Πρώτη Γνωριμία

Δε θα μιλήσω για τη πρώτη γνωριμία μου με εκείνον. Είναι νωρίς ακόμη. Θα πω για μένα. Λίγα πράγματα. Αλλά ουσιαστικά. Για να ξέρετε περίπου ποια είμαι. Χωρίς ονόματα. Τουλάχιστον χωρίς αληθινά ονόματα. Δε νομίζω ότι χρειάζονται. Άλλωστε τί σημασία έχει αν με λένε Άννα ή Μαρία, ή αν έχω ένα πιο πρωτότυπο όνομα όπως Αριάδνη ή Επιστήμη. Πολλοί και πολλές διαβάζοντάς με θα με πουν 'η άλλη γυναίκα'. Γι' αυτό και διάλεξα αυτόν τον τίτλο. Είμαι 25. Είμαι δασκάλα. Μένω σε επαρχία αλλά είμαι από την Αθήνα. Δουλεύω σε ένα δημοτικό. Εδώ και δύο μήνες κοιμάμαι με έναν συνάδελφο. Είναι ο Θ. Είναι 42 και είναι παντρεμένος. Έχει έναν γιο που πάει τρίτη δημοτικού. Εγώ δεν έχω κάποια σχέση. Μένω μόνη και κανείς από τον περίγυρό μου δεν ξέρει για τον Θ. Ούτε οι δύο καλύτερές μου φίλες. Ούτε ο γκέι ανοιχτόμυαλος κολλητός μου. Μόνο η μπλογκόσφαιρα τώρα πια, αλλά αυτό δεν πιάνεται στ' αλήθεια. Εδώ δεν υπάρχει ταυτότητα.
Λοιπόν, θα αναρωτιέται κάποιος, 'ήσουν πάντα εύκολη?'. Γιατί αυτή είναι η εικόνα της τύπισσας που τα φτιάχνει με παντρεμένο. Θα απαντήσω 'όχι'. Επίσης ποτέ δεν είχα πειστεί ότι η σεξουαλική ένταση μπορεί να σε κάνει να χάσεις τις αναστολές σου. Βασικά, δεν πίστευα ότι υπάρχει τέτοιου είδους ένταση. Αλλά αν δε σου συμβεί, δεν το καταλαβαίνεις. Είχα κάποιο θέμα με τον μπαμπά μου? Μου άρεσαν οι μεγαλύτεροι? Όχι και όχι. Ο μπαμπάς μου είναι ένας αξιολάτρευτος μεσήλικας που πάντα μου πρόσφερε αγάπη. Οι προηγούμενες σχέσεις μου ήταν με περίπου συνομίληκους. Και το σεξ έπαιζε ρόλο βέβαια αλλά νομίζω ότι μέχρι τη πρώτη φορά που κοιμήθηκα με τον Θ. δεν θα έβαζα τη λέξη 'καυτό' στο ρεπερτόριο. Ήταν τρυφερό, ρομαντικό, ικανοποιητικό αλλά δεν σου έπαιρνε και το μυαλό.
Μ'αρέσει πολύ η δουλειά μου. Την κάνω από σπόντα αλλά η εξέλιξή της με κάνει χαρούμενη. ΄Ηθελα να περάσω στο Μαθηματικό Αθήνας. Βασικά ήθελα μόνο Αθήνα γιατί οικονομικά δεν ήμασταν και στα καλύτερά μας και δεν ήθελα να αγχώσω τους δικούς μου με έξοδα. Είχα βάλει στο μηχανογραφικό και το Παιδαγωγικό και τσακ, πέρασα εκεί. Η σχολή μ'άρεσε αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Όμως όταν άρχισα να σουλεύω, αυτό μου άρεσε πολύ. Τελικά μια τάξη με μικρά είναι το φυσικό μου περιβάλλον. Μ'αγαπάνε αν και είμαι αυστηρή. Είναι η δεύτερη χρονιά μου εκεί και η δεύτερη χρονιά που δουλεύω γενικά. Έχω το ίδιο τμήμα. Μένω σε μια γκαρσονιέρα αλλά έχω ωραία θέα από το μπαλκόνι. Σκέφτομαι να δώσω για κάποιο μεταπτυχιακό και να γυρίσω Αθήνα. Η μία καλύτερή μου φίλη, η Ε. είναι στο Λονδίνο και κάνει μάστερ στα Οικονομικά. Είμαστε φίλες από το Γυμνάσιο. Η άλλη, η Δ,  είναι διορισμένη σε μια άλλη επαρχιακή πόλη. Τη γνώρισα στη σχολή. Ο Α., ο γκέι κολλητός, είναι στην Αθήνα και προσπαθεί να πάρει πτυχίο από τη σχολή που κάποτε ήθελα να περάσω. Μου λείπει η πόλη αλλά μ'αρέσει που ζω μόνη. Εδώ έχω κάποιες παρέες αλλά τίποτα σοβαρό. Για κανενα καφέ και ποτό ή καμιά χαζοταινία. Μου βγαίνει μια μοναχικότητα πολλές φορές. Θέλω να κάθομαι σπίτι και να διαβάζω ή να ζωγραφίζω. Αγαπάω πολύ τη ζωγραφική.
Αυτή λοιπόν είμαι εγώ. Η ζωή μου ήταν μάλλον κανονική. Είχα χωρίσει τον περασμένο Μάρτιο από μια σχέση που είχε κρατήσει ένα χρόνο και κάτι. Δεν νομίζω ότι έφταιγε η απόσταση, απλώς το έκανε πιο εύκολο. Με τον Β. είχαμε γνωριστεί στο γυμναστήριο που πήγαινα, με φλέρταρε κανένα μήνα, μου άρεσε αρκετά, βγήκαμε και τα φτιάξαμε. Ήταν 4 χρόνια μεγαλύτερος μου,δούλευε σε λογιστικό γραφείο και εκείνη την περίοδο κάλυπτε την ανάγκη μου για έναν σοβαρό τύπο που να είχαμε κοινά ενδιαφέροντα και να είχαμε μια προοπτική για κάτι πιο σοβαρό στο μέλλον. Ήμουν 23 και ήταν 27. Και πολύ σοβαρός. Η αλήθεια είναι ότι όταν μετακόμισα μόνη μου, μου πέρασε αυτή η ανάγκη. Και δεν ημουν ποτέ πολύ ερωτευμένη μαζί του. Και εκείνος το κατάλαβε, οπότε χωρίσαμε 'κοινή συναινέση'.
Στο σχολείο που δουλεύω ήμουν η μόνη καινούργια. Ήταν όλοι πολύ καλοί μαζί μου. Ο Θ. ήταν ευγενικός αλλά σχετικά απόμακρος. Αν μου κίνησε το ενδιαφέρον αμέσως? Δε μπορώ να πω. Στην αρχή είχα να αντιμετωπίσω τόσα θέματα με τη δουλειά και τη νέα, ανεξάρτητη ζωή μου που αοπλώς το μυαλό μου δεν πήγε εκεί. Όμως, η αλήθεια είναι ότι το κορμί μου αντιδρούσε περίεργα ακόμα και όταν τον πλησίαζα στο ένα μέτρο. Με έκανε να νιώθω αμηχανία, που στην αρχή απέδιδα στο ότι ήμουν μικρή και καινούργια αλλά στη πορεία κατάλαβα ότι μου την έβγαζε μόνο εκείνος. Μέχρι τον Μάρτιο ήμουν με τον Β., οπότε μπλόκαρα κάθε άλλη εξήγηση σχετικά με την αδυναμία μου απέναντι στον Θ. Και ναι, η βέρα στο δεξί του χέρι δεν λειτουργούσε καθόλου διεγερτικά. Αντίθετα, ήταν ανασταλτικός παράγοντας ακόμα και για τη σκέψη μου. Μέχρι που ένα βράδυ, από τα τελευταία μας με τον Β., η εικόνα στο μυαλό μου ήταν του Θ. ενώ είχα από πάνω μου τον Β. Εκείνη τη στιγμή, νομίζω ότι ένιωσα τη γη να χάνεται και δεν ήταν εξαιτίας του Β. ακι της τεχνικής του. Αυτή η πρώτη αθώα φαντασίωση ήταν το πρώτο τουβλάκι σε ένα φαινομενικά άκακο σενάριο που θα σχηματιζόταν στο μυαλό μου αλλά σε λίγο καιρό κάποιος θα το έχτιζε στ' αλήθεια.