσαι εξαρτημένος, έχεις εθιστεί. Ήμουν λοιπόν εγώ όλο αυτό το διάστημα ένα junkie? Εγώ που το έπαιζα(?) κουλ και όδεν τρέχει τίποτα, ήμουν κολλημένη μαζί του? Ειλικρινά, την τελευταία εβδομάδα έχω μπερδευτεί τόσο όσο ποτέ άλλοτε. Θα μου πει κάποιος, γιατί τώρα? Μεσολάβησε κάτι? Ναι και όχι. Βασικά μεσολάβησε μοναξιά. Παρότι το διάστημα που είμαι εδώ, ζω μόνη και οι φίλοι μου, η οικογένειά μου και πριν το αγόρι μου είναι μακριά, νομίζω πως είχα καλοδεχτεί αυτή τη μοναχικότητα. Στην Αθήνα τα φοιτητικά μου χρόνια τα έζησα και με το παραπάνω, έβγαινα, δούλευα με ιδιαίτερα και είχα το δικό μου αρτζιλίκι,έκανα φιλίες, πήγα εκδρομές, βγήκα, ξενύχτησα, ψιλομέθυσα (δεν έχω κάνει βέβαια ποτέ μεγάλο μεθύσι), φλέρταρα, τα έφτιαχνα, τα χάλγα..Έμενα με τους γονείς μου και είχα πάντα γύρω μου κόσμο. Το είδα σαν μια καλοδεχούμενη αλλαγή να είμαι μόνη μου εδώ. Ασχολιόμουν με τη δουλειά μου, διάβαζα βιβλία, έβλεπα ταινίες στο dvd, κατέβαζα σήριαλ από το ίντερνετ, άνοιγα τηλεόραση μόνο για να βλέπω csi στον ΣΚΑΙ και έκανα εκδρομές στη γύρω περιοχή, εγώ και το αμαξάκι μου. Ο πρώτος χρόνος κύλησε νερό, κατέβαινα και ένα σαββατοκύριακο το μήνα Αθήνα (και γυρνούσα εδώ κομμάτια) και μια χαρά. Ήρθαν και οι δικοί μου, ήρθαν και οι φίλοι μου και τον Ιούλιο γύρισα στο πατρικό μου, για να ξαναφύγω τον Σεπτέμβρη. Όμως, φέτος κάτι δεν πάει καλά. Και η ιστορία με τον Θ. βοήθησε να βγει στην επιφάνεια αυτό το κάτι. Νιώθω μόνη. Μιλάω απελπιστικά πολλές ώρες με τους φίλους μου. Προχτές με είχε πάρει τηλέφωνο ο Α. και μου έλεγε ότι ήταν έξω από το καφέ που συνιαντόμασταν και ετοιμάζανε πάρτυ και του είπα για αστείο παίρνω το αμάξι και έρχομαι, σε 3 ωρίτσες θα'μαι εκεί και γέλαγαμε αλλά εγώ ήμουν έτοιμη να κλάψω γιατί ένιωθα να μου λείπει ο αστείος κολλητός μου που μ'αγαπάει και μου έχει πει τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσα να ακούσω για μένα. Θέλω να του πω ότι έχω μπλέξει ενώ δεν ήθελα να μπλέξω και ότι 5 καλά πη.....ματα κινδυνεύουν να με μετατρέψουν σε κάποια που δεν είμαι εγώ και θα μ'αγαπάει εκείνος ακόμα? Όμως δεν του είπα τίποτα, γιατί εγώ είμαι αυτή που οι άλλοι παίρνουν για συμβουλές και για να ακούσουν μια ψύχραιμη φωνή και γιατί ακούω τον καθένα τους να έχει τα δικά του και γιατί ειλικρινά δε βλέπω τι μπορεί να μου πουν που να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Νιώθω περισσότερο μόνη φέτος, γιατί φέτος παλεύω να μη δεθώ με ένα άτομο που κάτω από άλλες συνθήκες θα δενόμουν και θα το είχα ερωτευτεί και θα τον είχα στη ζωή μου. Θα μου ήταν πολύ πιο εύκολο να το κάνω αυτό αν είχα κοντά μου δικούς μου ανθρώπους. Και δεν εννοώ κοντά με την έννοια του 'σε νιώθω, σε καταλαβαίνω'. Εννοώ κυριολεκτικά κοντά. Να είμαστε μαζί, να κάνουμε πράγματα, να μιλάμε, να καθόμαστε απλώς στον ίδιο χώρο, έτσι ώστε η σκέψη μου να μη γυρίζει πίσω. Έχω ανάγκη την επαφή. Το μέρος εδώ δεν ευνοεί φιλίες, με την έννοια ότι το περιβάλλον του σχολείου αποτελείται από ανθρώπους που έχουν οικογένεια και κανένα κοινό στοιχείο μαζί μου. Πάμε καμιά φορά για φαί όλοι μαζί ή πιο σπάνια για κανένα καφέ αλλά δεν είναι το ίδιο. Πάω σε ενα γυμναστηριο που είναι λίγοτ ης κακιάς ώρας και συχνάζουν μερικοί γλοιώδεις τύποι με μπράτσα και καθόλου μυαλό και τύπισσες που τους γουστάρουν. Πηγαίνω άκαιρες ώρες για να τους αποφεύγω όλους αυτούς.
Προχθές λοιπόν συνέβησαν την ίδια μέρα δύο πράγματα στο σχολείο σε σχέση με τον Θ. που ήταν λίγο σα σκωτσέζικο ντους. Αρχικά κατάλαβα ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Θ. για να του ευχηθούν που γιόρταζε. Το κατάλβα από κάτι αναφορές μιας συναδέλφου. Ένιωσα πολύ περίεργα. Από τη μία πειράχτηκα που εγώ δεν ήμουν καλεσμένη (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε θέμα καλέσματος και δεν ήταν κάτι του τύπου το σπίτι είναι ανοιχτό, περάστε) και από την άλλη σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία διάθεση να δω το σπίτι του και ξανά τη γυναίκα του (στο γήπεδό της αυτή τη φορά). Αλλά ένιωσα τόσο αποκομένη. Και για λίγη ώρα έβαλα στο μυαλό μου ότι τελικά μπορεί και για εκείνον, να ήμουν μια ωραία περιπέτεια, λίγο αλάτι όπως λένε στο καθημερινό φαγητό του γάμου του και τώρα οκ, τέλος, πήραμε μια γεύση και όλα γίνονται όπως παλιά. Ίσως τελικά να έπρεπε να μείνω με αυτή την εντύπωση για να αρχίσω να βάζω τα πράγματα σε μία σειρά αλλά τελικά ήρθε μια συζήτηση από εκείνες τις ξεκάρφωτες που δεν έχουν καμία σχέση με σένα και σου αποκαλύπτουν μια αλήθεια που σε αφορά. Ήμασταν λοιπόν στο διάλειμμα μαζεμένοι και μας έλεγε ένας συνάδελφος μεγαλος για έναν τύπο στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια που είχε δει μια κοπέλα και του άρεσε και πήγε να τη ζητήσει από τους γονείς της. Και εκείνοι θέλοντας να 'ξεφορτωθούν' τη μεγάλη κόρη, έδωσαν τα χέρια και του την έδειξαν. Και εκείνος που μόλις μάθαινε ότι υπήρχε και άλλη κόρη και μόλις είχε συμφωνήσει να παντρευτεί εκείνη και όχι την κοπέλα που είχε δει η οποία ήταν η μικρότερη κόρη, από ντροπή δέχτηκε. (απίστευα αλλά ναι, έτσι γίνονταν τότε τα πράγματα). Λέγαμε λοιπόν τον κακομοίρη που φορτώθηκε την άλλη και πετάγεται ένας άλλος δάσκαλος και λέει ότι το πραγματικό μαρτύριο του θα ήταν που θα έβλεπε την άλλη, αυτήπου είχε ερωτευτει, κάθε μέρα για όλη την υπόλοιπη ζωή του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή είδα τον Θ. που τόση ώρα δεν μιλούσε και στεκόταν στο παράθυρο κοιτάζονταας απέξω, να κουνα το κεφάλι του σαν να έλεγε 'Ξέρω τι λες'. Με χτύπησε σαν ρεύμα. Τον κατάλαβα. Τόσο καιρό ασχολούμαι με το νιώθω εγώ αλλά δεν έχω σκεφτεί την δική του πλευρά. Αν του αρέσω τόσο πολύ ώστε να κάνει σεξ μαζί μου στις τουαλέτες και τα αυτοκίνητα, τότε μπορεί να μην του αρέσω απλώς. Αν με έχει ερωτευτεί? Αν ερωτεύτηκε εμένα, αυτό που είμαι,μια νέα, αυθόρμητη κοπέλα με ζωή τόσο διαφορετική από τη δική του και ξέρει ότι οι δικοί του δεσμοί είναι πολύ ισχυροί για να τους σπάσει και έτσι μένει παγιδευμένος σε μια κατάσταση που κάθε μέρα βλέπει μπροστά του τον έρωτα και δεν μπορεί να τον ζήσει? Με το να αφεθούμε σε ένα κομμάτι αυτού του πάθους (το καθαρό σαρκικό) ήταν μια ελάχιστη παραχώρηση σ'αυτό που νιώθαμε και οι δύο και απαγορεύοταν να το ζήσουμε. Σαν να πληρώνεις την ελάχιστη δόση σε μια πιστωτική. Το χρέος παραμένει.
Και θα μου πεις το κατάλαβες αυτό από ένα βλέμμα? Θα σας απαντήσω, το ψυλλιάστηκα από το βλέμμα. Το κατάλαβα από αυτά που έγιναν σήμερα. Τα οποία θέλω όμως λίγο να τα βάλω μέσα μου πριν τα γράψω εδώ.
Προχθές λοιπόν συνέβησαν την ίδια μέρα δύο πράγματα στο σχολείο σε σχέση με τον Θ. που ήταν λίγο σα σκωτσέζικο ντους. Αρχικά κατάλαβα ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Θ. για να του ευχηθούν που γιόρταζε. Το κατάλβα από κάτι αναφορές μιας συναδέλφου. Ένιωσα πολύ περίεργα. Από τη μία πειράχτηκα που εγώ δεν ήμουν καλεσμένη (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε θέμα καλέσματος και δεν ήταν κάτι του τύπου το σπίτι είναι ανοιχτό, περάστε) και από την άλλη σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία διάθεση να δω το σπίτι του και ξανά τη γυναίκα του (στο γήπεδό της αυτή τη φορά). Αλλά ένιωσα τόσο αποκομένη. Και για λίγη ώρα έβαλα στο μυαλό μου ότι τελικά μπορεί και για εκείνον, να ήμουν μια ωραία περιπέτεια, λίγο αλάτι όπως λένε στο καθημερινό φαγητό του γάμου του και τώρα οκ, τέλος, πήραμε μια γεύση και όλα γίνονται όπως παλιά. Ίσως τελικά να έπρεπε να μείνω με αυτή την εντύπωση για να αρχίσω να βάζω τα πράγματα σε μία σειρά αλλά τελικά ήρθε μια συζήτηση από εκείνες τις ξεκάρφωτες που δεν έχουν καμία σχέση με σένα και σου αποκαλύπτουν μια αλήθεια που σε αφορά. Ήμασταν λοιπόν στο διάλειμμα μαζεμένοι και μας έλεγε ένας συνάδελφος μεγαλος για έναν τύπο στο χωριό πριν πάρα πολλά χρόνια που είχε δει μια κοπέλα και του άρεσε και πήγε να τη ζητήσει από τους γονείς της. Και εκείνοι θέλοντας να 'ξεφορτωθούν' τη μεγάλη κόρη, έδωσαν τα χέρια και του την έδειξαν. Και εκείνος που μόλις μάθαινε ότι υπήρχε και άλλη κόρη και μόλις είχε συμφωνήσει να παντρευτεί εκείνη και όχι την κοπέλα που είχε δει η οποία ήταν η μικρότερη κόρη, από ντροπή δέχτηκε. (απίστευα αλλά ναι, έτσι γίνονταν τότε τα πράγματα). Λέγαμε λοιπόν τον κακομοίρη που φορτώθηκε την άλλη και πετάγεται ένας άλλος δάσκαλος και λέει ότι το πραγματικό μαρτύριο του θα ήταν που θα έβλεπε την άλλη, αυτήπου είχε ερωτευτει, κάθε μέρα για όλη την υπόλοιπη ζωή του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή είδα τον Θ. που τόση ώρα δεν μιλούσε και στεκόταν στο παράθυρο κοιτάζονταας απέξω, να κουνα το κεφάλι του σαν να έλεγε 'Ξέρω τι λες'. Με χτύπησε σαν ρεύμα. Τον κατάλαβα. Τόσο καιρό ασχολούμαι με το νιώθω εγώ αλλά δεν έχω σκεφτεί την δική του πλευρά. Αν του αρέσω τόσο πολύ ώστε να κάνει σεξ μαζί μου στις τουαλέτες και τα αυτοκίνητα, τότε μπορεί να μην του αρέσω απλώς. Αν με έχει ερωτευτεί? Αν ερωτεύτηκε εμένα, αυτό που είμαι,μια νέα, αυθόρμητη κοπέλα με ζωή τόσο διαφορετική από τη δική του και ξέρει ότι οι δικοί του δεσμοί είναι πολύ ισχυροί για να τους σπάσει και έτσι μένει παγιδευμένος σε μια κατάσταση που κάθε μέρα βλέπει μπροστά του τον έρωτα και δεν μπορεί να τον ζήσει? Με το να αφεθούμε σε ένα κομμάτι αυτού του πάθους (το καθαρό σαρκικό) ήταν μια ελάχιστη παραχώρηση σ'αυτό που νιώθαμε και οι δύο και απαγορεύοταν να το ζήσουμε. Σαν να πληρώνεις την ελάχιστη δόση σε μια πιστωτική. Το χρέος παραμένει.
Και θα μου πεις το κατάλαβες αυτό από ένα βλέμμα? Θα σας απαντήσω, το ψυλλιάστηκα από το βλέμμα. Το κατάλαβα από αυτά που έγιναν σήμερα. Τα οποία θέλω όμως λίγο να τα βάλω μέσα μου πριν τα γράψω εδώ.
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010
Νέα Χρονιά, Ίδια Μυαλά
Χρόνια Πολλά!
Περάσανε και οι γορτές..επιστροφή στα θρανία, τα γραφεία και γενικά την καθημερινή ζωή..χωρίς χρυσόσκονες..Κάποιοι φαντάζομαι με νέες αποφάσεις, τα περίφημα New Year's Resolutions που λέμε και στα ελληνικα:)..κάποιοι άλλοι με τις παλιές..Μας βολέψανε ρε παιδί μου, δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από πέρσι. Προσωπικά δεν έβαλα κανένα στόχο για τη νέα χρονιά..παραμένουν οι ίδιοι με την προηγούμενη..Να ξεκινήσω το Σεπτέμβρη το μεταπτυχιακό στο Παιδαγωγικό, άρα να είμαι Αθήνα. Να μην ερωτευτώ τον Θ. Απλά πράγματα. Τώρα πως είναι στόχος να μην ερωτευτείς κάποιον, είναι κάπως μπερδεμένο. Και όχι απόλυτα στο χέρι σου. Αλλά ένα κομμάτι του είναι. Δηλαδή αν σκεφτείς ότι ένα μεγάλο κομμάτι του έρωτα είναι η σχέση που χτίζεις στο μυαλό σου με τον άλλο, τότε κάτι γίνεται. Απαγορεύεις στον εαυτό σου να τον σκέφτεται. Επίσης, ο χρόνος που περνάς με τον άλλο είναι βασικός. Αν δεν περνάς καθόλου χρόνο με τον άλλο, επίσης κάπως ξεφεύγεις απ'την παγίδα.
Τις μέρες των γιορτών, που με τον Θ.δεν είχαμε καμία επαφή, ούτε το τυπικό Χρόνια Πολλά που είπα/έστειλα σε κάποιους συναδέλφους, επέτρεψα για λίγο στον εαυτό μου να τον σκεφτεί. Συχνά το μυαλό μου ξεστράτιζε σε εικόνες του να είναι με το γιο του σε κάποιο λούνα παρκ ή παγοδρόμιο και μετά τον φανταζόμουν σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι με πεθερικά, κουνιάδους, θειες και διάφορα κουτσούβελα να τρέχουν γύρω γύρω. Δεν θα τις έλεγες πολύ ερωτικές σκέψεις. Και πράγματι, δεν μου έβγαζαν τίποτα ερωτικό, ούτε καν στοργικό παρά μόνο μία αίσθηση του πόσο διαφορετικά κυλάνε οι ζωές μας και πόσο άλλοι άνθρωποι είμαστε. Και μετά σκεφτόμουν τι σχέση έχουν αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι με αυτά τα δύο σεξουαλικά όντα που συνεβρίσκονται σε αυτοκίνητα και γραφεία. Όταν είμαστε μακριά, νομίζω ότι όλο αυτό είναι ακατανόητο. Μολις βρεθούμε στο ίδιο δωμάτιο όμως, η εξήγηση μου φαίνεται απλή και προφανής. Χημεία. Με θέλει και τον θέλω, σωματικά αρχικά αλλά και ένα μέρος της προσωπικότητάς μας, αυτής που έχουμε αφήσει να φανεί ως συνάδελφοι. Το δικό του χιούμορ, τον δικό μου αυθορμητισμό. Επίσης σκέφτηκα ότι για τα δεδομένα της επαρχίας, παντρεύτηκε μεγάλος, γυρω στα 32-33, με βάση την ηλικία του γιου του. Από επιλογή? Έζησε τη ζωή του? Και αν ναι, τι κάνει τώρα μαζί μου?
Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις γιορτές έπεσε φέτος Παρασκευή. Είχε εφημερία και δεν τον είδα σχεδόν καθόλου. Τώρα είμαστε στη μέση της επόμενης εβδομάδας και ζήτημα να έχουμε αντταλλάξει πέντε κουβέντες. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ μόνοι μετά το περιστατικό στο αμάξι. Μου είχε πει 'θα τρελαθώ'. Μήπως αποφάσισε να 'λογικευτεί'? Και αν είναι έτσι, τι γίνεται άραγε? Δεν θα μιλήσουμε ποτέ γι' αυτό? Τι να πούμε κιόλας...δεν έχουμε πει μέχρι σήμερα, τι να συζητήσουμε αν τελειώσει...φαντάζομαι ότι σ'αυτού του είδους τις σχέσεις, αν ο ένας από τους δυο αποφασίσει να το τελειώσει, δεν χρειάζεται ούτε εξήγηση ούτε τίποτα.. και όχι ότι θέλω εξήγηση..απλώς αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό θα μπαίνω στο γραφείο των δασκάλων και θα νιώθω τρελή αμηχανία? Για πόσο καιρο δεν θα μπορώ να τον ακουπήσω χωρίς να νιώθω ηλεκτρική εκκένωση? Θα μπορέσω να κάνω μια σχέση, κανονική, που να έχει τόσο πάθος, που να μην τον χρειάζομαι πια από εκείνον?
Μήπως μπήκα σε απεξάρτηση και δεν το ξέρω ακόμα?
Περάσανε και οι γορτές..επιστροφή στα θρανία, τα γραφεία και γενικά την καθημερινή ζωή..χωρίς χρυσόσκονες..Κάποιοι φαντάζομαι με νέες αποφάσεις, τα περίφημα New Year's Resolutions που λέμε και στα ελληνικα:)..κάποιοι άλλοι με τις παλιές..Μας βολέψανε ρε παιδί μου, δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από πέρσι. Προσωπικά δεν έβαλα κανένα στόχο για τη νέα χρονιά..παραμένουν οι ίδιοι με την προηγούμενη..Να ξεκινήσω το Σεπτέμβρη το μεταπτυχιακό στο Παιδαγωγικό, άρα να είμαι Αθήνα. Να μην ερωτευτώ τον Θ. Απλά πράγματα. Τώρα πως είναι στόχος να μην ερωτευτείς κάποιον, είναι κάπως μπερδεμένο. Και όχι απόλυτα στο χέρι σου. Αλλά ένα κομμάτι του είναι. Δηλαδή αν σκεφτείς ότι ένα μεγάλο κομμάτι του έρωτα είναι η σχέση που χτίζεις στο μυαλό σου με τον άλλο, τότε κάτι γίνεται. Απαγορεύεις στον εαυτό σου να τον σκέφτεται. Επίσης, ο χρόνος που περνάς με τον άλλο είναι βασικός. Αν δεν περνάς καθόλου χρόνο με τον άλλο, επίσης κάπως ξεφεύγεις απ'την παγίδα.
Τις μέρες των γιορτών, που με τον Θ.δεν είχαμε καμία επαφή, ούτε το τυπικό Χρόνια Πολλά που είπα/έστειλα σε κάποιους συναδέλφους, επέτρεψα για λίγο στον εαυτό μου να τον σκεφτεί. Συχνά το μυαλό μου ξεστράτιζε σε εικόνες του να είναι με το γιο του σε κάποιο λούνα παρκ ή παγοδρόμιο και μετά τον φανταζόμουν σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι με πεθερικά, κουνιάδους, θειες και διάφορα κουτσούβελα να τρέχουν γύρω γύρω. Δεν θα τις έλεγες πολύ ερωτικές σκέψεις. Και πράγματι, δεν μου έβγαζαν τίποτα ερωτικό, ούτε καν στοργικό παρά μόνο μία αίσθηση του πόσο διαφορετικά κυλάνε οι ζωές μας και πόσο άλλοι άνθρωποι είμαστε. Και μετά σκεφτόμουν τι σχέση έχουν αυτοί οι δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι με αυτά τα δύο σεξουαλικά όντα που συνεβρίσκονται σε αυτοκίνητα και γραφεία. Όταν είμαστε μακριά, νομίζω ότι όλο αυτό είναι ακατανόητο. Μολις βρεθούμε στο ίδιο δωμάτιο όμως, η εξήγηση μου φαίνεται απλή και προφανής. Χημεία. Με θέλει και τον θέλω, σωματικά αρχικά αλλά και ένα μέρος της προσωπικότητάς μας, αυτής που έχουμε αφήσει να φανεί ως συνάδελφοι. Το δικό του χιούμορ, τον δικό μου αυθορμητισμό. Επίσης σκέφτηκα ότι για τα δεδομένα της επαρχίας, παντρεύτηκε μεγάλος, γυρω στα 32-33, με βάση την ηλικία του γιου του. Από επιλογή? Έζησε τη ζωή του? Και αν ναι, τι κάνει τώρα μαζί μου?
Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις γιορτές έπεσε φέτος Παρασκευή. Είχε εφημερία και δεν τον είδα σχεδόν καθόλου. Τώρα είμαστε στη μέση της επόμενης εβδομάδας και ζήτημα να έχουμε αντταλλάξει πέντε κουβέντες. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ μόνοι μετά το περιστατικό στο αμάξι. Μου είχε πει 'θα τρελαθώ'. Μήπως αποφάσισε να 'λογικευτεί'? Και αν είναι έτσι, τι γίνεται άραγε? Δεν θα μιλήσουμε ποτέ γι' αυτό? Τι να πούμε κιόλας...δεν έχουμε πει μέχρι σήμερα, τι να συζητήσουμε αν τελειώσει...φαντάζομαι ότι σ'αυτού του είδους τις σχέσεις, αν ο ένας από τους δυο αποφασίσει να το τελειώσει, δεν χρειάζεται ούτε εξήγηση ούτε τίποτα.. και όχι ότι θέλω εξήγηση..απλώς αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό θα μπαίνω στο γραφείο των δασκάλων και θα νιώθω τρελή αμηχανία? Για πόσο καιρο δεν θα μπορώ να τον ακουπήσω χωρίς να νιώθω ηλεκτρική εκκένωση? Θα μπορέσω να κάνω μια σχέση, κανονική, που να έχει τόσο πάθος, που να μην τον χρειάζομαι πια από εκείνον?
Μήπως μπήκα σε απεξάρτηση και δεν το ξέρω ακόμα?
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Αναρτήσεις
