Δεν έχει συννεφιά

Καλό φθινόπωρο! Ήταν ένα όμορφο καλοκαίρι για εμένα, ελπίζω και για εσάς. Ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να γράψω ούτε λέξη όλον αυτό τον καιρό στο blog αλλά ελπίζω να μου το συγχωρέσετε. Πραγματικά ο υπολογιστής δεν άνοιξε ούτε ένα word τους τρεις τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην ανεμελιά και χαλάρωση που κατά κύριο λόγο ήταν τα βασικά συστατικά του φετινού καλοκαιριού. Ή ‘φταίει’ το ότι περνούσα καλά και έχω κάπως συνδέσει το blog με δύσκολες στιγμές και εξομολογήσεις. Πάντως, τώρα που αρχίζει η καινούργια σχολική χρονιά, ένιωσα πόσο μου είχε λείψει να γράφω και να επικοινωνώ μαζί σας.


Ξέρω ότι κάποιοι κάνουν μια νέα αρχή, όπως η Ziggy. Ελπίζω να είναι όπως την φαντάζεσαι και ακόμα καλύτερη! Κάποιοι άλλοι επιστρέφουμε στη βάση μας και μερικοί όπως εγώ αλλάζουμε βάση. Μετά από 3 χρόνια επιστρέφω στο ρόλο της φοιτήτριας, διατηρώντας όμως και το ρόλο της δασκάλας. Με δέχτηκαν σε μεταπτυχιακό του Παιδαγωγικού και έτσι πήρα απόσπαση για σχολείο της Αθήνας. Με αυτά τα δεδομένα και με ένα παιδάκι που το βοηθάω στο διάβασμα, οι 24 ώρες δεν θα είναι πλέον αρκετές. Επιστροφή επίσης στο πατρικό μετά από 2 χρόνια ανεξαρτησίας…χμμμ, να δούμε πως θα πάει αυτό. Και σταθερά εδώ και 4 μήνες ο Λ. Νιώθω πολύ διαφορετικά σ’ αυτή τη σχέση. Βασικά την πιστεύω πολύ. Θα μου πείτε, το καλοκαίρι όλα ωραία είναι και θα συμφωνήσω, κάτσε να πήξετε στις υποχρεώσεις τώρα που θα δουλεύετε/ διαβάζεις 15 ώρες τη μέρα…Εντάξει, θα δούμε. Αλλά δεν είναι σημαντικό που και οι δύο υπολογίζουμε ο ένας στον άλλο ότι θα βοηθάμε και λειτουργούμε ως μονάδες αποσυμπίεσης;

Ο Λ. συγκατοικεί με τον κολλητό του, τον Κ. Ήταν στην ίδια σχολή, εκεί γνωρίστηκαν και έγιναν φίλοι και μετά πήγαν μαζί για μεταπτυχιακό στην Αγγλία, σε άλλους κλάδους αλλά έδεσαν ακόμη περισσότερο. Με τον Κ. έχουμε μια σχέση που δεν θα την έλεγες ιδανική. Μάλλον δύσκολη. Από την μεριά του κυρίως. Ξαφνικά είδε τον κολλητό του να περνάει πολύ χρόνο με μία κοπέλα την οποία ερωτεύτηκε και εκείνη το ίδιο, είναι καλά μαζί, περνάνε πολύ χρόνο σε συναυλίες και σινεμά και ταυτόχρονα εκείνη είναι πολύ cool για να την καταλάβει. Τι εννοώ cool για να μη με περάσετε για ψώνιο. Ας πούμε δεν κάνω σκηνές ζηλοτυπίας, δεν τον πρήζω στα τηλέφωνα, δεν έχω πρόβλημα να βγαίνουμε χωριστά (το θεωρώ πολύ φυσικό να μην είμαστε αυτοκόλλητοι) και κατά βάση είμαι ο εαυτός μου (εντάξει στο πιο περιποιημένο και girlie, αλλά δεν το κάνω αγγαρεία, μου βγαίνει η κοκεταρία με τον Λ.). Δεν ξέρω πως ήταν οι κοπέλες του Κ. αλλά εμένα με βρίσκει ‘περίεργη’. Δεν το έχει πει έτσι βέβαια αλλά ψιλοφαίνεται.

Το καλοκαίρι πήγαμε 4 μέρες Φολέγανδρο με τον Λ. και περάσαμε τ-έ-λ-ε-ι-α, λιώσαμε στα ρακόμελα, στις βόλτες και στα μπάνια σε παραλίες που πας με καΐκι. Και είδαμε και τον Μανώλη Φάμελλο που μ’ αρέσει πάρα πάρα πολύ και έμαθα ότι είναι από εκεί και μ’ έπιασε ένα κάτι και άκουγα το cd την ‘Ευτυχία…’ όλο από την αρχή μέχρι το τέλος και έγραφα στίχους στο facebook. Πήγαμε και με τις κολλητές 4 μέρες Πελοπόννησο, Αρεόπολη, σαν road trip με το αμάξι μου, οδηγήσαμε εναλλάξ, ακούσαμε δυνατά μουσική και τραγουδήσαμε σαν να κρινόταν το μέλλον μας στο X-Factor. Ο μπαμπάς μου φαίνεται να έχει αναρρώσει πλήρως αλλά τον προσέχομε με τη μαμά μου. Γενικά λοιπόν όλα καλά. Καμία επαφή με τον Θ. Δεν τον σκέφτηκα καθόλου εκτός από την ημέρα που παρουσιάστηκα στο νέο μου σχολείο και τότε τον σκέφτηκα πολύ έντονα και ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να τον ακούσω αλλά συγκρατήθηκα. Δεν αξίζει να μπω σε κανένα τριπάκι. Κοιτάμε μπροστά, όσο Ράνια Θρασκιά και αν ακούστηκε αυτό. Καλή αρχή ή καλή συνέχεια, ότι σας εκφράζει!