Μπίλιες

Σας αρέσει ο τίτλος σήμερα? Εγώ και τώρα που κάθομαι να το γράψω ακόμα δεν το πιστεύω το σκηνικό που έζησα το σαββατοκύριακο. Ας τα πάρω απ'την αρχή, με μία ερώτηση σε σας καλοί μου. Έχετε τσακωθεί ποτέ με φίλο/η σας? Σοβαρά όμως. Να μη μιλήσετε για κάποιες μέρες και τέτοιο σκηνικό..να διαφωνήσατε έντονα, όχι για το αν θα πάτε για ποτό Γκάζι ή Κολωνάκι. Λοιπόν εγώ ποτέ ως τώρα..Βασικά, να πω την μαύρη μου αλήθεια, εκτός από τσακωμούς με γονείς, παίζει να μην έχω τσακωθεί σοβαρά με άνθρωπο. Οκ, μπορεί να είμαι ξενέρωτη, μετριοπαθής (διαλλακτική το λένε επίσημα), είμαι και εγώ εύκολος άνθρωπος βρε παιδί μου, αν δε με τσιγκλίσεις πάρα πολύ δεν πρόκειται να ακουστώ. Ειδικά με φίλους μου δεν είχα ποτέ ούτε μια αψιμαχία (εκτός από αυτές που αναφέρω παραπάνω-αν θα πάμε για ποτό ή για φαΐ και γιατί δεν μπορούμε να συντονιστούμε να πάμε ένα θέατρο της προκοπής). Αλλά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Από εκεί που δεν το περιμένεις.
Όλα προμήνυαν ένα όμορφο τριήμερο. Οι γονείς μου είχαν πάει μια εκδρομή στο εξοχικό κάποιων φίλων τους, ο Λ. δεν είχε πολύ δουλειά και εγώ είχα ξεμπερδέψει με εργασίες για το μεταπτυχιακό και ετοιμαζόμουν να απολαύσω τρεις μέρες μακριά από την πολύβουη σχολική τάξη και τα ιδιαίτερα. Ένιωθα ότι τη χρειαζόμουν αυτή την ανάπαυλα γιατί είμαι τόσο φορτωμένη όλο αυτό το διάστημα που κάθε κενό στις υποχρεώσεις φαίνεται υπέρ-δελεαστικό. Έτσι απέρριψα την πρόταση του Λ. για κάποιο τριήμερο, του αντιπρότεινα να περάσουμε τριήμερο στο σπίτι μου, και απλώς να βγαίνουμε βόλτες, να δούμε φίλους και να λιώσουμε και λίγο σπίτι. Δέχτηκε χωρίς κόπο. Έτσι, 'μετακόμισε' σε μένα και Πέμπτη βράδυ είδαμε DVD, παραγγείλαμε πίτσα και περάσαμε σούπερ. Η έκπληξη για μένα ήταν όταν η κολλητή μου Δ. μου έστειλε μήνυμα ότι έρχεται Αθήνα για το τριήμερο. Θα ήταν εδώ Παρασκευή απόγευμα και είχε λέει σούπερ νέα να μου πει. Κάτι μέσα μου ήξερε τι νέα ήταν αυτά και εμένα δεν μου φαίνονταν και τόσο σούπερ.
Flash back: Να σας θυμίσω ότι η Δ. είναι η φίλη μου που είμαστε συνάδελφοι, τη γνώρισα στη σχολή και είναι διορισμένη στην επαρχία. Παρότι φέτος είχε τα μόρια να έρθει Αθήνα, επέλεξε να παραμείνει στο χωριό που έχει διοριστεί γιατί ερωτεύτηκε. Όταν είχα πρωτοπάει να την δω πέρσι, είχα γνωρίσει τον καλό της. Και δεν μπορώ να πω ότι τον συμπάθησα ιδιαίτερα. Νομίζω ούτε και εκείνος. Και πριν προλάβει κανείς σας να σκεφτεί ότι είμαι μια κλασσική Αθηναία που κρίνει αφ' υψηλού το παιδί απ'το χωριό να σας πω ότι δεν ισχύει. Κατασυμπάθησα τον γιο της σπιτονυκοκοιράς της, τον ντόπιο διευθυντή της και άλλα πολλά άτομα. Όμως τον ελαφρώς μάτσο τριαντάρη με το i-phone που στραβοκοίταζε τη φίλη μου επειδή φορούσε ένα φορεματάκι κοντό δεν τον συμπάθησα. Και που όταν στη συζήτηση μας αναφέρθηκε ο γκέι κολλητός μου Α. έκανε ένα μορφασμό απέχθειας. Φορτώνω εγώ σταδιακά, αλλά για χάρη της Δ. που μοιάζει πολύ χαρούμενη στη σχέση της δε λέω τίποτα. Κάνω πολιτισμένη συζήτηση και την ακούω τις μέρες εκείνες να μου λέει πόσο την προσέχει, τι καλά που περνάνε και πόσο τον έχει ερωτευτεί. Εμένα μου φαίνονται λίγο περίεργα όλα αυτά αλλά επειδή εκείνο τον καιρό εγώ βρισκόμουν στη φάση με τον Θ. σκέφτηκα να μην της το χαλάσω, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής ποια ήμουν εγώ που θα κρίνω τις επιλογές της, ειδικά με δεδομένες τις δικές μου επιλογές σε εκείνη τη φάση. Μέσα μου όμως πίστευα ότι δεν θα μείνουν για πολύ μαζί. Και κάθε φορά που την άκουγα στεναχωρημένη στο τηλέφωνο, θυμωμένη ή κλαμένη από τους καυγάδες τους, σκεφτόμουν, θα'ρθει Αθήνα και θα τον αφήσει πίσω της. Να, όμως που το καλοκαίρι μου σκάει το παραμύθι ότι δε ζήτησε μετάθεση και πέρασε εκεί το περισσότερο καιρό του καλοκαιριού και πήγαν και οι γονείς της και άρχισε να σοβαρεύει το πράγμα. Μέσες άκρες της μίλησα τότε. Αλλά ήταν ερωτευμένη. Και δεν άκουγε. Έβρισκε δικαιολογία για την κάθε του ζήλια, για τον κάθε περιορισμό, για το ασφυκτικό του φέρσιμο, για την σταδιακή αποκοπή της από τους φίλους της. Άκουγε τις συνομιλίες μας στο κινητό σε hands free, πράγμα που εκείνη δεν παραδέχτηκε ποτέ αλλά εγώ το κατάλαβα. Αλλά αυτούς τους μήνες η δουλειά, η σχολή, ο Λ. με απασχόλησαν τόσο, που το αμέλησα το θέμα, το άφησα , δεν με παίρνεις τηλέφωνο, δε σε παίρνω κ εγώ τόσο συχνά, αλλά ρε π...η είσαι η κολλητή μου, και να χαθούμε για λίγο δεν αλλάζει τίποτα.
 Έτσι φτάσαμε σ' αυτό το σαββατιάτικο πρωινό που συναντηθήκαμε όλο χαρά στα Public, μια μέρα ηλιόλουστη, που είχα διώξει τις ανήσυχες σκέψεις και ήμουν έτοιμη να απολαύσω έναν καφέ με τη φιλενάδα μου. Αμ δε. Με το που με βλέπει, αγκαλιές, φιλιά και στο καπάκι 'Μάντεψε..παντρεύομαι'. Γκντουπ. όχι, δεν έπεσα εκεί επιτόπου, αλλά το effect ήταν το ίδιο. Πρέπει να πάγωσα λιγάκι, άργησα να χαμογελάσω, πάντως δεν έγινε η κλασσική σκηνή που οι κολλητές αγκαλιάζονται και χοροπηδάνε σα τα χαζά στη μέση του δρόμου όταν συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό. Η Δ. έγινε και αυτή με τη σειρά της παγοκολώνα και βρεθήκαμε στην αρχή να μιλάμε σα δύο απλώς γνωστές που λένε χλιαρά τα νέα τους. Να μην σας τα πολυλογώ, σε μία φάση δεν άντεξα, της είπα ότι θα της μιλήσω ειλικρινά και της εξέφρασα τους φόβους μου για αυτό το βήμα. Ήταν σίγουρη για αυτόν τον άντρα? Για τις βάσεις της σχέσης του? Ήταν πολύ ευτυχισμένη μαζί του? Ταίριαζαν? Μπορούσε να ζήσει όλη τη ζωή της στην επαρχία? αυτές ήταν οι απλές ερωτήσεις γιατί τις άλλες που έκαιγαν τη γλώσσα μου και τις καταχώνιαζα μέσα μου δεν τις είπα. Αντέχεις να σε ζηλεύει τόσο πολύ? Να σε παίρνει 10 τηλέφωνα την ώρα? Να κάνει καυγά αν δεν απαντήσεις σε κάποιο μήνυμά του στο καπάκι? Να κακολογεί τους δικούς σου ανθρώπους? Να κλείνει το μυαλό σου που εσύ είχες ανοίξει με την πείρα?
Η Δ. έγινε έξαλλη. Με κατηγόρησε ότι είμαι εγωίστρια, ότι τη ζηλεύω. ότι δε συμπάθησα ποτέ τον μέλλοντα σύζυγο και διάφορα άλλα. Μου είπε ότι δεν ξέρει αν θα με καλέσει στο γάμο. Μου είπε ότι έχω αλλάξει και δεν με αναγνωρίζει. Μέσα μου σκεφτόμουν : 'Αν ήξερε για τον Θ. θα μου το κοπάναγε, θα με έλεγε ξεδιάντροπη. Τι καλά που δεν ξέρει.'
Πήγε η κάθε μια σπίτι της. Πήρα την Ε., υπεραστικό, Λονδίνο και της τα έλεγα κλαίγοντας. Ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα μαλώναμε έτσι με την Δ. Ο Λ. είναι σίγουρος ότι η Δ. θα δει ότι δεν πάει, έχρι τα Χριστούγεννα που είναι ο γάμος και θα τον ακυρώσει και θα ξαναγίνουν τα πράγματα μεταξύ μας όπως παλιά. Εγώ φοβάμαι ότι κάτι έχει σπάσει. Και αν έχει σπάσει ρε παιδιά, ξανακολλάει?

Και η ζωή συνεχίζεται..

Hallo, hallo, hallo...βρήκα δυο στιγμές ησυχίας και απομόνωσης και κάθομαι επιτέλους να γράψω..Το περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία γιατί έχω ένα σκασμό νέα να πω και τόσο καιρό δεν έβρισκα τον χρόνο να τα γράψω. Τώρα όμως είμαι εδώ και ξεκινάω.
Λοιπόν μπορεί να το έχετε καταλάβει αλλά έχω κολλήσει με τον Λ. Νομίζω ότι ξεκίνησα πολύ χαλαρά, δηλαδή θυμάστε πως ξεκίνησα, με τι συναισθηματικές αποσκευές..τέλος πάντων, βγαίναμε στην αρχή πιο πολύ γιατί τον πήγαινα πολύ σαν τύπο και τελικά κατάλαβα ότι μετράει πάρα πολύ αυτό στην πορεία της σχέσης..και να μπορείτε να γελάτε με τα ίδια πράγματα, να έχετε έναν κοινό κώδικα, σε κάνει ομάδα, πάει και τελείωσε. Βέβαια δεν μου ήταν αδιάφορος ως προς τα εξωτερικά του χαρίσματα, ίσα ίσα, μου άρεσε το στυλάκι του λίγο hipster, λίγο σοβαρό όπου πρέπει και λίγο αξύριστο (προσωπική αδυναμία το τελευταίο) που δεν έμοιαζε πολύ με τις προηγούμενες σχέσεις μου. Όμως ήμουν λίγο κρατημένη στην αρχή. Λίγο με τα μπερδεμένα μου συναισθήματα για τον Θ., λίγο με το ότι όταν βγαίνεις με κάποιον που τον ξέρεις από τα Γυμνασιακά σου χρόνια, όσο κι αν έχετε χαθεί στην πορεία, κάτι σου κάνει..επειδή σε ξέρει από την πιο άχαρη ηλικία ίσως? όμως περνάγαμε τόσο καλά στα ραντεβού (γιατί προηγήθηκαν πολλά πριν, εχμμ, κάνουμε μια πιο στενή γνωριμία) που κάπως λύθηκα και εγώ και έτσι ένα βράδυ που βλέπαμε dvd (δεύτερη παρένθεση- το ξέρω κουραστικές οι παρενθέσεις, δε θα ξαναβάλω-βλέπαμε Ταραντίνο έτσι πολύ αυθόρμητα και ωραία κάναμε έρωτα). Μπορεί με τον Θ. να υπήρχε ένα σχεδόν εκρηκτικό πάθος αλλά με τον Λ. υπήρχε μια γλυκιά αίσθηση και μία τρυφερότητα που με έκαναν χαρούμενη. Τα έχουμε βρει πολύ καλά και παρότι ο χρόνος μας είναι από περιορισμένος μέχρι εντελώς ανύπαρκτος ειδικά τις καθημερινές, αποζητάμε ο ένας τη συντροφιά του άλλου. Πλέον έχουν φτιάξει τα πράγματα και με τον Κ., τον συγκάτοικο του Λ. με τον οποίο είχαμε μια πιο αμήχανη σχέση. Τώρα που είδε ότι νοιάζομαι πραγματικά τον φίλο του και ότι εγώ τον συμπαθώ τον ίδιο, περνάμε μια χαρά και είναι και γαμώ τα παιδιά..απλώς λίγο στρείδι που θέλει το χρόνο του..και μια βραδιά με ρακόμελα που γίναμε λίγο λιώμα οι 3 μας και μας είπε τα προσωπικά του (που τον βασανίζει μία τσούπρα που αυτός γουστάρει τρελά και αυτή τον παίζει κανονικά και τον έχει αναπληρωματικό)
Να σας πω τώρα τα κακά? Η΄ τέλος πάντων τα όχι τόσο καλά για να μην είμαι και απαισιόδοξη? Ο Λ. έπεσε θύμα της κρίσης και κυρίως της κρίσης του τύπου και σε ένα από τα τρία έντυπα με τα οποία συνεργάζεται του είπαν ότι δεν θα τον χρειαστούν άλλο. Λόγω περικοπών κτλ. Ο Λ. το πήρε βαριά γιατί όσο κι αν σου λένε 'δε φταίει η ποιότητα της δουλειάς σου, απλώς κάποιοι έπρεπε να φύγουν' εσύ αμφισβητείς τη δουλειά σου και λες μήπως δεν είμαι καλός..Και ο Λ. άνθρωπος είναι και είχε τα κυκλοθυμικά του αλλά εκεί είσαι βράχος, και αν τον άνθρωπό σου τον θαυμάζεις στ' αλήθεια δεν είναι δύσκολο να του το δείξεις και να του ανυψώσεις το ηθικό. Οπότε τώρα συνεχίζει ακάθεκτος να δουλεύει στα άλλα δύο έντυπα και μέχρι να βρει κι άλλο βοηθάει το κορίτσι του και σε καμιά εργασία που έχω πήξει!
Επίσης η Ε. παρότι τέλειωσε το ΜΑ της, κάθισε Λονδίνο γιατί βρήκε δουλειά και δεν πέθαινε κιόλας να γυρίσει Ελλάδα αμέσως, και ναι είναι πολύ καλό και χαίρομαι γι'αυτήν αλλά εντελώς εγωιστικά μου λείπει η παρέα της. Ο Α. είναι φαντάρος και μάλιστα στον Έβρο, οπότε τον προσέχουμε μην πάει και φουντάρει πουθενά, ε αυτά..
Σας αφήνω για τώρα, ξεκινάει ένα σ/κ αφιερωμένο στον Λ. πάμε εκδρομή! φιλιά πολλά πολλά i missed you!

Χρόνια Πολλά

Απλώς ένα σύντομο post για να ευχηθώ Χρόνια Πολλά, καλή χρονιά και μακάρι το 2011 να φέρει ότι ο καθένας μας έχει ανάγκη ή τουλάχιστον να μη μας πάρει όσα έχουμε στη ζωή μας και μας είναι απαραίτητα και ίσως τα θεωρούμε δεδομένα..Μετά την πρωτοχρονιά, θέλω να κάτσω να γράψω μια ανασκόπηση της χρονιάς όπως την έζησα εγώ και να αποτυπώσω εδώ ότι σκέφτομαι ότι πρέπει ν'αλλάξω, να κρατήσω ή να παλέψω πιο πολύ..Εύχομαι στους σταθερούς μου φίλους του blog, Ziggy, Chrissa, Als, Cho, Dealsend και Maria να είναι ευτυχισμένοι, υγιείς και να τους εμφανιστούν ευχάριστες εκπλήξεις! α!και να συνεχίζουν να με διαβάζουν:) Καλή χρονιά και θα τα πούμε σύντομα!

6 μήνες being 'his woman'

Τελικά όταν κάνεις ένα εκατομμύριο πράγματα, δεν σου μένει χρόνος ούτε να σκεφτείς, ούτε να αναπολήσεις, ούτε τίποτα. Μόνο να ζεις την στιγμή. Και αυτό πιστεύω είναι καλό. Δεν είναι τυχαίο που η συνταγή για όλες τις απογοητεύσεις είναι η εργασιοθεραπεία. Εγώ βέβαια, φτου να μη με ματιάσω, τις έχω ξεπεράσει τις απογοητεύσεις μου και βαδίζω σε έναν δρόμο στρωμένο, βατό και σχεδόν όπως θα τον ήθελα. Πηγαίνω στο σχολείο μου το πρωί , όπου φέτος έχω Τρίτη και τα παιδάκια ακόμα μου φαίνονται πολύ μικρά για να καταλάβουν αυτά που τους λέω, μετά 3 φορές την εβδομάδα τρέχω κέντρο για το μεταπτυχιακό, κάνω και ένα ιδιαίτερο και γυρίζω σπίτι έτοιμη να πέσω σ'έναν γλυκό ύπνο. Όμως δεν πέφτω. Είτε θα προετοιμάσω το μάθημα της επόμενης μέρας, είτε θα ασχοληθώ με διάβασμα/εργασίες μεταπτυχιακού, είτε θα βρω το κουράγιο να ξαναβγώ από το σπίτι και να πάω για καφέ/ποτάκι/βόλτα με τον καλό μου και/ή τους φίλους μου. Τα σαββατοκύριακα είναι πιο χαλαρά, κυρίως οι Κυριακές το πρωί με χουχούλιασμα στο κρεβάτι (ποια είναι υπναρού?χμμμ), καφέ και εφημερίδες. Στην ειδυλλιακή εικόνα προσθέστε βέβαια τον συγκάτοικο του Λ. (ευτυχώς σπάνια ξυπνάει πριν το μεσημέρι λόγω σαββατιάτικου ξενυχτιού). Τον Θ. δεν τον σκέφτομαι πια...Η' για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν τον σκέφτομαι με τον τρόπο που τον ένιωθα πριν κάποιους μήνες. Αρχίζει και γίνεται ανάμνηση. Προχθές, λίγο πριν με πιάσει ο ύπνος αγκαλιά με τη 'Μαντάμ Μποβαρύ', πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη του αν εκείνος με σκέφτεται, αν είναι πλέον ευτυχισμένος και για ένα παράλογο δευτερόλεπτο κοίταξα το γραφείο που είχε πάνω του το κινητό μου. Μετά συνήλθα, κοίταξα τη φωτογραφία που έχω κολλήσει πάνω από το κρεβάτι μου που δείχνει εμένα και τον Λ. να κάνουμε μια αγκαλιά (την έβγαλε σε άκυρη φάση ο κολλητός-συγκάτοικος του Λ. και είναι η αγαπημένη μου) και για άλλο ένα δευτερόλεπτο ξανακοίταξα το κινητό μου φλερτάροντας με την ιδέα να στείλω στον Λ. 'σ'αγαπώ'. Αλλά μετά συνήλθα πάλι. Αυτά δεν τα στέλνεις την πρώτη φορά. Τα λες. 6 μήνες μαζί αξίζει να το πεις παρέα με ένα φιλί...

Δεν έχει συννεφιά

Καλό φθινόπωρο! Ήταν ένα όμορφο καλοκαίρι για εμένα, ελπίζω και για εσάς. Ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να γράψω ούτε λέξη όλον αυτό τον καιρό στο blog αλλά ελπίζω να μου το συγχωρέσετε. Πραγματικά ο υπολογιστής δεν άνοιξε ούτε ένα word τους τρεις τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην ανεμελιά και χαλάρωση που κατά κύριο λόγο ήταν τα βασικά συστατικά του φετινού καλοκαιριού. Ή ‘φταίει’ το ότι περνούσα καλά και έχω κάπως συνδέσει το blog με δύσκολες στιγμές και εξομολογήσεις. Πάντως, τώρα που αρχίζει η καινούργια σχολική χρονιά, ένιωσα πόσο μου είχε λείψει να γράφω και να επικοινωνώ μαζί σας.


Ξέρω ότι κάποιοι κάνουν μια νέα αρχή, όπως η Ziggy. Ελπίζω να είναι όπως την φαντάζεσαι και ακόμα καλύτερη! Κάποιοι άλλοι επιστρέφουμε στη βάση μας και μερικοί όπως εγώ αλλάζουμε βάση. Μετά από 3 χρόνια επιστρέφω στο ρόλο της φοιτήτριας, διατηρώντας όμως και το ρόλο της δασκάλας. Με δέχτηκαν σε μεταπτυχιακό του Παιδαγωγικού και έτσι πήρα απόσπαση για σχολείο της Αθήνας. Με αυτά τα δεδομένα και με ένα παιδάκι που το βοηθάω στο διάβασμα, οι 24 ώρες δεν θα είναι πλέον αρκετές. Επιστροφή επίσης στο πατρικό μετά από 2 χρόνια ανεξαρτησίας…χμμμ, να δούμε πως θα πάει αυτό. Και σταθερά εδώ και 4 μήνες ο Λ. Νιώθω πολύ διαφορετικά σ’ αυτή τη σχέση. Βασικά την πιστεύω πολύ. Θα μου πείτε, το καλοκαίρι όλα ωραία είναι και θα συμφωνήσω, κάτσε να πήξετε στις υποχρεώσεις τώρα που θα δουλεύετε/ διαβάζεις 15 ώρες τη μέρα…Εντάξει, θα δούμε. Αλλά δεν είναι σημαντικό που και οι δύο υπολογίζουμε ο ένας στον άλλο ότι θα βοηθάμε και λειτουργούμε ως μονάδες αποσυμπίεσης;

Ο Λ. συγκατοικεί με τον κολλητό του, τον Κ. Ήταν στην ίδια σχολή, εκεί γνωρίστηκαν και έγιναν φίλοι και μετά πήγαν μαζί για μεταπτυχιακό στην Αγγλία, σε άλλους κλάδους αλλά έδεσαν ακόμη περισσότερο. Με τον Κ. έχουμε μια σχέση που δεν θα την έλεγες ιδανική. Μάλλον δύσκολη. Από την μεριά του κυρίως. Ξαφνικά είδε τον κολλητό του να περνάει πολύ χρόνο με μία κοπέλα την οποία ερωτεύτηκε και εκείνη το ίδιο, είναι καλά μαζί, περνάνε πολύ χρόνο σε συναυλίες και σινεμά και ταυτόχρονα εκείνη είναι πολύ cool για να την καταλάβει. Τι εννοώ cool για να μη με περάσετε για ψώνιο. Ας πούμε δεν κάνω σκηνές ζηλοτυπίας, δεν τον πρήζω στα τηλέφωνα, δεν έχω πρόβλημα να βγαίνουμε χωριστά (το θεωρώ πολύ φυσικό να μην είμαστε αυτοκόλλητοι) και κατά βάση είμαι ο εαυτός μου (εντάξει στο πιο περιποιημένο και girlie, αλλά δεν το κάνω αγγαρεία, μου βγαίνει η κοκεταρία με τον Λ.). Δεν ξέρω πως ήταν οι κοπέλες του Κ. αλλά εμένα με βρίσκει ‘περίεργη’. Δεν το έχει πει έτσι βέβαια αλλά ψιλοφαίνεται.

Το καλοκαίρι πήγαμε 4 μέρες Φολέγανδρο με τον Λ. και περάσαμε τ-έ-λ-ε-ι-α, λιώσαμε στα ρακόμελα, στις βόλτες και στα μπάνια σε παραλίες που πας με καΐκι. Και είδαμε και τον Μανώλη Φάμελλο που μ’ αρέσει πάρα πάρα πολύ και έμαθα ότι είναι από εκεί και μ’ έπιασε ένα κάτι και άκουγα το cd την ‘Ευτυχία…’ όλο από την αρχή μέχρι το τέλος και έγραφα στίχους στο facebook. Πήγαμε και με τις κολλητές 4 μέρες Πελοπόννησο, Αρεόπολη, σαν road trip με το αμάξι μου, οδηγήσαμε εναλλάξ, ακούσαμε δυνατά μουσική και τραγουδήσαμε σαν να κρινόταν το μέλλον μας στο X-Factor. Ο μπαμπάς μου φαίνεται να έχει αναρρώσει πλήρως αλλά τον προσέχομε με τη μαμά μου. Γενικά λοιπόν όλα καλά. Καμία επαφή με τον Θ. Δεν τον σκέφτηκα καθόλου εκτός από την ημέρα που παρουσιάστηκα στο νέο μου σχολείο και τότε τον σκέφτηκα πολύ έντονα και ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να τον ακούσω αλλά συγκρατήθηκα. Δεν αξίζει να μπω σε κανένα τριπάκι. Κοιτάμε μπροστά, όσο Ράνια Θρασκιά και αν ακούστηκε αυτό. Καλή αρχή ή καλή συνέχεια, ότι σας εκφράζει!

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί...

As I live and breathe

you have killed me ,you have killed me

Yes I walk around somehow

but you have killed me, you have killed me

http://www.youtube.com/watch?v=j9z0JVTuvq8

Εδώ θα ταίριαζε ίσως ένα άλλο κομμάτι, το περίφημο Love will tear us apart των Joy Division, σαν αποχαιρετισμός δύο ανθρώπων που έφτασαν τόσο κοντά στο να ερωτευτούν αλλά το πάλεψαν και τους έμεινε μια ενδιάμεση κατάσταση απ' την οποία έπρεπε να ξεφύγουν αλλιώς θα τρελαίνονταν..Ναι, μιλάω για εμένα και τον Θ. γιατί από την Παρασκευή είμαι χώμα και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν. Είμαι σε ένα εσωτερικό relapse, επανακύληση, γιατί είμαι τόσο κοντά στο τέλος και το μέσα μου τσινάει τώρα που ξεριζώνω και τα τελευταία κομμάτια σχετικά με τον Θ. 

Από μια αποφασιστικότητα να ξεκινήσω τα πράγματα σωστά με τον Λ. γιατί αλήθεια μ' αρέσει και είναι και γαμώ τα παιδιά, έκοψα κάθε επαφή με τον Θ. Δεν ήθελα να έχω παράλληλη σχέση. Και επίσης επειδή έβλεπα ότι η αυτό που μας ένωνε με τον Θ. ήταν τόσο ισχυρό που δεν θα μπορούσαμε να το ελέγξουμε για πολύ ακόμα. Αν ο Θ. δεν είχε παντρευτεί και κάνει παιδί και τον γνώριζα, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Και ας έχουμε αυτή τη διαφορά ηλικίας, που είναι 42 με 25..17 χρόνια..δεν τα λες και λίγα αλλά τελικά δεν παίζουν και τόσο ρόλο...Τουλάχιστον για αρχή...Δε λέω ότι θα γερνούσαμε μαζί ή ότι θα παντρευόμασταν...αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και όσο πάει...Αλλά τι να το κάνεις, η χρονική στιγμή που γνωριστήκαμε ήταν η χειρότερη. Δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε τελείως αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να μην κάνουμε καμιά ασυναρτησία και διαλύσουμε τη ζωή του. Θα ήταν ψέμα να πω ότι μετανιώνω για τις στιγμές που πέρασα μαζί του. Για το ένα και μοναδικό σαββατοκύριακο που το περάσαμε οι δυο μας σαν να μην υπήρχε ο έξω κόσμος. Όμως ο κόσμος υπάρχει και εμείς κάναμε πίσω. Νόμιζα ότι θα τη βγάλω με μια μικρή απογοήτευση, αλλά τελικά δεν είναι τόσο εύκολο να το βάλω πίσω μου και να προχωρήσω. Χθες γυρίσαμε από το τραπέζι που βγήκαμε όλοι οι δάσκαλοι να αποχαιρετιστούμε. Για μένα δεν ήταν ένας καλοκαιρινός αποχαιρετισμός γιατί ξέρω ότι του χρόνου δεν θα είμαι εκεί. Θα σας πω παρακάτω πως το ξέρω. Έτσι, ήμασταν όλοι αρχικά με μια ξέγνοιαστη διάθεση μιας και είπαμε να αφήσουμε απ'έξω από αυτή τη βραδιά τα οικονομικά και παιδαγωγικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος και να περάσουμε καλά. Είπα και εγώ να χαλαρώσω τη στάση μου απέναντι στον Θ. με τον οποίο λέγαμε πια απλώς τα τυπικά στο σχολείο..Άλλωστε και εγώ το τελευταίο διάστημα είχα ένα σωρό σχολικές και προσωπικές υποχρεώσεις και επίσης μέσα στον ενθουσιασμό μου για τον Λ. δεν μου κακοφαινόταν η απουσία του Θ. από τη σκέψη μου. Ήταν όμως τελευταία βραδιά που θα τον έβλεπα και λέω θα είμαι άνετη και χαλαρή μαζί του, ας μην ξεχνάω ότι με τον Θ. πέρα από την σεξουαλική χημεία έχουμε μια πολύ καλή επικοινωνία στο χιούμορ και μπορούμε να περάσουμε καλά ως συνάδελφοι. Καθώς έπαιρνα θέση δίπλα του λοιπόν, γρήγορα συνειδητοποίησα πόσο καλά συνεννοούμαστε, πόσο με κάνει να γελάω, πόσο θα μου λείψει. Και πάλι όμως, ένιωθα καλά, λίγο το κρασί, λίγο η εύθυμη διάθεση, νομίζω ήμουν σε μια φάση που σκεφτόμουν 'τι ωραία που τον γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο'. Η βραδιά έληξε και με πήγε σπίτι. Στο αμάξι, έτσι όπως μιλούσαμε για γενικά πράγματα, έβαλε ένα cd. Έπαιζε Lou Reed  και Perfect day, Leonard Cohen με το Hallellujah και Morrissey με το You have killed me. Ναι, αυτά άκουγε στα νιάτα του και διάβαζε και ποίηση και ήταν και είναι ένας άντρας που ταιριάζει με μένα. Γιατί μπορεί να ακούω νέο ροκ και να χορεύω μπιτάκια και να ακούω λίγο απ'όλα αλλά και μένα μέσα μου αυτά τα τραγούδια με συγκλονίζουν και ας μη τα έζησα στη γέννησή τους. Μου είπε λοιπόν μέσα στο αμάξι ότι μου έφτιαξε ένα cd να το ακούω στο αμάξι μου και όλα τα τραγούδια είναι τραγούδια που σήμαιναν κάτι για εκείνον αλλά τώρα πια του φέρνουν στο νου εμένα. Για λίγο δε μιλούσα και δεν μιλούσε κανένας μας και είχα γυρίσει το κεφάλι στο παράθυρο και ήτανε 2 η ώρα το πρωί και άκουγα Nick Cave. Έβαλα τα κλάματα γιατί η θλίψη εκείνη τη στιγμή με χτύπησε τόσο έντονα που πόνεσε μέχρι και το μεδούλι των οστών μου. Το ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτόν τον πόνο. Σταμάτησε το αμάξι και με πήρε αγκαλιά, μου είπε μη κλαις σε παρακαλώ, αλλά του είπα 'πήγαινέ με σπίτι' και έτσι με άφησε έξω από το σπίτι μου, κρατώντας ένα cd  που ήδη το έχω ακούσει όλο το σαββατοκύριακο δεκάδες φορές και ούτε τα μηνύματα του Λ. ούτε οι φωνές των φίλων μου που ενθουσιάζονται που θα έρθω Αθήνα μπορούν να με σηκώσουν από το χώμα. Περνάω την μικρή μου κατάθλιψη και δικαιολογούμαι στους δικούς μου που δεν μ'ακούνε και πολύ καλά, ότι η διαδικασία της βαλίτσας και της μετακόμισης με έχει κουράσει. Ξέρω ότι όταν θα είμαι πλέον Αθήνα, στον Λ., στο σπίτι μου, στους φίλους μου, στο Γκάζι και στο Θησείο, ίσως σε διακοπές σε κάποιο νησί, ο Θ. θα είναι μια ανάμνηση που σιγά σιγά θα θολώνει ολοένα και περισσότερο. Αλλά μέχρι τότε δεν μπορώ παρά να κοιτάω ξαπλωμένη το ταβάνι ακούγοντας Love will tear us apart again...
 http://www.youtube.com/watch?v=I-2i2SR_OsU

ΥΓ: Το ξέρω ότι δεν θα είμαι στο μέρος αυτό γιατί είχα κάνει αίτηση για μετάθεση και εγκρίθηκε. Δεν θα είμαι στην Αθήνα αλλά πολύ πιο κοντά της από ότι ήμουν τα 2 αυτά χρόνια. Αλλά ταυτόχρονα έγινα δεκτή σε ένα μεταπτυχιακό του Παιδαγωγικού και θα ζητήσω απόσπαση Αθήνα για να μπορώ να παρακολουθώ τα μαθήματα. Θα ξέρω τον Αύγουστο αν θα την πάρω.

Πρώτο Ραντεβού

Αν κάτι χαρακτηρίζει το πρώτο ραντεβού αυτό νομίζω είναι η λέξη ‘άγχος’. Θα μου αρέσει, θα του αρέσω, θα έχουμε πράγματα να πούμε,  πόσο να πιω, τι να φορέσω, που να πάμε… και μπορεί να ακολουθήσει λίστα ολόκληρη από ερωτήματα που σου καίνε τα εγκεφαλικά κύτταρα στο άψε σβήσε. Αυτό λοιπόν που τόσο παραστατικά περιγράφω δεν το είχα νιώσει ποτέ μέχρι τώρα. Έβλεπα τις φίλες μου (αλλά και κάποιους φίλους) να το περνάνε όλο αυτό και σκεφτόμουν ‘γιατί’? Η δική μου θεωρία ήταν ότι αν αυτός που βγαίνετε αξίζει τον κόπο θα το καταλάβεις σε γενικές γραμμές με τη μία, ακόμα και αν οι συνθήκες δεν είναι οι ιδανικές. Τις λεπτομέρειες θα τις δεις στην πορεία, στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο ραντεβού. Οπότε ποιος ο λόγος να αγχώνεσαι προκαταβολικά? Έβλεπα τους πάντες να θέλουν να βιώσουν εξαρχής την τελειότητα. Η μία μου κολλητή, η Δ., έκανε ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο κάθε φορά. Εγώ πάλι ήμουν του αυτοσχεδιασμού. Παράδειγμα: Βγαίνω με ένα παιδί και με πάει σε ένα μπαρ με τόσο δυνατή μουσική που κάθε επικοινωνία πέρα από ουρλιαχτά είναι αδύνατη. Τον βλέπω που έχει αγχωθεί και ξέρει ότι έκανε λάθος επιλογή. Του λέω εγώ να φύγουμε και να περπατήσουμε μέχρι να βρούμε κάτι που μας αρέσει. Ή μια άλλη φορά είχα διαλέξει εγώ ταινία και ήταν πολύ σινεφίλ για τα γούστα του παρτενέρ μου. Βαρέθηκε τη ζωή του. Βγαίνοντας απ’ το σινεμά, του πρότεινα να πάμε κάπου για ένα χαλαρό ποτό, όπου θέλει εκείνος,  για να τον αποζημιώσω για την ταλαιπωρία. Καταλήξαμε να πίνουμε μπύρα στην παραλία. Θέλω να πω πως όταν έχεις καλή διάθεση και λίγο χιούμορ και είσαι και γενικά καλόβολος άνθρωπος, σπάνια κάποιο ραντεβού θα είναι καταστροφή.

Τώρα γιατί σας πρήζω μία ώρα με θεωρίες για ραντεβού? Γιατί μετά από πολύ καιρό που είχα να το κάνω, βγήκα πρώτο ραντεβού το Σάββατο που μας πέρασε. Η μητέρα μου, μου είχε πει να μην κατέβω (και) αυτό το σαββατοκύριακο γιατί ο μπαμπάς μου αγχώνεται περισσότερο ότι με ταλαιπωρεί. Αλλά εγώ όλη την εβδομάδα μιλούσα με τον Λ. στο face και στο τηλέφωνο και λέγαμε να βρεθούμε για κανένα ποτάκι. Ήθελα να βγούμε. Ανυπομονούσα κάθε βράδυ που θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Καθόμουν τα μεσημέρια στο facebook και έμπαινε και εκείνος  για λίγο ξεκινώντας κάθε φορά τη συζήτηση με τη φράση ‘για χάρη σου μπαίνω, πνίγομαι’.  Ακολουθούσε ένας προκάτ εισαγωγικός διάλογος που παραθέτω παρακάτω:

-Για χάρη σου μπαίνω, πνίγομαι

-Ναι, καλά, όλο στο chat σε βλέπω

-Ε, βέβαια, αφού εσύ έχεις σχολάσει από τις 2 και κάθεσαι..

-Ναι, ξέχασα, εσύ παρακολουθείς μη τυχόν έχει καμιά εξέλιξη κανένας celebrity

Όπως φάνηκε, πετάμε μπηχτές ο ένας στον άλλο για τη δουλειά του. Εκείνος με πειράζει ότι κάθομαι, εγώ ότι γράφει άχρηστα πράγματα. Φυσικά είναι πειράγματα. Μέσα στη κουβέντα λοιπόν, μου πρότεινε το Σάββατο να πάμε σε μία συναυλία ενός νέου συγκροτήματος που τους γνώρισε από το free press. Να ακούσουμε ωραία μουσικούλα και να πιούμε και ένα χαλαρό ποτάκι. Κανονικό ραντεβού δηλαδή. Είχαμε πάει μια φορά για καφέ αλλά ήταν για λίγο και με άλλους μαζί (ήμουν και στη μέση της φάσης με τον πατέρα μου), οπότε δεν πιάνεται. Από την Πέμπτη που μου το πρότεινε άρχισα να έχω ένα άγχος που δεν έχω ξανανιώσει άλλη φορά. Όταν έφτιαχνα το σακ βουαγιάζ μου κάθισα και έκανα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς ρούχων και αξεσουάρ που επέτρεπε η ντουλάπα μου. Και επίσης την Παρασκευή στο σχολείο ένιωθα πολύ περίεργα με τον Θ.

Μεγάλη παρένθεση… Τι γίνεται με τον Θ.? Μετά το σαββατοκύριακο που περάσαμε μαζί, κόψαμε κάθε επαφή.  Ξέρω ότι και για τους δυο μας ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο αλλά ταυτόχρονα τράβηξε την διαχωριστική γραμμή. Δεν το είπαμε ποτέ με λόγια αλλά όταν γυρίζαμε υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Αν συνεχίζαμε μετά από εκείνο το διήμερο θα γινόμασταν ζευγάρι, με πολύ κίνδυνο για την ψυχική υγεία και των δύο μας και της δικής του οικογένειας. Δεν θα αρνηθώ πως στην αρχή ήταν δύσκολο, ειδικά γιατί στο μυαλό μου τριγύριζαν ελεύθερες σκέψεις, στιγμές, εικόνες και εξομολογήσεις  από εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου. Τώρα όμως τα έβαλα σε ένα κουτάκι, το έκλεισα και θα κάνω καιρό να το ανοίξω. Θέλω και έχω την ανάγκη να ξεκινήσω κάτι καινούργιο, κάτι δικό μου. Είμαι τυχερή που υπάρχει ο Λ. γιατί δεν συνεχίζω με κάτι που είναι συμβιβασμός αλλά με κάτι που μου αρέσει πραγματικά. Ναι, υπάρχει ακόμα ένταση ανάμεσα σε μένα και τον Θ. αλλά είναι ελεγχόμενη και σε ένα μήνα από τώρα δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Επιστροφή στο ραντεβού. Έβαλα φουστανάκι και μπαλαρίνες. Ήμουν πολύ girlie. Η συναυλία ήταν πολύ ωραία και η ατμόσφαιρα πολύ ευνοϊκή για να έρθεις πιο κοντά. Το άγχος και η αγωνία έλιωσαν σιγά σιγά μέσα στη μουσική, τον χαλαρό χορό και τα σφηνάκια. Στα χαμόγελα του Λ. και το δικό μου γέλιο με τα αστεία του. Εμφανίστηκαν ένα δευτερόλεπτο πριν σκύψει να με φιλήσει  αλλά μετά καθώς με στριφογύρισε στο μπαρ πριν με ξαναφιλήσει, ήξερα ότι όλα κυλάνε όμορφα. Όταν σταματάει να σε φιλάει ο άλλος και εσύ χαμογελάς και νιώθεις μια γλύκα μέσα σου, ναι, νομίζω είναι η αρχή μιας σχέσης!