(+) ή (-)?

Είναι 5 λεπτά που νιώθεις σαν να πρόκειται να αλλάξουν τη ζωή σου. Μπορεί και να μπορούν. Μπορεί να περιμένεις με μεγάλη ανυπομονησία να περάσουν. Μπορεί απ' την άλλη να μη θες να περάσουν ποτέ γιατί φέρνουν μία απάντηση που δε θες να ξέρεις. Η ίδια απάντηση που κάποιον θα τον κάνει πολύ ευτυχισμένο ενώ κάποιον άλλο πολύ δυστυχισμένο. 5 λεπτά που περιμένεις ένα συν (+) ή ένα πλην (-). 5 λεπτά που θα σoυ αποκαλύψουν πόσο σκατά τα έχεις κάνει, στη δική μου περίπτωση.
Είχα σκοπό να γράψω εδώ για το πόσο τέλεια πέρασα στο Λονδίνο, πόσο μου είχε λείψει η Ε. και να αφιερώσω και μία μικρή παράγραφο στην απόφαση που πήρα για τον Θ. και τη σχέση μου μαζί του. Αλλά τα σχέδια είναι για να ακυρώνονται. Είναι για να έρχεται κάτι και να στα ανατρέπει. Όπως γίνεται στη ζωή. Νομίζεις ότι τα έχεις όλα τακτοποιημένα και τσουπ, σου έρχεται ο οδοστρωτήρας.
Είμαι υπερβολική αλλά είναι γιατί ακόμα τρέμουν τα χέρια μου από το άγχος και την αγωνία. Σήμερα έκανα τεστ εγκυμοσύνης. Δεν είχα ξανακάνει ποτε ως τώρα, ούτε ποτέ είχα μπει καν στη διαδικασία να αναρωτηθώ μήπως είμαι έγκυος. Με λίγα λόγια, πρόσεχα. Είναι ένα πράγμα στο οποίο είμαι απόλυτη. Δεν θέλω να βρεθώ σε μία κατάσταση που θα είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Το σκέφτηκα πρώη φορά όταν η Δ. η κολλητή μου από τη σχολή ήρθε μια μέρα κάτωχρη στο μάθημα και μου ξεφούρνησε ότι ηταν έγκυος. Ήταν σε μια σχέση τριών μηνών και μόλις 20. Δεν υπήρχε περίπτωση να το κρατήσει. Κλείσαμε ραντεβού σε νοσοκομείο και έκανε έκτρωση. Είχα φάει όλα μου τα νύχια από το άγχος. Μονο όταν βγήκε και βεβαιώθηκα ότι ήταν καλά, ηρέμησα. Αλλά η ψυχολογία της ήταν άλια. Είχε ένα σωρό ενοχές και έναν μεγάλο φόβο ότι δεν θα ξαναέμενε έγκυος. Δεν μιλάμε ποτέ για αυτό, παρότι το ξέρουμε μόνο οι δυο μας, αλλά ξέρω ότι πάντα το σκέφτεται. Εκεί λοιπόν, όσο περίμενα να τελειώσει η επέμβαση, σκεφτόμουν ότι και εγώ στη θέση της το ίδιο θα έκανα, γιατί θεωρώ ότι το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο όταν δεν είσαι στις κατάλληλες συνθήκες είναι κακό και για σένα και για το παιδί. Αλλά μια έκτρωση δεν είναι ποτε ανώδυνη, ούτε απλό πράγμα. Οπότε πάντα πρόσεχα. Πάντα προφυλακτικό.
Να όμως που χαλάρωσα. Να που το εντονο πάθος σου θολώνει και την κρίση και όλα. Από τις πέντε ερωτικές μου επαφές με τον Θ. οι 3 ήταν χωρίς προφυλακτικό. Θεωρητικά βέβαια υπήρχε αυτό που λέμε διακεκομένη συνουσία αλλά αυτό δεν είναι σοβαρή προφύλαξη. Και όμως,δεν μου πέρασε απ' το μυαλό αυτό το ενδεχόμενο. Ούτε την τελευταία φορά, στο αμάξι, μετά τον γάμο που δεν τηρήθηκε ούτε αυτό το 'ελλιπές' μέτρο. Και ενώ για ένα μήνα δεν είχα περίοδο, επειδή ο κύκλος μου είναι ασταθής,δεν έδωσα σημασία. Κάπου να πω την αλήθεια είχα ξεχάσει και τις μέρες. Και έτσι στο ταξιδάκι μου ημουν όλο χαχαχα και χουχουχου, μες στην τρελή χαρά. Γύρισα ταλαιπωρημένη στο σπίτι εδώ και πήγα σχολείο με 3 ώρες ύπνου. Όλα καλά μέχρι που έβγαλα τα άντερά μου την Παρασκευή. Όλο το σαββατοκύριακο ήμουν μες στις αναγούλες. Η αλήθεια είναι ότι στα παιδιά κυκλοφορεί μια ίωση με εμετούς και θεώρησα αρχικά ότι με κόλλησαν. Αλλά μετά από το χθεσινό πρωινό ξύπνημα με μια ζαλάδα που γύριζε όλο το δωμάτιο΄, μου καρφωθηκε η υποψια. Έχουν περάσει δύο μήνες από την επαφή μου με τον Θ. Δεν έχω περίοδο αυτούς τους μήνες. Τώρα έχω εμφανίσει ζαλάδες, εμετούς και αναγούλες. Έπαθα μια κρίση πανικού. Είναι δυνατόν να έχω φερθεί τόσο ανώριμα και ηλίθια? Να μείνω έγκυος μην έχοντας καν σχέση? Σήμερα πήγα σε άλλο χωριό και πήρα από το φαρμακείο τεστ εγκυμοσύνης. Δεν ήθελα να πάω εδώ γιατί τα κουτσομπολιά δεν αργούν. Γύρισα σπίτι και το έκανα κατευθείαν. Δεν άντεχα λεπτό να μην ξέρω.
5 λεπτά..Περιμενοντας ένα συν ή ένα πλην. Έφαγα πάλι όλα μου τα νύχια από την αγωνία. Παρακαλούσα να βγει αρνητικό. Ήμουν μόνη γιατί εγώ το είχα επιλέξει αλλά ειλικρινά δεν ηξερα τι θα έκανα αν έδειχνε θετικό. Μου δόθηλε χάρη λοιπόν. Βγήκε αρνητικό. Εβαλα τα κλάμματα από ανακούφιση. Έκανα και δεύτερο για σιγουριά. Πλην. Ανάσανα ελεύθερα. Καμιά απόφαση δεν έχει σημασία πια. Από τύχη δεν μπήκα στο δίλημμα μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και δεν σκοπεύω να κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Ποτέ ένα αρνητικό πρόσημο δεν ήταν τόσο καλοδεχούμενο.

Αξίζει?

Έρχεται λοιπόν κάποτε η ώρα να πάψεις να ζεις μόνος σου την ιστορία..Το σενάριο αποκτά συν-γραφέα. Μέχρι τώρα σκεφτόσουν μόνο (για) τον εαυτό σου αλλά κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να μπεις στη θέση του άλλου. Ήρθε η στιγμή αυτή και για μένα. Ήρθε η ώρα που πρέπει να μιλήσω με τον έτερο πρωταγωνιστή. Αυτή που τα γυναικεία περιοδικά σε παροτρύνουν και τα αντρικά την απεύχονται: 'Που πάει η σχέση μας?' Βέβαια στη δική μου περίπτωση δεν υφίσταται σχέση. Άρα το ερώτημα είναι 'Τι κάνουμε τώρα?' Όπου τώρα είναι η κατάσταση που έχουμε φτάσει. Την οποία έχω αμελήσει να περιγράψω εδώ γιατί συνέβαιναν διάφορα και με αποσπούσαν από το διάβασμα.
Τα γράφω αυτά καθισμένη στο παιδικό δωμάτιο του πατρικού μου στην Αθήνα. Να σας θυμίσω ότι αύριο πρωι πρωι πετάω για Λονδίνο. Έχω έναν απίστευτο ενθουσιασμό που μετριάζει αρκετά τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό μου την τελευταία εβδομάδα. Ταυτόχρονα ακούω την διασκευή του Μαζωνάκη στο παλιό εκείνο τραγούδι των ΟΠΑ, 'Όπως χτυπάει η καρδιά μου κάθε βράδυ, κάθε χτύπος είναι και ένα σου χάδι, είναι και ένα σου σημάδι'. Κάπως έτσι αισθάνομαι όταν είμαι μαζί με τον Θ. Και εννοώ κάθε φορά που είμαστε στον ίδιο χώρο, χωρίς καν να αγγιζόμαστε. Από την αρχή τόνισα ότι αυτό που είχαμε ήταν κατά βάση σεξουαλικό, μια χημεία που δεν την έχω συνατήσει μέχρι τώρα. Και μπορεί καθώς ο καιρός περνάει να δημιουργούνται καινούργια πράγματα ανάμεσά μας, όμως η ένταση του πάθους παραμένει αμείωτη. Και δεν θα πω ψέματα. Μ'αρέσει πολύ αυτή η ένταση που βιώνω. Μ'αρέσει που μου δημιουργεί αυτήν την αναστάτωση. Και οι δεύτερες σκέψεις σχετικά με την γυναίκα του, την μη διαθεσιμότητά του και την κατάσταση μας γενικά δεν αρκούν για να με κάνουν να ξενερώσω. Δεν θέλω να αφήσω αυτές τις στιγμές πάθους που έχουμε μοιραστεί. Συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες ότι ένας από τους λόγους που ήμουνα σε χάλια διάθεση ήταν το ότι πίστευα ότι δεν θα ξαναέκανα σεξ μαζί του. Ακούγεται πολύ φτηνό? Δεν ξέρω...Απλώς ξέρω ότι δεν συμβαίνει συχνά να συναντάς μια σούπερ σεξουαλική χημεία, που ακόμα και τις συνθήκες που βρισκόμασταν εμείς να σε κάνει να παραμιλάς. Δεν με νοιάζει αν θα αρκούμαι σε σεξ ενός τετάρτου. Σε άβολη θέση. Με τα ρούχα. Μου αρέσει. Δεν θέλω να το σταματήσω. Και όσο δεν απαιτώ κάτι άλλο από εκείνον, όσο δε στερώ το χρόνο του από την επίσημη ζωή του, δεν μπορώ να αυτομαστιγωθώ.
Αυτά συνειδητοποίησα πολύ πρόσφατα και ήμουν έτοιμη να του δώσω ένα σήμα ότι τον θέλω αλλά με πρόλαβε εκείνος. Μου είπε ότι θέλει να μιλήσουμε. Μετά από ένα μήνα σχεδόν που ανταλλάσσαμε τυπικότητες. Μετά από την αλλαγή που είχα διαισθανθεί. Μετά από εκείνο το χαρακτηριστικό κούνημα του κεφαλιού στη φράση 'θα πρέπει να βλέπει κάθε μέρα αυτή που ερωτεύτηκε χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα'. Οκ, να μιλήσουμε. Που αλλού? Στη περίφημη αίθουσα υπολογιστών. Μόλις μπήκαμε, τάχα για να διαβάσουμε την καινούργια εγκύκλιο, ένιωσα παράξενα. Πλέον την έχω συνδέσει με σεξ. Αλλά τώρα πήραμε δυο καρέκλες και καθήσαμε ο ένας απέναντι από τον άλλο με τον πάγκο των υπολογιστών ανάμεσά μας. Κλασσικά στην αρχή δεν μιλούσε κανείς. Δεν κρατήθηκα και του είπα ότι είμαστε καλύτερα σ'αυτήν την αίθουσα όταν δεν μιλάμε. Με κοίταξε και μου απάντησε ότι με το ζόρι κρατιέται να μην έρθει επάνω μου. Πριν προλάβω να του πω να μην αντιστέκεται, ότι εγώ δεν έχω θέμα με αυτό που μας συνέβαινε, μου πέταξε ότι δεν του αρκεί πια.
'Τι εννοείς? Θες να το μετατρέψουμε σε κανονική παράνομη σχέση? Δεν μπορώ και δεν θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία.' Μες στο μυαλό μου, ένα μέρος μου ήθελε να μου απαντήσει 'ναι', για να τον δω σαν ένα ακόμα παντρεμένο που περνάει μια πρώτη κρίση και βρίσκει μια μικρούλα, έτσι ώστε να το δώ σαν κάτι μη ξεχωριστό, μπας και κατευνάσω λίγο τα συναισθήματά μου. Αλλά το ξέρω ότι δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες. 'Όχι,δεν θέλω αυτό. Δεν αξίζει ούτε σε σένα, ούτε στην Κ. (σύζυγος), ούτε εγώ ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Αλλά δεν μπορώ να σε βλέπω και να μη σ'αγγίζω. Και η σκέψη ότι θα σε έχω για ένα τέταρτο και μετά θα κάνω σαν να είσα μια απλή συνάδελφος, με τρελαίνει.' Του είπα οτι αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα. Δεν γίνεται να συμβιβαστούν οι δύο αυτές καταστάσεις. Ή θα πάψουμε να κάνουμε το οτιδήποτε και θα ξεχάσουμε ότι έγινε ποτέ και έτσι κι αλλιώς σε λίγους μήνες θα φύγω ή θα βρισκόμαστε εδώ και θα κάνουμε σεξ χωρις καμία κουβέντα και καμία δέσμευση μέχρι ένας από τους δυο μας να το βαρεθεί και να πει τέρμα. Εγώ μπορώ να αντέξω και τις δύο εκδοχές. Αν και θα προτιμούσα τη δεύτερη. Του το είπα ξεκάθαρα. Και ενώ στα αυτιά των περισσότερων θα ακουγόταν πολύ πρόστυχο, εκείνος το κατάλαβε. 'Δε θέλω να κάνουμε σχέση, δεν θέλω να χωρίσεις τη γυναίκα σου, δεν θέλω να μου αφιερώνεις χρόνο από την ζωή σου.' Αυτό πάνω κάτω ήταν το δικό μου μερος στη συζήτηση. Και ήμουν απόλυτη. Σηκώθηκα και έφυγα. Απλώς δεν αντεχω να μπω στη διαδικασία να  ακούσω αυτό που θα μου  έλεγε αν καθόμουν. Δε θέλω να με νοιάζει αν με έχει ερωτευτεί. Δεν έχει χώρο για μένα και εγώ δεν έχω διάθεση να γίνω επισήμως η άλλη.
Στο ταξιδι θα είμαι με την κολλητή μου, θα δω μια τέλεια πόλη, θα περάσω τέλεια και θα διαπιστώσω ότι δεν αξίζει να μπω σε διαδικασίες κρυφτού. Δεν αξίζει. Δεν αξίζει. Ούτε και για να δω πως θα είναι να κάνουμε έρωτα κανονικά μια φορά. όχι, δεν αξίζει. Δεν αξίζει. Αξίζει?

Οι φίλοι

Καλό μήνα!Πήρε κανείς είδηση ότι έρχονται απόκριες?Μάλλον όχι. Εγώ προσωπικά είχα από μικρή μια αντιπάθεια προς αυτή τη 'γιορτή'. Βαριέμαι να μεταμφιέζομαι. Και πάνω απ'όλα μου τη δίνει η Καθαρά Δευτέρα..δεν τρώω τίποτα από τα παραδοσιακά φαγώσιμα εκτός από τη λαγάνα και δεν είμαι του αετού. Ούτε του πικ νικ. Ούτε των δημοτικών τραγουδιών που παίρνουν την εκδίκησή τους εκείνη τη μέρα. Με λίγα λόγια τη βαριέμαι!!!! Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που εκείνο το τριήμερο θα είμαι κάπου πολύ πολύ μακριά..Πετάω για Λονδίνο!!!Πάω στην κολλητή μου την Ε. που σας είχα αναφέρει ότι κάνει μάστερ στα Οικονομικά. Είναι στο LSE (London School of Economics) και εγώ είχα κλείσει τα εισιτήρια από την ώρα που πήγε (Σεπτέμβρη δηλαδή) για να μην πληρώσω το βάρος μου σε χρυσάφι αν το άφηνα τελευταία στιγμή. Είναι η πρώτη φορά που θα πάω Αγγλία και έχω ενθουσιαστεί. Αλλά μεταξύ μας, και στο Τιμπουκτού να πήγαινα, πάλι ενθουσιασμένη θα ήμουν γιατί μου έχει λείψει η Ε. Πάρα πολύ! Είμαστε φίλες εδώ και 12 χρόνια. Από όταν καθίσαμε μαζί στην πρώτη Γυμνασίου. Εκείνη ήταν πολύ μαζεμένη, εγώ πιο καπετάν φασαρίας. Η Ε. έβγαζε 19.9 και πολλοί την έλεγαν 'φυτό'. Εγώ τη θαύμαζα για το μυαλό της. Ασχολιόταν πάντα με πράγματα που για μας φάνταζαν πολύ σοβαρά για την ηλικία μας αλλά εκείνη ήταν ώριμη και καλλιεργημένη. Βοηθούσε τους πάντες και για μένα έχει σταθεί σε πολλά. Περάσαμε σε διαφορετικές σχολές αλλά παρότι κάναμε και νέες παρέες (και φιλίες) δεν σταματήσαμε να είμαστε εκεί η μία για την άλλη. Όταν πήρε υποτροφία για το μάστερ στην Αγγλία έκλαιγε από τη χαρά της. Και εγώ μαζί! Στέλναμε κάτι θηριώδη email στις αρχές με όοοοοοοολες τις λεπτομέρειες της ζωής εκεί και εδώ, τα της προσαρμογής κτλ. Ευτυχώς ανακαλύψαμε το skype και μιλάμε κανονικά, γιατί πιάστηκαν τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο. Η Ε. πέρασε μια ζόρικη ερωτική απογοήτευση πέρσι και δεν ήμουν Αθήνα να κάνουμε τα κλασσικά που βλέπεις στα σήριαλ (λιώνουμε στον καναπέ, τρώμε κουβάδες παγωτού, πίνουμε μέχρι σκασμού). Τώρα είναι καλά αλλά νομίζω ότι ένας από τους λόγους που χάρηκε τόσο πολύ που φεύγει ήταν που θα έβαζε μια απόσταση στο παρελθόν της.
Έτσι λοιπόν, θα φύγω Πέμπτη μεσημέρι από εδώ, θα πάω με Κτελ μέχρι την Αθήνα (δεν παίρνω αμάξι γιατί στην επιστροφή θα είμαι πτώμα για να οδηγήσω τρεις ώρες και..) και Παρασκευή πρωί πετάω! Στο σχολείο ευτυχώς έχουμε πάρτυ μασκέ την Παρασκευή οπότε μου δώσανε άδεια! Δευτέρα μεσημέρι θα'μαι Αθήνα, ένας ύπνος στα κτελ και Δευτέρα βράδυ πίσω.
Έκανα αρκετές μερούλες να γράψω γιατί είχα μια επίσκεψη έκπληξη! Θυμάστε που έλεγα ότι νιώθω μόνη και θα ήθελα κάποιον να έχω παρέα κτλ? Οι φίλοι σου μερικές φορές έχουν ένστικτο (ή ακουγόμουν πολύ χάλια στο τηλέφωνο-παίζει και αυτή η εκδοχή). ΄Ετσι, την Τετάρτη βγαίνοντας από το σχολείο, βλέπω μπροστά μου τον Α. με ένα σακ βοαγιάζ στον ώμο και ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά (που τα σκέπαζε το σκουφί του γιατί είχε προφανώς ψοφήσει από το ψοφόκρυο που έκανε την προηγούμενη εβδομάδα). Νομίζω πως γίναμε λίγο θέαμα γιατί εγώ έτρεξα κατά πάνω του φωνάζοντας 'τι λες τώρα' και κάναμε σα χαζά. Τα παιδιά μου την επόμενη μέρα μου λέγανε ανάμεσα σε πνιχτά γελάκια 'κυρία ήρθε το αγόρι σας?' και ναι ο Α. θα μπορούσε άνετα να είναι το αγόρι μου αν δεν του αρέσανε τα αγόρια. Επίσης έχει την χαρά να είναι ακόμα φοιτητής και έτσι έχει ελεύθερο χρόνο και τη δνατότητα να επισκεφτεί τη μοναχική του φίλη! Έμεινε μέχρι χτες, όπου το μεσημέρι τον έβαλα στο Κτελ για Αθήνα. Περάσαμε τέλεια. Κάναμε εξορμήσεις στη γύρω περιοχή, φάγαμε σε παραδοσιακές ταβέρνες, μαγείρεψε ο έναας στον άλλο, ήπιαμε κρασί, κατεβάσαμε σήριαλ και είδαμε ταινίες, είπαμε τον πόνο μας, δηλαδή εκείνος τον δικό του γιατί εγώ σ'αυτό τον τομέα σφίγγα. Δεν μπόρεσα να του το πω. Είναι χαζό, ίσως, γιατί ο Α. έχοντας νιώσει σε πολλές περιπτώσεις την απόρριψη και την κριτική για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, θα ήταν ο τελευταίος από το περιβάλλον μου που θα με έκρινε.Αλλά δεν μου βγήκε. Προτίμησα να απολαύσω την παρέα του και να αφήσω τις εξομολογήσεις για αυτό εδώ το blog.
Αυτό το post ήταν μια παρένθεση στην ιστορία. Υπάρχει μία εξέλιξη που θα τη γράψω μόλις τελειώσω τα διορθώματα του τεστ Μαθηματικών.