Λίγο πριν τα χαρούμενα Χριστούγεννα

Δεν έγραψα όταν κλειστήκαμε στο δωμάτιο των Υπολογιστών και κάναμε σεξ πάνω στους μεγάλους πάγκους. Ούτε όταν μας έπιασε τρέλα και κλειδωθήκαμε σε μία τουαλέτα την ώρα του κενού μας (εκείνου η τάξη είχε γυμναστική, η δική μου Αγγλικά). Ναι, υπήρχε ρίσκο, κάπως υπολογισμένο όμως. Η αίθουσα υπολογιστών κλειδώνει και κανείς δεν ασχολείται μαζί της. Tην ώρα που είχαμε κενό, δεν είχε κανείς άλλος. Ακόμα και ο διευθυντής ήταν σε τάξη. Αυτή η κατάσταση μεταξύ εμού και του Θ. είναι μια καθαρά σαρκική εξάρτηση. Δεν αντέχω να προχωρήσει ούτε ενα βήμα παραπέρα. Δεν έχω καμία όρεξη να μεταμορφωθώ σε κάποια που περιμένει πάνω από το τηλέφωνο για ένα ραντεβού. Που παίρνει από απόκρυψη, που σταματάει τη δική της ζωή για λίγες στιγμές κρυφτού. Όχι. Ο χώρος μας είναι η δουλειά μας. Μόνο εκεί επιτρέπεται να έχουμε πρόσβαση ο ένας στον άλλο. Μόνο για ένα 15 λεπτο σεξ. Δεν κάνουμε έρωτα. Δεν έχουμε χαιδέψει ο ένας τον άλλο τρυφερά, δεν έχουμε πει λόγια, δεν έχουμε δει τα σώματά μας γυμνά. Είναι πάντα με ρούχα παραμερισμένα πρόχειρα, με κοφτές ανάσες και με ένα δυνατό οργασμό. Πάνε τρεις μήνες και το έχουμε κάνει 5 φορές. 4 στο σχολείο. Αλλά σήμερα θέλω να γράψω για αυτή τη μία που έγινε εκτός.
Μια συνάδελφος παντρεύτηκε. Γάμος σε επαρχία. Πούλιες και τουαλέτες σαν να είσαι στη κακή εκδοχή των Όσκαρ. Είμασταν φυσικά καλεσμένοι όλοι οι συνάδελφοι, μετά των οικογενειών τους. Ο Θ. ήρθε με την γυναίκα του. Εγώ πήγα μόνη. Ως μία εκθαμβωτική single 25χρονη που έκανε τα βλέμματα να στραφούν επιδεικτικά πάνω της. Σε μία φάση που κοπελίτσες μικρότερες από μένα ήταν ντυμένες στα σατέν και τις μακριές τουαλέτες, εγώ ήμουν η προσωποποίηση της Carrie Bradshaw. Μίνι στράπλες μπλε ελεκτρίκ φόρεμα με σκούρες κόκκινες βελούδινες γόβες και κόκκινο παλτό. Μαλλιά σπαστά λίγο κάτω απ'τους ώμους αφημένα να κυματίζουν φυσικά. Κόκκινο κραγιόν και μάσκαρα, κανένα αξεσουάρ. Έκανα μπαμ ότι είμαι Αθηναία, ότι μ' αρέσει η ζωή μου, ότι ειμαι ακομπλεξάριστη και ότι έχω σκοπό να περάσω καλά. Ήξερα ότι είχα τη δύναμη στα χέρια μου αλλά να την κάνω τί? Δεν υπήρχε κανένας εκεί να με ενδιαφέρει, εκτός από τον Θ. φυσικά, τον οποίο όμως δεν ήθελα να προκαλέσω. Όχι. Δεν ήθελα να του περάσω το μήνυμα 'κοίτα τι νέα και κούκλα είμαι και κάνε τη σύγκριση με τη γυναίκα σου'. Ήθελα απλώς να δει ποια είμαι. Πέρα από την εικόνα της δασκάλας και της συναδέλφου. Ποια είναι αυτή η τύπισσα που κολλάει στον τοίχο? Πως είναι έξω από το σχολείο? Τί της αρέσει? Πώς διασκεδάζει?
Το τραπέζι του γάμου είχε λίγο απ' όλα. Και λίγο έντεχνα στην αρχή, και αρκετά παραδοσιακά και τσιφτετέλια και ζειμπέκικα. Δεν χορεύω τέτοιου στυλ. Η γυναίκα του χόρεψε. Αυτός όχι. Καθόταν σχετικά σιωπηλός. Εγώ παρότι δεν χόρεψα, ήμουν η ψυχή της παρέας. Έκανα σχόλια, γελούσα, τραβούσα φωτογραφίες και βιντεάκια και φαινόταν να περνάω καλά. Δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι όμως, έτσι ντυμένος με σακάκι και πουκάμισο, χωρίς γραβάτα, απίστευτα γοητευτικός, λιγομίλητος αλλά με την κατάλληλη ατάκα την κατάλληλη στιγμή. Και σκεφτόμουν ότι μετά από 3 μέρες δεν θα τον έβλεπα για 15 μέρες. Θα μου έλειπε? Έπιανα μερικές φορές το βλέμμα του ανεξιχνίαστο πάνω μου. Τι σκέφτεται εκείνος? Υπάρχουν στιγμές που επιθυμώ όσο τίποτα να μπω στο μυαλό του. Αυτή ήτανε μία από αυτές. Είναι μια περίεργη νύχτα. Νιώθω διαφορετικά.
Η γυναίκα του φεύγει πιο νωρίς γιατί δεν θέλει ν'αφήσει άλλο τη μητέρα της να προσέχει τον μικρό. Ο Θ. είναι έτοιμος να πάει μαζί της αλλά εκείνη επιμένει ότι εκείνος πρέπει να καθήσει κι άλλο αφού είναι δική του συνάδελφος και θα ήταν αγένεια να φύγει. Φεύγει με ένα φιλικό ζευγάρι και ο Θ. μένει μόνος απέναντί μου και τα μάτια του τώρα είναι κάπως πιο σκοτεινά. Δεν έχει πιει σχεδόν καθολου ενώ εγώ αρκετά. Έχω αυτή την ευχάριστη ζάλη του ποτού χωρίς να έχω μεθύσει. Αποφασίζω μετάαπό καμιά ώρα να φύγω και εγώ. Ο Θ. προσφέρεται να με πάει σπίτι -'που να βρίσκεις ταξί τέτοια ώρα, άλλωστε και εγώ πρέπει να πάω σπίτι' μου λέει μπροστά στους υπόλοιπους. Χαιρετάμε αλλά όλη αυτή την ώρα νιώθω ένα ελαφρύ τρέμουλο. Μπαίνω στο αμάξι και ξεκινάμε. Οδηγεί αμίλητος και σκέφτομαι ότι θα με αφήσει σπίτι και θα πάει να κάνει έρωτα στη γυναίκα του. Μία πρώτη σουβλιά. Απόψε τον θέλω πολύ.
Σταματάει το αμάξι και είμαστε σε μία ερημιά. Μπορεί να ακουστεί ανόητο αλλά πραγματικά δεν μπορούσα να καταλάβω αν είχε σκοπό να μείνουμε μόνοι ή ήθελε να κάνει μία παύση σ'αυτή τη πνιγηρή σιωπή. Ασυναίσθητα, έχουμε ακουμπήσει και οι δύο το κεφάλι στο μαξιλαράκι του καθισματός μας. Έχω κλείσει τα μάτια όταν τον ακούω να λέι 'Θα τρελαθώ ρε π...η μου' και με φιλάει με τόση ανάγκη που μου κόπηκε η ανάσα. Σε δευτερόλεπτα είμαι πάνω του στο κάθισμα και ενώ για άλλη μια φορά δεν έχουμε βγάλει ρούχα αλλά μόνο παραμερήσει, δεν μιλάμε εκτός από 'Σε θέλω' και τα φιλιά μας είναι σαν να καταβροχθίζουμε ο ένας τον άλλο (ότι κάναμε και τις άλλες 4 φορές στο σχολείο) αυτή τη φορά κάτι έχει αλλάξει. Όταν τελειώνουμε, μένουμε για λίγο παραπάνω αγκαλιασμένοι και όταν βάζει μπρος το αμάξι και με αφήνει σπίτι κάνω τη σκέψη πως θα ήταν αν έμπαινε μέσα.
Ξέρω ότι μπαίνω σε επικίνδυνα νερά. Ίσως τελικά αυτές οι γιορτές να μου χρειάζονται.